Via Zuidbroek terug naar Kolham

Via Zuidbroek terug naar Kolham

 
Na een goede nachtrust in de rustige wijk van Rotterdam namen we een douche, om daarna naar beneden te gaan voor het ontbijt. Ondertussen hoorden we Daniëlle met onze kleinzoon Noud ook al aankomen. Peter was op tijd vertrokken naar zijn werk bij Van Oord, vlakbij de Van Brienenoordbrug in Rotterdam. Gezamenlijk aten we een broodje aan de keukentafel. Ook Noud schoof aan in een speciale accessoire voor een tripel stoel. Heel leuk, want nu kon hij over de tafel heen kijken en ons goed zien. Na het ontbijt werd Noud een beetje moe, maar wilde hij niet gaan slapen. Zodoende stelde Daniëlle voor, om even een blokje om te gaan, met Noud in de kinderwagen. Dan kon ze mij ook meteen laten zien waar de kinderopvang was in hun wijk. De kinderopvang waar Noud in januari 2020 drie dagen per week naar toe gaat.

Het was mooi weer voor de tijd van het jaar en beslist niet koud. Het liep lekker door de rustige, waterrijke wijk Nesselande. Ongeveer een uurtje later waren we terug en had Noud zich voorbeeldig gedragen door vanaf de drempel naar buiten te gaan slapen tot aan de drempel naar binnen. We dronken samen nog een kopje koffie en thee en spraken met Daniëlle onder andere over hun aanstaande reis naar Canada. Een vriend van hen gaat trouwen. Tja en hij woont in Canada. Voor die bruiloft zijn ze vanzelfsprekend uitgenodigd. In februari 2020 staat het zodoende gepland om met z´n drieën naar Canada te vliegen. Wát een onderneming met een kindje van 6 maanden oud. Maar, ze bereiden alles goed voor en voorzien op dit moment geen problemen. Het was ondertussen na twaalven en zodoende tijd voor ons om weer richting het Noorden te rijden. Na een emotioneel afscheid stapten wij weer in de Hyundai en reden we de straat uit. Daniëlle op de stoep voor het huis en Noud (slapend) in de kinderwagen achterlatend.

We kozen nu voor de route via Amersfoort, Zwolle, Hoogeveen, Assen. Vlak voor Assen vroeg ik Joke om te kijken of er een Hyundai dealer in Assen was. We hadden namelijk een probleem met één van de twee sleutels. Daarvan was het batterijtje leeg en na vervanging van die energiebron deed hij het nog steeds niet. Is de elektronica in sleutel misschien stuk? Bij de dealer zouden ze ons dat vast wel kunnen vertellen. De garage zat vlakbij de snelweg en binnen drie minuten stonden we aan de servicebalie. We vertelden van ons probleem en de man opende meteen de sleutel. Ik vertelde hem nog, dat er reeds een nieuwe batterij in zat, maar toch haalde hij die batterij eruit. Deed hem er daarna op de kop weer in, sleutel dicht en… Hij deed het!  De knoopbatterij zat er gewoon op de kop in… Wát stom! “Joke, hoe heb je dat kunnen doen?” Ahum… Zou de man mij hebben geloofd, toen ik de schuld bij Joke neer wilde leggen? We maakten meteen ook maar van de gelegenheid gebruik, om hem te vragen hoe we de auto moeten starten als het batterijtje (daadwerkelijk) leeg is. “Heel eenvoudig!” zei hij. “Daarvoor zit er een sleuf/ opening in het kastje in het middenconsole. Dat was ons onbekend en zodoende liep hij even met ons mee naar de auto, om het te wijzen en te demonstreren. Geweldig! We weten nu, dat we de auto zonder afstandsbediening kunnen openen én kunnen starten. Wijzer én met het schaamrood op de kaken, reden we Assen weer uit. Snel!
 
We gingen meteen door naar neef Sietse in Zuidbroek. Daar hadden we om 17:00 uur afgesproken. Klokslag 17.00 uur opende Sietse zijn voordeur om ons binnen te laten. Wat een timing! Even gebabbeld en toen gingen we naar Hoogezand. Daar had onze vriend een tafeltje besproken bij een Chinees restaurant. Daar was het rustig. Heel rustig. Toen wij binnenkwamen had men vijf gasten. In ieder geval konden we zelf kiezen waar we wilden zitten. We kozen alle drie ons eigen gerecht en lieten een kwartiertje later ons het eten prima smaken. Ondertussen genietend van het samenzijn. De volgende week zullen we Sietse en zijn moeder, Jokes tante Heiltje in Ödarp begroeten. Daar gaan ze samen met ons de Kerstdagen vieren. Het werd wederom een gezellige avond. Bij Sietse thuis namen we nog een toetje: een heuse tompouce! Oh, oh, buikje, buikje… En daarna was het tijd om “Tot volgende week” te zeggen. Het eten was op, de vermoeidheid kwam eraan en de klok had immers ongenadig verder getikt. In Kolham bij onze gastheer en gastdame van de B&G werd het weekend nog doorgenomen en daarna was het sova, slapen!
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta