Stilte…

Stilte…


De eerste tientallen kilometers rijden we in stilte. “Waar denk je aan?” Aan het vreselijke afscheidsmoment… Het verdriet van de zes personen, die we achterlieten op de parkeerplaats in Winschoten. Lieve (schoon-) ouders, lieve tante, lieve neef en lieve vrienden: wij lieten ze daar in tranen achter en vertrokken met onze eigen tranen. Bijna zes jaar hebben we hiernaar toegeleefd. Alle voorbereidingen waren zorgvuldig getroffen. Al het zakelijke was geregeld. Nu weten we, dat dát het gemakkelijkste van deze emigratie was. Met twijfels in onze harten rijden we door richting de grens met Duitsland. Bij Bad Nieuweschans rijden Nederland uit. Dat deden we in het verleden veel vaker, maar toen was het voor drie of vier weken. Toen wisten we dat we terug zouden keren van vakantie. Nu rijden we voor drie maanden het land uit en keren we nooit meer terug naar de Bouwtehaim in Blijham. De twijfels in onze harten ontstaan ook vanwege dit emotionele afscheid. Ondanks de goede voorbereidingen en ondanks de overtuiging dat we graag in Zweden willen wonen, om de ruimte, rust, vanwege de natuur en sprookjesachtige dorpjes… Toch komt op het allerlaatste moment de twijfel. Ook voor ons, nuchtere Noordelingen. We proberen te relativeren en weten ook, dat dit gevoel alleen komen vanwege de emotionele toestand, waarin we ons nu bevinden. De laatste weken waren druk. Er moest veel geregeld worden. De laatste dagen de daadwerkelijke verhuizing en het schoonmaken van de woning. Lichamelijk was het erg zwaar en dan nu het emotionele afscheid er nog eens overheen. Het blijft nog een poosje stil in de auto…
  

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta