Wie? Wij?!?

Wie? Wij?!?

 
Terwijl Heiko en ik in de kamer zitten worden we een beetje achterdochtig. Nee, niet naar elkaar, maar naar de dames Jikke en Ebba. Ze zijn niet in de keuken en het is in de rest van het huis rustig. Volgens ons weer eens een beetje te rustig. Vooral omdat de beide dametjes zoveel mogelijk bij ons in de buurt willen zijn. Dan verwacht je ze toch in de kamer? Maar nee en daarmee was ik op mijn hoede en sloop ik naar de keuken. Uiteraard met in mijn achterhoofd, dat ze iets deden wat niet mocht. “Betrapt!” zei ik, toen ik de keuken in liep. Alleen er was niets om ze op te betrappen. Beide dametjes lagen elk aan een kant van de mat en het enige wat ze hadden gedaan was (zoals zo vaak) dat ze met de mat zelf aan het spelen waren geweest. Tegelijkertijd keken ze mij aan en een tel later, op de seconde gelijk, keken ze naar buiten. Daar zat een koolmeesje in de vensterbank. Ze waren mij op dat moment uiteraard volledig vergeten. Totdat ik de snoepjes-pot pakte. Ik voelde me een beetje schuldig omdat ik van het negatieve was uitgegaan. Ze vonden de snoepjes heerlijk…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image