Vakantie – dag 10

Vakantie – dag 10


Vanochtend gaan we naar Annen waar we worden begroet door een altijd vrolijk gestemde tante Heiltje. 86 Jaar jong en bijna weer volledig hersteld van haar ongelukje met de fiets. In november 2016 brak ze lelijk haar heup maar gelukkig zijn nagenoeg alle nadelige gevolgen verdwenen. We krijgen koffie met een flink stuk overheerlijk gebak. Mét slagroom. En dan praten we ook hier aan één stuk door. Toch moeten we het op een bepaald moment wel stoppen omdat we nog meerdere dingetjes te doen hebben. Met toch wel een traantje in de ogen zeggen we ook bij tante Heiltje “tot ziens” en gaan we verder. Maar niet zonder een foto gemaakt te hebben en uiteraard zonder rollator!

We rijden vanaf Annen door naar Groningen. Naar Monuta om precies te zijn. Heiko wil heel graag nog meer ex-collega´s zien en spreken. Om de eenvoudige reden dat het werken met ze heel goed was en de mens achter de collega helemáál goed. Het is rond drie als we er zijn en we treffen dan ook meerdere exen in de kantine. Stuk voor stuk groeten ze ons enorm vriendelijk en vinden het ook top dat we ze bezoeken. Enkele verhalen van “vroeger” worden verteld en men wil weten hoe het ons vergaat in Zweden. Heel gezellig allemaal. Dan stappen we weer in de auto en gaan we naar Hoogezand. Dit keer naar het industrieterrein. Naar een motorzaak. We zoeken er voor mij een helm uit en dat ging zo lekker vlot dat we binnen een kwartier al weer buiten staan. Mét helm. Later show ik hem nog wel eens. Misschien… Misschien ook niet…

Vanaf Hoogezand is het nog ongeveer een half uurtje rijden als we in Slochteren bij onze lieve vrienden Jan en Sia binnen stappen. Heiko is overigens meteen verliefd op het logeer-hondje die samen met herder Boike enthousiast naar hem toekomen. Nog enthousiaster begroeten zijn baasje ons. We hebben het meteen over die hele mooie tijd die we samen in Ödarp hadden en eigenlijk gaan we nu gewoon door waar we daar gebleven waren. We babbelen weer bij en alles komt aan bod. Gezondheid, familie, werk… noem het maar op. Na koffie met gebak, borreltje met hapje gaan we aan tafel. Sia heeft heerlijk gekookt en we laten het ons dan ook lekker smaken. Op speciaal verzoek komt op enig moment de gitaar in beeld. Er worden weer vele liedjes gespeeld en meegezongen. Net als in Zweden wordt het ook hier laat. Hoe kan dat toch? Dat we ze ooit nog weer in Zweden ontmoeten? Zeker weten. Met een heel goed gevoel en een paar dikke smokken gaan we terug naar de camping terwijl we nog even verder praten. Dan is het toch echt tijd om ons bedje op te zoeken. Tot morgen!

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta