Schrikken!

Schrikken!


Tjonge jonge, wat maken die beesten een kabaal: fazanten.! De krullen schieten je spontaan uit je haar. De tenen krommen in de schoenen. Het hart springt zeker één keer over. Dat kan allemaal gebeuren, wanneer die dieren hun keel opentrekken. Schrikken! Vooral als je geconcentreerd ergens mee bezig bent en je hoort hun schreeuw. Dit keer zit ik achter de laptop en ben ik met de administratie bezig, als er plotseling een mannetje onder het raam langs loop en zijn keel openzet. Ik volg hem, als hij al vrij snel verdwijnt richting de carport. Mijn hart is weer rustig geworden inmiddels. Toch weer geschrokken. En wat te denken van ’s avonds: dan loop je nietsvermoedend door het lutje bospaadje, in gedachten, en dan ineens fladderen ze vlak langs je weg met behoorlijk veel lawaai. Ook dan wil je wel schrikken. Niet omdat je een slecht geweten hebt, maar omdat je gewoon er niet totaal niet op verdacht bent. Waarschijnlijk schrikken zij net zo van mij als ik van hen. Daarom vliegen ze ook weg. Dat verzacht de schrik enigszins.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta