Samen naar ijshockey-wedstrijd

Samen naar ijshockey-wedstrijd

   
Op uitnodiging van Heiko’s baas, Kenth Örtengren was Heiko een paar weekjes geleden naar een ijshockeywedstrijd geweest van TAIF. Dé ijshockeyclub van Tranås. De trots van Tranås zeg maar. Natuurlijk voetballen ze hier ook, maar ijshockey is toch wel dé nationale sport van Zweden. Toen Heiko terugkwam, vertelde hij erg enthousiast over het spel en de sfeer er omheen. En op zijn werk vertelde hij de maandag na de wedstrijd, dat ik best wel een beetje “jaloers” was. Dat had Kenth goed in zijn oren geknoopt en zodoende was het nu ook mijn beurt om mee te gaan. Voor de allereerste keer in mijn 55-jarig leventje ben ik naar een ijshockeywedstrijd geweest en het was toch leuk! Hoewel de wedstrijd om drie uur vanmiddag begon, begon het voor mij al rond een uur. Ik moest me lekker warm aankleden, wist Heiko me te vertellen. Je zit namelijk drie keer twintig minuten in een sporthal, waar het behoorlijk frisjes is. Uiteraard vanwege de kou van het speelveld, wat volledig van ijs is. Je zit wel op een stoel met een warm kussentje, maar koude handen, benen en voeten moet je met kleding zien te voorkomen. Met een thermorok en – legging, wollen trui en warme laarzen aan, gingen we rond half twee naar Tranås, waar we om twee uur hadden afgesproken met Örtengren.
 
Samen met nog vier gasten reden we naar het Stiga Arena, de sporthal waar het allemaal zou gebeuren. Bij aankomst, zo rond half drie, stond de grote parkeerplaats al bijna vól met auto’s en liepen er grote stromen mensen naar de hal. Binnen zag ik de grote ijsvloer, met aan beide lange zijden tribunes. Een rij of acht. Met aan de ene kant de zittribunes en aan de overkant de staplaatsen. Ik zat bij Kenth en zijn zoon en nog een persoon op de zittribune waar Kenth een seizoenplaats heeft met vier zitplaatsen. De andere vier gasten, waaronder Heiko, gingen naar de staplaatsen tribune. De zoon van Kenth legde mij de hele tijd uit wat er op de ijsvloer gebeurde en waarom de scheidsrechter, domare, floot. Ook vertelde hij, dat de spelers dit keer spelen voor het kankerfonds en dat ze daarom niet hun eigenlijke tenue droegen, maar eentje met veel roze. In de wedstrijd die volgde ging het er soms behoorlijk hard aan toe. Althans dat leek voor mij zo. De spelers knalden dan tegen de plastic wanden aan om de puk te spelen, maar de tegenstander wilde dat natuurlijk voorkomen. Heel af en toe werd er ook even een beetje “gevochten”.
   
Er worden drie periodes van twintig minuten gespeeld en pas in de derde periode viel, na tien minuten de eerste goal voor “onze” club TAIF. Het duurde daarmee best lang voordat er überhaupt een doelpunt viel. Op dat moment brak het feest in de hal dan ook volledig los. Wat een sfeertje! Het is overigens een intensief spelletje, dat ijshockey. De spelers leveren veel kracht als ze ineens in volle vaart achter de puk aan sprinten, om vervolgens boven op de rem te moeten staan om de puk te spelen. Er wordt daardoor tijdens het spel continue met spelers gewisseld. En de snelheid waarmee die puk over het ijs gaat: af en toe wordt tachtig kilometer per uur gehaald. Heb ik me laten vertellen. Ik vond het een erg leuke wedstrijd om te zien, veel intensiever dan voetbal. Om eerlijk te zijn wil ik best nog wel een keer vaker mee. Gezellig! Het werd uiteindelijk 2-0 voor TAIF en dat leverde hen een stevige positie op in de top 5 van de 1e divisie. Na afloop schudden de spelers van beide teams elkaar sportief de hand en bedankten de spelers van TAIF het aanwezig publiek voor hun aanwezigheid. En wij? Heiko nam mij mee naar pizzeria Hawaï, om een kwartiertje later aan een heerlijke pizza te kunnen beginnen. Rond zeven uur waren we weer thuis. Een geweldige ervaring rijker!
   

Eén gedachte over “Samen naar ijshockey-wedstrijd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta