Weer 5 cm sneeuw!

Weer 5 cm sneeuw!


Gisteravond hadden we nog contact met Martin en Marijke! Via beeldbellen met Duo. Gelukkig gaat het stukken beter met Martin, die voor controle naar het ziekenhuis ging en plotseling werd opgenomen (zie bericht van 31 maart). Hij is inderdaad onlangs gedotterd. Althans men heeft een poging gedaan. Als ik het goed heb begrepen, zat een oud litteken van een eerder infarct te dicht en kon niet worden gedotterd. Maar er omheen waren vele nieuwe “lijntjes” door zijn lichaam aangemaakt, waardoor het dichte vat eigenlijk best wel zo kon blijven. Martin voelde zich uiteindelijk prima en had nergens last van. Na overleg werd dan ook voorgesteld, dat hij naar huis ging. Nadat hij van de ingreep was hersteld. Binnen een paar weken (hopelijk niet later door pandemie) krijgt hij een nieuw onderzoek, waaronder weer een fietstest. Hopelijk blijft het allemaal goed!

We belden gisteravond, omdat die afspraak eigenlijk al een poosje stond. Door meerdere omstandigheden kwam het er niet van. We zaten er alle vier helemaal klaar voor: in Nederland met thee en hier met koffie. Ik meende Heiko zelfs met een pilsje. Die kreeg overigens meteen felicitaties van Martin en Marijke en wij konden op onze beurt hen feliciteren. Begin maart waren ze geregistreerde partners geworden. Het gesprek verliep heel gezellig. We hadden het over de meest uiteenlopende onderwerpen, waarbij Zweden absoluut aan de orde kwam. Natuurlijk babbelden we ook over familie, werk en gezondheid. Na bijna twee uur was ik de spelbreker, omdat ik niet meer wist hoe ik moest zitten, zonder al te veel pijn. We spraken af, dat we dit best wel eens vaker zouden kunnen doen. Ja, waarom eigenlijk niet? Tot de volgende keer!

Een melding van Klart op mijn mobiele telefoon. Klart is een app met weersvoorspellingen. Het was een waarschuwing voor code geel. Om er zeker van te zijn dat ik het goed had gelezen, las ik het nog maar een keer. Ja, het stond er toch echt: voor vanmiddag waarschuwde men voor sneeuwval! En niet een klein buitje, maar voor zeker vijf centimeter. Het zal vallen vanaf de middag tot in de avond, waarna het overgaat in regen. Oei, vooral dat laatste is dan een gevaarlijke situatie. Gisteren hadden ze zelfs nog een waarschuwing voor grasbranden. En dat met veel regen? Laten we voor vandaag maar hopen, dat het allemaal meevalt!
   
Vandaag voor Heiko weer een rustdag. Hij ging alle verhalen nog eens een keertje lezen. Op zijn verjaardag had hij dat ook al wel gedaan, maar doordat er die dag zoveel op hem afkwam, ging het wellicht even te snel. Nu ging hij er rustig voor zitten. Af en toe hoorde ik hem lachen, dan weer was hij behoorlijk stil of zei “Ja, dat was ook zo…”. Hij begon ook iedereen te bedanken voor hetgeen ze voor hem hadden gedaan. Eerst via Facebook, Messenger en WhatsApp. Daar kon hij vele mensen bereiken. Een paar vrienden en kennissen zou hij nog via de mail benaderen, maar dan moet hij “mijn” laptop gebruiken. Dat zou hij de komende dagen gaan doen.
 
Zoals gezegd, kon hij een groot aantal van de schrijvers benaderen. Zo ook Freddy. En nadat Heiko hem had bedankt in een berichtje, belde Freddy spontaan! Hij is een oud-collega van Monuta en is daar werkzaam als uitvaartverzorger. Ook is hij lid van het TBU, Team Bijzondere Uitvaarten. Denk hierbij aan uitvaarten voor bekende Nederlanders, sterren en leden van het Koningshuis. Omdat Heiko nog steeds veel interesse heeft voor Monuta en “de zijnen” werd het een gesprek van zeker een uur! Het was ontzettend leuk, om met Freddy te hebben gesproken!
 
Intussen was het daadwerkelijk beginnen te sneeuwen! En nog wel voor twaalf uur, wat niet was afgesproken… Dikke vlokken vielen uit de lucht. Diezelfde lucht was dan ook behoorlijk grijs: vol met sneeuw natuurlijk. We gingen er dan ook maar vanuit, dat het niet bij een buitje bleef. We konden zeker meer verwachten. Heiko had zich voorgenomen, om verder te gaan met de voorbereidingen van de carport, maar dat zat er toch echt niet in. Gelukkig zijn wij geen mensen, die dan meteen in zak en as zitten, omdat we niet weten wat we moeten doen.
   
Ik wist namelijk wel iets! Bij het in de diepvries leggen van een paar boodschappen, nadat Heiko die de afgelopen week had meegenomen, zag ik een paar hamburgers liggen. En ik weet niet hoe het jou vergaat, maar als het een poosje is geleden, dat je die hebt gegeten, loopt het water me in de mond. Dát was ik natuurlijk niet vergeten en daarom haalde ik dat uit de vriezer. De broodjes werden ontdooid, de hamburgers op een laag pitje gezet en een paar grote uien werden gebakken. Toen alles klaar was, was het smullen! Het voldeed volledig aan onze verwachtingen! Behalve dan, dat Heiko nog trek had in een broodje pindakaas. Pindakaas! Na hamburger met uien? “Ja, daar heb ik gewoon zin in!” Die moet toch wel een maag hebben als een container…
 
We ontdekten, dat het ongelofelijk druk was bij ons voederhuisje. Meesjes, kool- en pimpel, vlogen af en aan. Ik had alles vanochtend maar weer aangevuld, na het lezen van de waarschuwing voor sneeuw. We hadden wederom veel vinkjes. Voor de gasten had ik nog een emmer speciaal zaad meegenomen. Die meesjes graag lusten. Het zijn grijze kleine korreltjes, maar hoe ze heten? Ze eten er in ieder geval goed in. Als ze in dit tempo doorgaan is de emmer zó leeg!
   
Wat ons opviel was, dat de mezen graag pinda´s lusten en ze op een vrij eenvoudige manier uit de houder weten te halen. De vinken schijnen ze ook wel te waarderen, maar hadden daarentegen veel moeite om ze te pakken te krijgen. De mezen houden zich aan de houder vast. En terwijl ze daaraan hangen pikken ze er pinda´s uit. De vinken zitten eerst een hele poos onder de pinda´s. Na te denken hoe ze moeten handelen. Dan vliegen ze omhoog en blijven vliegen. Ze durven of kunnen de houder niet vastpakken. Daardoor moeten ze al fladderend de lekkernij te pakken zien te krijgen. Een komisch gezicht en meteen ook bijzonder. Je zou toch denken, dat ze er ook aan kunnen gaan hangen?
 
Vorige week was het nog niet lang genoeg, vond ik. Maar vandaag moest Heiko er toch maar aan geloven: naar de “thuiskapper”! Het weer was immers ook buitengewoon geschikt om iets binnen te doen. Alles werd beneden gepakt en klaargezet en meneer Leugs kreeg zijn kleedje omgehangen. De bril mocht af en ik kon mijn creativiteit weer laten zegevieren! Het is en blijft overigens een lastig kapsel. Bovenop wil Heiko het graag recht, net als aan de zijkanten. En dan moet het onder kort, maar bovenop weer niet tè kort. Uiteindelijk werd er gecontroleerd en in een keer kreeg ik een duim omhoog: hij was tevreden. Nu is het vaker zo, dat Heiko al lang tevreden is, maar ik nog niet… Na een half uurtje werd kapsalon “Ödarp” weer gesloten.
  
We keken onze ogen uit, op het moment dat we weer boven kwamen en naar buiten keken. Het was wit! En zeker al wel een centimeter of drie lag er in de tuin, op de weg, in de takken… “April doet zéker wat hij wil!” Ik moet zeggen, dat ik het bericht van Kivra van vanochtend met een korreltje zout had genomen. Of beter gezegd met een korrel zout. Op 11 april nog sneeuwbuien? Nee, die voorspellers waren in de war. Niet dus!  We zagen een paar vogeltjes, soort konden we niet onderscheiden, die voor de sneeuw schuilden onder een dennenboom. Sommige van hen zijn al nestjes aan het bouwen in onze nestkastjes! Ik kan me voorstellen, dat ook de gevleugelde vriendjes hier niet meer op gerekend hadden!

Vanavond belden we nog met Heiko zijn ouders en die konden de beelden ook haast niet geloven. Rond zes uur sneeuwde het namelijk nog steeds! Er lag toen toch ook echt wel een laagje van vijf centimeter. In Hoogezand was het af en toe zonnig geweest, maar stond er een “vieze, koude wind”, zeiden ze. Het was dan ook geen weer geweest om er even op uit te gaan, zoals Heiko zijn vader met name dat graag ´s middags even doet. Misschien ook maar goed, dat hij binnen moest blijven. Kon hij goed uitrusten: vanochtend waren Elise met haar drie kindertjes geweest. Merle, Daan en Jelte waren iets drukker geweest dan ander, volgens de overgrootouders. “Ze waren niet vervelend hoor!” werd ons op het hart gedrukt. Elise had hun nog geleerd, hoe zij nu ook foto´s naar onze digitale fotolijst kunnen sturen en dat lukte ze in een keer! Zo goed! Trots op deze twee toppers! Tot de volgende week, (schoon-) pap en mam!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image