Spoelinkje, Heiko?

Spoelinkje, Heiko?


Gisteren had Heiko de wanden van de ruimte-waar-we-nog-steeds-geen-bestemming-voor-hebben geschuurd. Gelukkig heeft hij daarvoor een machine, want anders was hij nu nog niet klaar geweest. Nou, misschien halverwege. In ieder geval was de donkerbruine wand de grootste oppervlakte. En dat was terug te vinden. Niet alleen de hoeveelheid stof. Op de grond, waar de stofzak van de schuurmachine was leeggegooid lag een behoorlijke hoop. Het was echter ook terug te vinden in kleur. Dat zag je vooral terug in het haar van Heiko. Je kon precies zien, waar zijn koptelefoon had gezeten. Niet alleen was die bruin van het stof, maar Heiko´s haar eronder was nog grijs. Zwart! Peper en zout! De rest was mooi, egaal bruin. Toen ik dat zag vond ik het zo gek nog niet, het stond hem wel. Meteen begon ik Heiko te peilen of hij wellicht “in” was voor een kleurspoeling. Dat viel niet in goede aarde, zoals je aan zijn gezicht wel kunt zien. “Hoezo grijs?!? Hoezo spoeling?” Jammer, na het douchen had hij weer peper en zoutkleurig haar. Het had zo mooi kunnen worden…
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta