Stel niet uit tot morgen…

Stel niet uit tot morgen…


Soms heb je van die dingetjes, die je steeds vooruit blijft schuiven. Omdat ze moeilijk zijn? Omdat je niet precies weet wat je wilt schrijven? Omdat het niet leuk is? Omdat je het “te druk” hebt? Omdat je niet precies weet hoe het moet? Omdat… Vaak weet je niet eens een reden, maar gebeurt het gewoon. Zo gaat het soms ook met onderhouden van contacten. Een goede bekende uit Siddeburen stond jarenlang in een warenhuis in het dorp. Altijd vrolijk en hulpvaardig en in voor een praatje. Omdat hij op dezelfde dag jarig was als ik, stuurden we elkaar altijd een kaartje. Jarenlang. En als ik weer eens in het dorp kwam ging ik vaak even langs om bij te praten. Tot zijn pensioen. De kaartjes hielden we nog steeds vol en we hadden regelmatig contact via Facebook. Tot een maand geleden hadden we via Messenger nog contact. Toen gaf hij aan, dat hij wachtte op een afspraak met de specialist: moest hij een hartoperatie ondergaan of kon hij gedotterd worden? Toen ik hem de week daarop daar naar vroeg vertelde hij mij, dat het dotteren werd en dat het wachten was op een oproep. De weken daarna nam ik me nagenoeg elke dag voor hem even te vragen hoe hij zich voelde. Of dat er al een datum vastgesteld was. Maar elke dag stelde ik het uit… En nu ben ik te laat: hij is eergisteren overleden… Rust zacht, R…

Eén gedachte over “Stel niet uit tot morgen…

  1. Wat triest, Joke!
    Ja, ik herken het ook, dat voor je uitschuiven.
    Steeds neem ik me voor om actie te ondernemen.
    Ik hou jouw Now/Later in gedachten…..
    Sterkte!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta