Rondje Vättern meer – 2019.07.21

Rondje Vättern meer – 2019.07.21

 
“Zachtjes tikt de regen op mijn caravan-raam…” En dat ging later over in dikke druppen: het regende vanaf een uur of drie. Rond half acht stonden we op en toen regende het nog steeds. Jammer, maar gelukkig vermaakten we ons daarom heus wel. We begonnen als gewoonlijk met een gezonde maaltijd voor onze grote vriend Pantro. Het bakje, die hij het vorig jaar mee had gekregen van Froukje, al hij in een keer schoon leeg. Ligt het dan toch aan het bakje? Thuis doet hij er namelijk zomaar een paar uurtjes over… Daarna kregen wij ons ontbijt. Ja, bijna op bed, want vanaf het zithoekje naar de bedden is immers slechts een paar passen! Toen begon het wachten…
 
Wachten. Op het moment, dat de buren zouden vertrekken. Zij hadden hun caravan in het verlengde van die van ons gezet, maar net zó, dat we de auto er onmogelijk voor konden krijgen en de caravan zouden kunnen verplaatsen. Wachten. Ook op een momentje, dat het niet regende. We vulden de tijd met het luisteren naar diverse soorten muziek. Van Rock & Roll tot Soul en van Country tot Tiroler muziek. Zelf had ik mijn boek, de digitale, meegenomen en daarmee was ik een paar uurtjes zoet. Tussendoor werd er nog koffie gedronken en babbelden we heel veel. Babbelen? En het lezen in mijn boek dan? Volgens mij had ik in totaal “maar liefst” dertien pagina´s gelezen. Normaal zou ik in die tijd bijna een boek hebben uitgelezen… Een goed teken. Dat zei ons toch, dat we ons geen moment hadden verveeld?
 
Uiteindelijk werd het droog. Nee, beter gezegd drogér. De buren gingen weg en toen besloten wij, dat we de gok om alles droog in te kunnen pakken ook maar moesten nemen. Het ging allemaal heel goed en na een half uurtje, terwijl Pantro ook nog even de poten had gestrekt, namen we plaats in de auto en gingen we richting het zuiden. Wat was het een trieste blik over het meer, dat gisteren nog zo prachtig in het zonnetje lag. “Alles heeft zijn charmes” wordt er dan vaak gezegd, maar de charmes van regen heb ik persoonlijk nog niet ontdekt. Troosteloos is vaak het woord wat meteen bij mij opkomt. We hadden de camping ongeveer een kwartiertje verlaten, dat het moment aanbrak dat de regen met bakken uit de lucht viel. Goeie timing, want we hadden precies op het juiste ogenblik besloten alles in te pakken en te vertrekken.
 
Omdat het weer nu eenmaal niet meezat, lokte ons het rijden van een toeristische route nou niet een-twee-drie. Heiko nam de weg naar Linköping, zonder dat we moesten overleggen. Daarna werd de grote weg vervolgd naar Mjölby. Een route die we inmiddels al een paar keer hebben gereden. Toch verveeld het ons niet, want je ziet elke keer weer andere dingen. Vooral toen het ophield met regenen en zelfs de blauwe lucht door de donkere wolken verscheen. Wat ons opviel was, dat er al meerder bomen hun groene bladeren inruilden voor de kleuren van de herfst. Zijn we al zover gevorderd met de zomer? Des te dichter we bij huis kwamen, des te mooier was het weer. De zon stond toen aan een blauwe hemel. Meteen bij aankomst hebben we met vereende krachten de caravan zoveel mogelijk leeggehaald, wat stukken sneller ging dan het inpakken. Het ging dan ook met name om etenswaren, toiletartikelen en alles van de camera en mobiele telefoons. Daarna nog een kopje koffie op de veranda en toen viel er ook in Ödarp weer genoeg regen om naar binnen te gaan. Daarmee kwam een einde aan ons rondje om het Vättern! We hebben ervan genoten!
  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta