Zitgrasmaaier weer klaar

Zitgrasmaaier weer klaar


Vanochtend reed Heiko tegen elf uur naar het dorpje Aneby. Naar de Husqvarna dealer, om het bestelde onderdeeltje voor de zitmaaier op te halen. Helaas… Te vroeg. De besteldienst met alle, door de dealer bestelde, onderdelen was nog niet geweest. Een vergeefse reis dus. Of toch niet? Onderweg kon hij namelijk wel weer genieten van een mooi uitzicht over het dal. Als we vanaf onze richting aan komen rijden, rijden we bergafwaarts en moeten we door een dal met landbouwgrond. Aan de andere kant van het dal zien we dan het dorp Aneby, tegen een heuvel aanliggen. Als de zon er dan ook nog eens bij schijnt levert dat prachtige vergezichten op. Die zon liet zich vanmorgen nog niet zien, maar desondanks genoot Heiko van de rit van twintig minuten enkele reis. Een vergeefse reis was het dus allesbehalve.

Toen hij met lege handen thuis kwam was ik al begonnen om beneden alles schoon te maken. Dat huishoudelijk werkje doe ik meestal verspreid over twee dagen én met een koffiepauze. Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan. Het was dan ook nog niet klaar, toen Heiko alweer binnenstapte. Omdat hij de zitmaaier nu nog niet kon repareren ging hij nog maar weer een keer aan de slag met de trimmer. Vóór het trollenhuisje had hij het ongeveer twee weken geleden helemaal kaal getrimd, maar ondertussen was er alweer het een en ander aan groen spul naar boven gekropen. We willen dat vanaf nu echter mooi laag houden en gaan alle onkruid wegmaaien met de trimmer. In de hoop, dat er vanzelf een groen dekentje van gras en mos gaat ontstaan, omdat het onkruid afsterft. Dat is wel te verwachten, omdat het onkruid uitgeput raakt. Het wil iedere keer opnieuw gaan groeien, maar telkens wordt het ook weer afgemaaid. Het groeien kost echter dermate veel energie van de plant, dat het op een gegeven moment uitgeput raakt en afsterft. Een milieuvriendelijke manier van onkruid verdelgen. Het leuke is, dat de vorig jaar gepote jonge kerstbomen nu ook weer zichtbaar worden. Je zou het misschien niet zeggen, maar op dat kleine stukje grond, tussen de weg en het trollenhuisje, staan een stuk of twaalf kerstbomen en een paar loofboompjes. Overigens is er alweer een klusje toegevoegd aan de kluslijst. Voor het trollenhuisje, waar de twee stoeltjes staan, komt namelijk een “terrasje” van de eerder opgegraven Ölandsteen. Aangevuld met het grind, dat de wegenbouwers tegenover ons huis aan het zandpad gedumpt hebben. Hoezo vervelen…

Na de lunch stapten we in de auto en haalden we in Tranås de laatste boodschappen gehaald. De laatste etenswaren voor de reis en een paar dingetjes voor onze gastadressen. Ik stelde, voor om eerst nog even bij Lindex, kledingzaak, te kijken, omdat ik nog graag een driekwart witte broek wilde hebben. Die vonden we niet, maar wel een paar andere leuke dingen. Een mooie, ruim zittende tuinbroek, een korte gebloemde en een lange witte broek, die ik zelf korter ga maken. Bij de winkel Dressman ernaast, een kledingzaak voor mannen, vond Heiko nog twee korte broeken en twee overhemden. Beiden geslaagd en klaar voor de komende hittegolf. Daarna naar twee supermarkten, om vervolgens zo snel mogelijk naar huis te koersen en alles op te ruimen. Deels in de kasten, deels in de koelkast en deels in de diepvries.

Terwijl ik aan het opruimen was reed Heiko nogmaals naar Aneby. Het was ondertussen half vier, waarmee de besteldienst ondertussen wel geweest zou moeten zijn. Hij combineerde dit ritje met het wegbrengen van een beetje rommel naar stort. Tijdens het graven van de sleuf voor de kantstenen was hij diverse stukken steen, Ölandsteen, tegengekomen. De grotere komen inderdaad voor het trollenhuisje. Al die kleine brokjes konden weg. Tegelijk met een aantal stukken en brokken van de kantstenen. De vuilstort, Återvinningscentral, is om drie uur open. Dat paste precies. Mooi, is die stapel met “puin” ook meteen weg. We houden beiden gelukkig niet van rommel en zorgen er zodoende voor, dat het vrij snel opgeruimd wordt. Na de stort stapte hij bij de Husqvarna dealer binnen en die kon hem meteen het onderdeeltje laten zien.

Gelukkig was het inderdaad het juiste onderdeel en kon Heiko die meekrijgen, tegen betaling van 85 Zweedse kronen. Voordat hij toen naar huis reed tankte hij de Volvo nog even af. De brandstofmeter gaf aan, dat de tank voor 3/4 leeg was. Tijd om weer te tanken. We proberen dit goed in de gaten te houden, omdat we nu eenmaal twintig kilometer van elk dichtstbijzijnde pompstation af wonen en in geval van een noodsituatie (plotseling naar het ziekenhuis of bosbrand of…) niet zonder brandstof willen zitten. Thuis zette hij meteen het nieuwe onderdeeltje in grasmaaier. Dat was even zoeken naar de juiste manier, omdat het een ijzeren stangetje met twee bochtjes was. Die moesten door een kleine opening en dan zó gedraaid worden, dat onder en tussen een ander stangetjes door kon en… “Laat maar Heiko. Probeer het me maar niet uit te leggen: het was lastig in ieder geval.” Het was hem echter toch gelukt, want even later hoorde ik de motor van de zitmaaier ronken en werd het gras gemaaid. Dat is fijn, voor 85 kronen kan er weer goed gemaaid worden!
 
Trouwens, op de terugreis vanaf Tranås reden we een klein stukje achter een tractor met een schudder. De boeren hebben het op dit moment erg druk met het oogsten van het gras. Het groeit goed en moet dan altijd tijdig gemaaid, gedroogd en opgerold worden. Voordat het gaat regenen. Overal onderweg zie je de vele grote witte balen met hooi liggen. Op onze route naar Jönköping zien we naast witte balen eveneens roze balen, lichtblauwe en zwarte op het land of bij de boer op het erf liggen. Er is enige variatie in het plastic waarmee de balen luchtdicht worden gemaakt. De boer waar wij achter kwamen te rijden moest toevallig een klein stukje voor ons aan, links op een weilandje zijn. Het was een redelijk grote tractor, met een redelijk grote machine (schudder) erachter. Inhalen geen optie was. Een behoorlijke combinatie zeg maar. Toen de bestuurder echter afsloeg konden we zien wie er achter het stuur zat. Er zat een kind achter het stuur! De jongen was volgens ons zeker niet ouder dan twaalf jaar! Tjonge jonge, wat een lef. Van zowel de vader, als de jongen. Hij zal vanwege zijn jonge leeftijd nog geen rijbewijs hebben gehad. Dan kan hier, net zoals in Nederland, pas vanaf zestien jaar. Wij waren er beiden van overtuigd, dat deze jongeman nog niet eens vijftien lentes had gezien.
 
Terwijl Heiko aan het grasmaaien was, kon ik de wasmachine met het bontgoed voor de laatste keer laten draaien Niet alleen voor deze dag, maar ook voor deze week en zelfs de volgende week! Super, want dat betekent meteen ook geen strijkgoed! Sorry, ik liet me even gaan. Nadat ik de droger zijn werk had laten doen, kon ik me tenslotte toch nog even bezighouden met mijn favoriete hobby. Zo langzamerhand zijn alle aandachtspuntjes voor het vertrek naar Nederland afgevinkt. Ik maak altijd een lijstje, zodat ik niets vergeet. Zou moeten kunnen vergeten. Of in ieder geval: het risico van iets vergeten beperken. De dagen voor zo´n reisje vliegen altijd om. Nog even dit en nog even dat en dan ineens kijk je naar buiten en zie je dat de zon al onder is gegaan. Tijd om te gaan slapen…
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta