Weer die pellets!

Weer die pellets!

 
Vanmorgen werd ik wakker toen ik op de wekkerradio de cijfers 0-30 en 6 zag staan. Niet in die volgorde hoor. Het was 06:30 uur. Best wel vroeg hé? Ik vernam meteen, dat de omgevingstemperatuur niet erg hoog was. “Oh jee! Is er weer iets mis met de pelletskachel, die ik gisteren heb gerepareerd?” Zo stilletjes mogelijk ben ik uit bed gegaan om Joke niet te wekken en naar de kelder om te kijken of de kachel nog brandde. Nee! Gelukkig had de elpatron de nodige verwarming geleverd, alleen staat de thermostaat die de elpatron aanstuurt een stuk lager. Die slaat pas aan, wanneer de keteltemperatuur lager dan 40 graden wordt. Dan is het water al redelijk koud en wordt het ook niet meer warm in huis. Na een korte analyse begreep ik, dat de reparatie van gisteren nog prima voldeed, maar dat de pellets in de aanvoerslang, aanvoerbuis bleven hangen. Dat is een bekend probleem en eenvoudig te verhelpen, echter moet je er wel even bijblijven (voor het beste resultaat). De hoek waaronder de pellets in de brander vallen is van groot belang om de pellets goed door te laten rollen naar het verbrandingsbakje. Ondertussen had ik de ketel ook maar meteen op hout gestookt. Als het ene niet werkt, dan het andere maar. Of zelfs samen. Zo ging de keteltemperatuur weer snel naar 70 graden en werd het in huis langzaamaan weer warmer. In de kamer was het slechts 18 graden geweest en dat is normaal rond de 21.

Na een uurtje zocht ik mijn bed weer op. Joke was toen echter al klaarwakker en besloot op te staan. Toen ik een uurtje of anderhalf later beneden kwam was zij al druk bezig met het opnieuw inrichten van de kamer, terwijl ze meteen alles schoonmaakte. Het werd een hele uitgebreide schoonmaak en dat zou haar de hele ochtend en een deel van de middag bezighouden. Samen aten we een broodje, waarna we meteen naar buiten gingen om het grote groene kleed weer over de caravan te trekken. Dat kleed hadden we er in de herfst over gedaan en vastgebonden met een touw. Door de stevige wind van de vorige week was het touw losgewrikt en het kleed er volledig af gewaaid. Nu was de wind gaan liggen en werd er sneeuw voorspeld. Het leek ons zodoende een goed moment, om dat kleed er toch maar weer overheen te trekken. Dat ging prima. Jammer genoeg hadden muisjes, in de week dat het kleed achter de caravan op de grond lag, er een paar hapjes uitgenomen. Wát een onnodig geweld! Pure vandalisme! Ze kunnen het immers niet eten. Sneu van het mooie kleed. Gelukkig biedt het nog voldoende bescherming. Snel het lange touw er weer omheen en stevig vastgeknoopt. Hopelijk blijft het nu zitten tot de winter voorbij is.
   
Toen we daar bezig waren ontdekte ik in de houtwal een hol. Er heeft zich daarin een beest verschanst. Gezien de grote van de opening van de hol is het geen klein beestje. De diameter van de opening is toch zeker zo rond de 25 cm. Daar kan gemakkelijk een vos of een das doorheen. Zó jammer, dat de wildcamera niet werkt, anders hadden we die daar nu aan een boom kunnen binden, om te ontdekken welk dier daar een thuis heeft gebouwd. De wildcamera is overigens weer met Sietse terug naar Nederland gegaan. We hadden dit prachtig apparaat van hem gekregen, alleen werkte het niet. Binnen een dag waren de batterijen leeg. Erger: hij nam helemaal niets op. Toen we dat aan de gulle gever vertelden, nam hij meteen het besluit, om de wildcamera weer mee naar huis te nemen en actie te ondernemen. Er zit volgens hem nog garantie op en zo niet… We zullen het wel horen. In ieder geval wordt er nu iets aan gedaan en dat is beter, dan dat de camera in de doos in de kast ligt.
   
Op het moment, dat we van de caravan terug naar huis liepen stopte er plotseling een witte bestelauto voor het huis. Onze buren Britt en Erling uit het dorpje Västorp stapten uit. Ze moesten helaas afzeggen voor de nieuwjaarsbijeenkomst van afgelopen vrijdag, vanwege de gezondheid van Erling. Gelukkig ging het nu weer iets beter met hem. Ze vroegen of we vanavond bij hen wilden komen, om weer eens samen het spel Keezen te spelen. Gezien de vermoeiende weken vanaf het moment, dat we naar Nederland gingen tot en met vandaag, bedankten we hiervoor. Ze vertelden, dat ze dan graag af zouden willen spreken, nadat ze terug zijn van Tenerife. Ze gaan voor een weekje naar dit Canarisch Eiland. We stemden er meteen mee in en wensen hen een fijne vakantie! Nog snel kregen we een cadeautje in de handen gedrukt: chocolade! Hierna ging Joke verder in de kamer en ik verdween naar de kelder. Dit keer naar mijn werkplaats.
 
Ik ben begonnen met een timmerklusje, dat enige tijd kost. Tussen andere werkzaamheden, feestdagen, vakanties en bezoekjes door, ga ik er mee aan de slag. Ons portaaltje bij de voordeur is open en de wind heeft daardoor vrij spel. Het leek ons wel een goed idee, om er een gesloten voorportaal van te maken, zodat we daar in de luwte onze schoenen aan en uit kunnen trekken én kunnen laten staan. Ook zorgt het ervoor, dat de wind én de sneeuw niet meteen in huis blaast als we de voordeur openen. Ik was begonnen met de onderkant voor de linkerkant van het portaal. Vanaf die kant komt namelijk het vaakst de wind. Vanuit het westen. Als de onderkant er eenmaal staat kan ik er een raam bovenop plaatsen, rondom aftimmeren en dan is er één kant dicht. De onderkant maak ik prefab (prefabricage), inclusief schilderwerk, zodat het straks als één geheel geplaatst kan worden.
   
Het was een paar keer naar de trap en terug naar de kelder lopen, omdat het uiteraard een heel nauwkeurig klusje is. Het moet precies passen en ik wilde zeker zijn, dat ik alles goed had berekend. Toen ik daarvan was overtuigd begon ik met het zagen en schuren van latjes en balkjes. Die maakte ik vast aan het geraamte en daarmee was het eerste deel klaar! Ondertussen had Joke de benedenverdieping een grote schoonmaakbeurt gegeven en alle prullaria, die er vanwege de kerst uitging, weer een nieuwe plaats gegeven. Ik kan niet anders zeggen dan “opnieuw gezellig aangekleed”. En dat zeg ik niet alleen omdat ze “toevallig” mijn vrouw is hoor. Dat is namelijk iets waar ik haar voor de volle 100% mee vertrouw en ik liet haar dan ook mooi haar gang gaan. Om 19:00 uur belden we nog zeker een half uur met mijn ouders in Hoogezand. Even elkaars gezichten weer zien en horen wat ons en hen bezighoudt. We zijn weer volledig van elkaars doen en laten op de hoogte!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta