Wandeling met sneeuwvlokken!

Wandeling met sneeuwvlokken!

 

We begonnen deze zondag met een verrassing: “gezinsuitbreiding”: wij worden wéér opa en oma. De Afrikaanse speer (plant) heeft het schijnbaar zó ontzettend goed naar de zin, dat ik vandaag nog eens twee jonge stekkies ontdekte! Eentje bij de moeder op de vensterbank in de kamer en eentje bij de moeder op de vensterbank in de keuken. Deze heeft er al drie jonkies en verwelkomt nu dus de vierde. Wellicht komt het door het feit, dat ze boven de verwarming staan. In Afrika is het immers ook altijd warm en vinden ze dat prettig!

Samen gingen we na de koffie de matrassen verwisselen. We hadden eerder vanochtend al gekeken of ze nu uitgegroeid waren en voor zover we konden nagaan was dat wel degelijk het geval. Daar komt bij, dat we gisteren van mijn neef hoorden, dat het geen kwaad kon, wanneer ze nog niet helemaal uitgezet waren. Prima! Met vereende krachten ging dat perfect. Toen we de topper er weer op wilden leggen, stelde ik voor, om de hoes even te wassen. Hij was volledig uit elkaar te ritsen, zodat het in twee delen kon gebeuren. Maar ohhh… Nadat het eerste deel schoon en droog was en ik hem op het matras van de topper legde, bleek dat deze gekrompen was! Meteen de droger met het tweede deel erin uitgezet. Die moet morgen maar buiten drogen. Hoe dit afloopt? In ieder geval ligt de topper nu op de logeerkamer. We kunnen wel onze nieuwe matrassen uitproberen!

De nieuwe voorraad met pellets ligt nu buiten onder het terras. De oude voorraad is ondertussen opgestookt en daarmee hebben we veel meer ruimte gekregen in de kelder. Dat was ook de bedoeling, want de grauwe, grijze betonwand en het plafond willen we schoonmaken en daarna wit sauzen. Daarmee wordt het helderder in de kelder waar de hout ketel staat. Nadat de wand wit is, wat nog een hele uitdaging wordt, zetten we daar een halve pallet met pellets neer en komt de voorraadbak met het stookhout ook aan die wand te staan. Vervolgens blijft er nog ruimte over voor een kast, waar alle verfbussen in geplaatst kunnen worden. Die hebben we in deze ruimte staan, omdat het daar altijd warm is.

Boven de pellets en de houtbak komt een lange plank aan de muur waar we spullen op kwijt kunnen. Bijvoorbeeld oud papier. Door die actie wordt het vloeroppervlak in ieder geval een stuk groter en kunnen we ons daar beter bewegen. Dat de witte muur vanwege het stoken op hout niet lang wit zal blijven, realiseren we ons goed. Desondanks zal het altijd een verbetering zijn ten opzichte van de huidige situatie.

“Ga je mee aan de wandel?” Het zonnetje scheen vanmiddag zó lekker en het was alweer een poosje geleden, dat we er samen even lopend op uit waren geweest. Ik kreeg meteen een positief antwoord. Daarna deden we ons wandeltenue aan en gingen vol goede moed op pad! Als we, volgens Heiko, eerst linksaf zouden gaan, hadden we de terugreis de wind in de rug. Prima, doen we! Maar we waren nog geen tweehonderd meter van huis, toen we beide al behoorlijk koud waren geworden. De wind was gemeen en was sterker dan we hadden verwacht.

We hadden een route in gedachten, die ongeveer anderhalf uur zou duren. Daarvoor zouden we via Västorp moeten. Alleen daar heb je geen beschutting van bomen. Die konden de wind dus niet tegenhouden. We zagen maar snel van dit idee af en liepen even verder en namen de afslag van Hultarödje. Dan kwamen we meteen in de bossen en uit de wind. Dat was inderdaad het geval en zodoende gingen we toch maar verder. Het was de route, die we anders precies in de tegenovergestelde richting lopen. Dit keer zouden we eindigen op de weg tegenover ons huis. Eens een keer iets anders…
    
Het was toch behoorlijk fris! Heiko was zo verstandig genoeg geweest om een muts op te doen, maar ik natuurlijk niet. Ik ben niet zo gek op die dingen. En een sjaal? Oh ja… Was wel lekker geweest! Maar “bikkels” als we zijn: doorlopen! Het was toch ook wel even lekker hoor. De wind door je haar, althans ik dan en gezonde lucht in de longen krijgen. We gingen van de weg af en namen het padje naar het huis van de zusters uit Stockholm, Hagen (zo heet het huis). Onderweg werd ons weer eens bevestigd hoe mooi de natuur is. Als je het wilt zien. En weet je wat we onderweg tegenkwamen? Zo´n boorval, die bij de bomen geplaatst wordt om sparrenbastkevers te vangen! We hadden er nog nooit eerder over gehoord, laat staan ze gezien en dan staan ze nog geen twee kilometer van je huis!
 
Bij het huis Hagen liepen we achter de grote schuur langs, om vervolgens via de rechterkant daarvan richting het huis te lopen. We hadden namelijk gezien, dat men een boom had ingezaagd. Eigenlijk was er al een heel stuk uit. Zo´n punt, waar je mee begint te zagen als je een boom wilt vellen. Maar waarom heeft men dit gedaan? Zou het zijn, dat men de boom niet meer vertrouwd, gezien de leeftijd? En dat men denkt om hem zo te kunnen leiden, wanneer hij met een stevige wind, de strijd zou verliezen? Met deze inkeping zou hij dan vanaf de schuur vallen en niet óp de schuur…
 
We zagen daar ook nog eens een oude pomp bij de schuur staan. Heiko pakte me meteen bij de arm toen ik deze eens van dichterbij wilde bekijken. Het bleek, dat het op een houten luik was bevestigd en Heiko had al zo snel gezien, dat het hout aan de zijkanten niet meer goed was. Verrot! Was ik erop gaan staan, had ik wel eens voor grote verrassingen kunnen komen te staan. Tusen tack, Heiko! Vier stappen verder richting het huis schoot ons ineens een grote ree voorbij. Die had daar ergens in het hoge gras gelegen en was van ons geschrokken. Nou, dat was wederzijds! Vanaf Hagen liepen we vervolgens rustig naar beneden, naar Ödarp. Net, toen we het pad naar beneden op wilden lopen zagen we tegelijk een auto staan. Nog geen minuut later startte de chauffeur de motor en reed weg. Was hij bang voor ons? Had hij iets te verbergen? Het kan natuurlijk ook zo zijn, dat hij gewoon net op dat moment weg wilde rijden…

Eenmaal thuis was het meteen een kop warme thee met een lekker koekje erbij. Die hadden we na deze wandeling wel verdiend! Koud tot op het bot! Wel een leuke wandeling gehad, dat dan wel weer. Na de warme thee en in de warme kamer werden onze oogleden een beetje zwaar. En zwaarder… en zwaarder… Heiko sliep binnen de kortste keren! Zelf ging ik nog even achter de laptop, om mijn zinnen te verzetten. Anders slaap ik natuurlijk vannacht weer niet. En ik maakte nog een rondje tuin. Even kijken hoe de plantjes en stuiken erbij staan! Nou, het gaat boven verwachting hoor. Als alles straks in bloei komt wordt het vast een fleurig boel!
     
Nu eigenlijk al wel, want nu (pas) komen ook de narcissen uit. En dat geel staat lekker fris! Rond de klok van zes belden we nog met Heiko zijn ouders. Die tikten ons nog op de vingers (bij wijze van natuurlijk): we hadden geschreven dat ze 63 jaar getrouwd zijn, maar dat was een typefout: ze waren 64 jaar geleden in het huwelijksbootje gestapt! We babbelden ongeveer een uur, waarna we allemaal gingen eten. Heiko zijn ouders hadden visite gehad, die net voor ons telefoontje weggegaan waren en daarmee was het broodje erbij ingeschoten. Wij kregen een gehaktbal met aardappelen en prei.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image