Rolsberg – dinsdag 18 oktober III

Rolsberg – dinsdag 18 oktober III

dsc03248-b dsc03269 dsc03229
Na het bezoek aan de kloof vervolgen we de grüsweg door de prachtige natuur. Heel af en toe komen we een auto tegen. Ze zijn echter op één hand te tellen. We rijden via een enorme omweg naar Ramkvilla, omdat we weten dat daar een Vårdhus (restaurant) is. Het plan was om daar een kop koffie te nemen en naar het toilet te gaan. Helaas is die gesloten. Even verderop zien we wel een ICA supermarkt en omdat we nog een paar kleine boodschapjes moeten hebben, stappen we daar naar binnen. Het blijkt een piep-ICA te zijn, een echt dorpswinkeltje, gerund door twee oudere mensen. Mooi! Onderweg naar huis, spotten we diverse hertjes. Ze zijn steeds met z’n tweeën. In totaal zien we vier keer twee, maar wellicht zijn we er ook een aantal zomaar voorbijgereden. We fotograferen er een paar en rijden door.
dsc03246 dsc03234 dsc03242
Dan zien we een hele mooi verkleurde eikenboom naast een fraaie woning. We stoppen om een foto te maken en dan blijkt dat er toevallig een oud mannetje ons tegemoet loopt. Hij begint een praatje en gelukkig kunnen we nu wel met elkaar communiceren. De boom blijkt vijftig jaar oud te zijn en de man vertelt, dat hij hier al zijn hele leven lang woont. Hij is er geboren. We vervolgen onze reis en naderen Vetlanda.
dsc03287 dsc03282a dsc03284b
“Zullen we laatste stukje door het bos rijden, in plaats van over de asfaltweg” vraagt Joke. Het wordt al een beetjes schemerig (het is nu half zes) en tegen die tijd komen de elanden over het algemeen ook in beweging. Misschien hebben we geluk. Als we bijna bij de laatste bocht zijn van het bospad, die uiteindelijk recht tegenover ons huis eindigt (en begint), zien we ze ineens een eland staan. Gauw stoppen, motor uit, raam open, fototoestel grijpen voordat ie weg is. Het grote kolos begint al weg te lopen. Maar dan blijft hij staan en zie ik dat er nóg een staat. Een iets slanker exemplaar: het vrouwtje. Het mannetje liep naar het vrouwtje om haar te beschermen. Joke stapt heel stilletjes uit en ziet kans om een aantal mooie foto’s te maken. De oren van de elanden zijn naar ons toegedraaid, zodat ze elk geluidje kunnen horen. En dan ineens is het over en lopen ze weg. Tot onze verbazing blijkt er nog een kleintje bij te lopen ook! Een jonkie. Geweldig! Het was dus een gezinnetje. Onze dag, nee onze vakantie is weer goed! Met een zeer voldaan gevoel rijden we het laatste stukje door het bos naar huis. Goh! De elanden zitten dus gewoon bij ons in de voortuin…
dsc03279 dsc03289 dsc03212

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta