Witte poeder

Witte poeder


Wie kent ze niet: Maya de Bij, de eekhoorns Knabbel en Babbel, Zoef Zoef de Haas of Bor de Wolf. De laatste twee uit Fabeltjeskrant. Van héél veel jaren geleden. Daarin zat ook Truus de Mier. Die was altijd heel druk, als ik me het goed herinner. En ze heeft hier ook niet stilgelegen hoor! Truus heeft voor héél veel nakomelingen gezorgd. Uiteraard zijn die óók weer heel actief geweest in het voortplanten. Complete getto’s met mieren. Sommigen wonen ondergronds en anderen maken er een grote (puin)hoop van. Dat laatste is natuurlijk niet waar. De grote rode mieren, die boven de grond een enorm nest bouwen, zijn juist puinruimers. Ze houden het bos schoon. Maar die kleine zwarte mieren zijn – voor ons – een plaag. Ze bijten niet alleen ons, maar ook onze viervoetige vrienden, Pantro en Åtta. Die liggen vaak in het gras en hadden vele rode plekjes op hun huid: van de mieren. Wie aan die twee komt, komt aan ons! Toen kwam er een lekker fris, helder, wit poedertje aan te pas. Dat strooien we met overdaad op de plekken waar we mieren zien lopen. Maar als de witte poeder is ontdekt komen ze er allemaal op af. Het zijn net “junkies”. Gelukkig helpt het wel! In no time wordt het stil op de plek waar de mieren eerst over elkaar heen krioelden. Maak je geen zorgen hoor: we laten de mieren in nestjes, die verder van ons huis af wonen, gewoon met rust. Alleen als ze voor overlast zorgen krijgen ze “hasjiesj”.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta