Wandelen in de “achtertuin”

Wandelen in de “achtertuin”


Met mooi winters weer en een overenthousiaste hond is het een genot om een eindje te gaan wandelen in het bos. Gelukkig is dat hier in de buurt. Ik noem het voor het gemak “onze achtertuin”. Vanaf onze oprit loop ik rechtsaf een klein stukje over de weg en dan door een, met sneeuw bedekt nog onbewandeld, stuk braakliggende grond. Richting de heuvels met bomen. Voorzichtig zet ik elke stap, omdat ik geen idee heb wat er zich onder de sneeuw bevindt. Af en toe kom ik een vlak stukje tegen wat mij op ijs wijst. Er lopen namelijk kleine stroompjes door dit land en dan is het even oppassen en extra voorzichtig er overheen stappen. Bij een duidelijke sloot, een klein stukje terug, had ik gezien dat het waterniveau al weer ongeveer 20 cm was gezakt. Oftewel het ijs zat langs de kanten van het slootje 20 cm hoger, dan het water dat ik in het midden zag stromen. Dat was voor mij een waarschuwing om niet op het ijs te gaan staan. Er zit namelijk lucht onder. Met droge voeten bereiken Pantro en ik de bosrand en klimmen we bij de heuvel omhoog. Al snel bereiken we een weg, gevormd door een oud tractorspoor. Dat spoor volgen we naar rechts, richting Västorp. Een klein stukje verderop gaat het tractorspoor over in een echt pad. Weliswaar met sneeuw bedekt, maar er zijn sporen van autobanden in de sneeuw, dus zal dit wel een echte laan zijn.

Ook die volgen we naar rechts, nog steeds richting Västorp. Tussen de bomen door zie ik ineens iets blauws. Het blijkt een grote plastic ton te zijn die tussen palen hangt. We lopen er naar toe en zien dat het een voeder- lokplek is voor elanden, reeën en andere bosbewoners op 4 poten. Er ligt ook mais op de grond én grote stukken rauw vlees. Pantro vindt het heel interessant en slechts met veel moeite krijg ik hem weer mee richting de weg. Dan zie ik plotseling een houten hokje met luikjes. Aha! De heren jagers maken het zich comfortabel. Het hokje is met een kleine sluiting afgesloten en mijn nieuwsgierigheid is groter dan de sluiting. Binnen zie ik een werkblad met een accu daarop. De draden van die accu lopen naar een lampje in de boom naast het hokje. Verder staan er twee stoelen in het hokje. Vanuit die locatie is het uitzicht en dus het schootsveld vrij richting de voederplek. Oké, genoeg gezien. Pantro en ik vervolgen onze voettocht. Langzaamaan loopt het pad omhoog, wordt het lichter omdat er minder bomen staan en komen we uit bij weilanden die rondom het dorpje Västorp liggen. Via dit 8 huizen tellende dorpje komen we weer op de weg uit naar ons huis. Een lekkere frisse neus gehaald, allerlei spieren gebruikt en een mooie wandeling gemaakt. Genieten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta