Vele galstenen ontdekt!

Vele galstenen ontdekt!


Eindelijk was het vandaag zover. Eindelijk waren de twee weken sinds de erge pijn aanval voorbij. Eindelijk konden we naar het ziekenhuis, voor het laten maken van een echo van Joke haar galblaas en galwegen. De afspraak stond om 10:00 uur en we vertrokken op tijd, om er zeker van te zijn niet te laat te komen. Dát risico wilden we beslist niet nemen. Niet voor een dergelijke belangrijke afspraak. Stel je voor, dat je te laat zou komen en je een nieuwe afspraak zou moeten maken. Nee, dan liever zoals vanochtend, een kwartier voor de geplande afspraak in de wachtkamer zitten. Die van de afdeling röntgen in het ziekenhuis van Eksjö. In de wachtkamer stond een vitrine, met allerlei oude, en dan bedoel ik “oude” röntgenapparaten en/ of onderdelen daarvan. Heel bijzonder om te bekijken. Hoe ze destijds ook foto´s van je binnenste kregen… Heel leuk om die apparaten even nader te bekijken.

Aan de muur van de wachtkamer hing een tv en zodoende konden we de tijd doden door het programma “Svenska Hollywood Fruar”, Zweedse Hollywood vrouwen, te kijken. Voor dat programma worden vier vrouwen, afkomstig uit Zweden en nu wonende in Hollywood, middels camera´s dagelijks gevolgd. Het gaat met name over grote huizen, dure kleding, botox, lichaam verbeterende operaties (?), feestjes en dure auto´s. Oftewel een geweldig leuk programma… Maar goed, de klok tikte de minuten weg en om 10:15 uur mocht Joke met een assistente meelopen naar het juiste kamertje voor de echo. Het bleek eenzelfde apparaat te zijn als die voor zwangere vrouwen gebruikt wordt. Joke kreeg een soort gel op haar maagstreek gespoten en het onderzoek begon. De arts, die het onderzoek uitvoerde, deed dat vanzelfsprekend zeer nauwgezet en nam ondertussen vele foto´s van hetgeen ze zag.

Op een gegeven ogenblik liet ze zich een geluid van verbazing en mededelen ontvallen. Ze zei helaas niets. Bijna een half uur werd Joke “gepijnigd”: ze moest diep ademhalen om de buik op te blazen. Juist dat diep ademhalen doet haar extra pijn. Elke keer ging de arts met het apparaat over het pijnlijke deel van haar lichaam en moest daarbij druk uitoefenen, om alles ook dieper goed te kunnen zien. Ook dat was absoluut geen pretje. Na het onderzoek ging deze arts even overleggen met een andere arts en toen ze terugkwam vertelde ze, dat Joke veel galstenen had, véél galstenen en dat er op dit moment eentje vastzat in een van de galwegen. De foto is er overigens eentje van internet, die exact Jokes situatie aangeeft. De arts vroeg of Joke veel pijn had en of ze koorts had. Op beide vragen antwoorde ze positief, echter worden beide redelijk onderdrukt door het frequente gebruik van pijnstillers. De arts vertelde dat als het te erg was, we zeker terug moesten komen op de spoedeisende hulp. Daarna werd aangegeven, dat het onderzoek klaar was en dat ze kon gaan.

Nu is het wachten op de beoordeling door een andere arts en vervolgens wachten op een oproep van een chirurg, die de galstenen en wellicht ook de galblaas kan verwijderen? Of kunnen ze de galstenen vergruizen? Ondanks deze vragen liepen we met een goed gevoel de afdeling af. Het is eindelijk duidelijk waar de klachten vandaan komen en dat het “slechts” galstenen zijn. Geen geheimzinnigheid meer, maar iets concreets. Hopelijk volgt het vervolg zo snel mogelijk. Niet alleen vanwege de altijd aanwezige en soms ondragelijke pijnen (ook meer en meer in de rug), maar er zitten uiteraard ook haken en ogen aan het slikken van zoveel paracetamol met codeïne. In de gang naar de uitgang van het ziekenhuis kwamen we het restaurant tegen en daar kochten we koffie en thee, een koek en een broodje. Joke had vanmorgen nog niets gehad, omdat ze nuchter moest zijn voor de echo. Daarom kon haar maag een broodje en een kop thee best wel waarderen. Voor de gezelligheid at ik een lekkere koek mee op. Gedeelde smart…

Buiten bij de auto besloten we om nog eventjes langs de Dollarstore te rijden voor een paar boodschapjes. We waren nu immers toch in Eksjö. Joke vond het overigens wel even gezellig om door de winkel te slenteren. Zo kochten we natuurlijk snoepjes voor Jikke en Ebba, een douchespons en een leuk cadeautje voor een vriendin die binnenkort jarig is. Ook gaven we nog een paar spullen af bij Erikshjälpen, die ze daar weer kunnen verkopen voor het goede doel. De vrijwilliger bedankte ons vriendelijk en overhandigde ons een waardebon voor een gratis kop koffie en een kaneelkoek. Rond 12:30 uur waren we thuis en namen we ook daar eerst een kop thee. Even bijkomen en napraten. De rit naar Eksjö, het onderzoek, de boodschapjes en de terugrit hadden toch veel van Joke haar lichaam geëist. De rest van de middag en avond was de bank voor haar gereserveerd. Zitten was weer even uit den boze. Bijkomen, uitrusten en de pijnstillers hun werk weer laten doen.
     
Omdat ik vandaag niet aan het werk was en de klok ongeveer 14:00 uur aangaf, was er nog tijd om even naar Jönköping te rijden. Vanwege het omruilen van mijn Nederlands rijbewijs naar een Zweeds exemplaar, moest ik bij de dienst Transportstyrelse, de Zweedse RDW een digitale pasfoto laten maken, een digitale handtekening zetten én moest ik me identificeren. Dat kon het dichtste bij ons in de buurt in Jönköping. Een uurtje heen, 5 á 10 minuten binnen geweest en een uurtje terug. Het was niet anders. Het gebouw van Transportstyrelse was gelukkig eenvoudig te bereiken en er was voldoende parkeerruimte. Binnen werd ik meteen geholpen door een vriendelijke meneer, die me een “hokje” wees. Een soort halfopen stemhokje, waarin een volledig geautomatiseerd fototoestel stond. Ik kon op start drukken, mijn persoonsnummer intoetsen, waarna het apparaat mijn gezicht opzocht. Dat wil zeggen, op de juiste hoogte. Op het schermpje werd vervolgens met een pijl aangegeven of ik iets naar links of naar rechts moest gaan staan. Daarna in de lens kijken en flits!

Oei! De eerste foto vond ik verre van leuk en heb ik geweigerd. Gelukkig kon dat. Bij foto twee gaf de computer aan, dat ik te veel lachte. Foto drie was naar tevredenheid van zowel de computer als van mij. Daarna moest ik op het tableautje een handtekening zetten. Hierna meldde ik me weer bij de man aan de balie. Die controleerde mijn paspoort en vertelde me, dat het rijbewijs over ongeveer een week klaar zou zijn. Mooi! Oh ja, voor de digitale foto en handtekening volgt nog een nota van 100 Sek. De eerder gemaakte pasfoto´s bij een fotozaak in Tranås zijn voor 210 Sek dus voor niets gemaakt. Nou, vol verwachting klopt ons hart of het rijbewijs er inderdaad over een week is. Op dit moment rijd ik zonder rijbewijs. Het origineel moest ik immers opsturen. Het is echter een standaardprocedure, dus ik neem aan, dat de politie bij een eventuele verkeerscontrole er begrip voor zal hebben. Het enig wat ik heb is een foto van mijn rijbewijs op mijn mobieltje. Alleen in het buitenland kan het wel eens lastig worden. Gelukkig gaan we pas in april weer gepland over de grens en dan zal het nieuwe Zweedse rijbewijs er toch wel zijn…toch?

We zitten aan de keuken tafel terwijl Joke ineens verschrikt uit het raam kijkt. “Oh, Ebba zit in de boom!” Nou is dat op zich natuurlijk helemaal niet bijzonder. Dat doen beide dametjes wel eens. Joke had echter al snel door dat ze moeite had om er weer uit te komen. Nadat we haar samen een poosje in de gaten hadden gehouden, bleek dat ze daadwerkelijk even niet (meer) wist hoe ze eruit moest komen! Wat ze ook probeerde, het ging blijkbaar niet. Zo probeerde ze met haar koppie naar beneden de boom uit te komen, maar al snel draaide ze zich weer om. Dan maar omhoogklimmen. Nee, dat was ook niet de manier om met alle vier pootjes op de grond te eindigen. Zielig, dat ze best wel een beetje angstig keek… Ik opperde om de brandweer te bellen, maar ineens kreeg ze schijnbaar een helder moment: ze draaide zich om, zodat ze met haar buik tegen de boom aan zat en met haar staart naar beneden. Langzaam ging ze achteruit de stam naar beneden. Ja, zoals ze erin geklommen was ging ze er ook weer uit. Puh! Ik denk, dat Ebba de boom even voor de boom laat en niet zo snel weer gaat klimmen.

6 gedachten over “Vele galstenen ontdekt!

  1. Toch wel fijn dat nu eindelijk de oorzaak is gevonden van Joke haar klachten. Niet zo vreemd dat ze zoveel pijn heeft, wat veel galstenen. Hopelijk kan ze zo spoedig mogelijk geopereerd worden zodat ze daarna kan herstellen. Je kunt prima leven zonder galblaas, ik leef er al 45 jaar zonder.

    Lieve groetjes en geef Joke maar een dikke knuffel van mij

    1. Dankjewel Gea. Groetjes terug van Joke en mij. Dus jij ook al? Als je het er over hebt blijken ineens heel veel mensen last gehad te hebben van galstenen én de galblaas al enkele jaren kwijt zijn. Zonder noemenswaardige problemen met eten. Goed om van dat laatste kennis te nemen. Nu alleen nog even wachten tot ze in actie komen in het ziekenhuis. We kunnen ons voorstellen dat er een wachttijd is. Hopelijk niet al te lang… Gr. Heiko

  2. Ik draag mijn steentje bij en wens je veel sterkte en hoop ook dat je snel geholpen wordt. Niet fijn dat je nog niet weet wanneer ze die keien gaan verwijderen. Die pijn zal niet aangenaam zijn.
    Gaan we met elkaar duimen dat je snel een oproep krijgt…..
    Sterkte Joke!

    1. Namens Joke bedankt, Wilma. We wachten dit weekend nog even af en komt er maandag geen bericht, dan gaan we toch hier en daar informeren. De pijn is inderdaad altijd aanwezig en alleen daar word je al heel erg moe van. Met alles wat je doet, moet rekening gehouden worden, zodat je het niet verergerd… Bedankt voor het duimen. Gr. Heiko

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta