Uit het oog, uit het hart? Gelukkig niet!

Uit het oog, uit het hart? Gelukkig niet!

 
Je hoort wel emigratieverhalen, waarbij de mensen die geëmigreerd zijn worden “vergeten”. En dat is dan in de zin van het meer en meer verliezen van vrienden. Dat er verschillende gradaties te vinden zijn in die groep is begrijpelijk, waardoor er altijd mensen zijn die afhaken. Ook begrijpelijk. Dat gebeurt toch eveneens wanneer je niet emigreert? Ik zou niet eerlijk zijn als ik zou zeggen, dat dat hier niet is gebeurd. Met een paar vrienden hebben wij ook geen of nauwelijks nog contact. Dat was naar mijn idee ook gebeurd als we nog in Blijham hadden gewoond. Contact op Facebook heb ik eigenlijk nog nauwelijks en daarom dacht ik dat ze me dit jaar met de felicitaties wel zouden overspringen. Mis! Over de honderd Facebook-vrienden plaatsten gisteren iets op mijn tijdslijn en nog eens ruim zestig reageerden met felicitaties op een wijziging van mijn profielfoto. Dat was er namelijk nog eentje van de afgelopen zomer, terwijl ik nu een kleurrijk “55” als foto heb gekozen. Er werd zelfs op Facebook voor mij gezongen. Mijn verjaardag was geslaagd met al deze aandacht. Ik beloof je, dat ik nu niet verwaand word… Denk ik…

2 gedachten over “Uit het oog, uit het hart? Gelukkig niet!

    1. Oh, wat laif!!! Harstikke bedankt, laiverd!

      Even een vertaling van de reactie: “Natuurlijk word je niet vergeten. Zo´n lieverd. Je bent wel ver weg maar nog altijd in ons hart.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta