Plotseling ziekenhuis bezoek

Plotseling ziekenhuis bezoek

 
Om 02:00 uur vannacht was ik klaar wakker en kon ik niet meer slapen. Opnieuw had ik veel last van mijn buik. Hoe ik me ook draaide, steeds veel last. Toch maar weer gaan liggen, maar om 03:00 uur lag ik nog wakker en hoorde ik dat Heiko naast mij ook wakker was. Ik vroeg hem om de dokterspost te bellen. Hij kleedde zich snel aan en was binnen 5 minuten beneden om te bellen. Voor het bellen was het natuurlijk niet nodig om meteen in de kleren te schieten, maar hij wist wel al hoe laat of het was. Ik zou nagenoeg nooit om een dokter vragen middenin de nacht. Voor hem een signaal dat het ernst was. Hij belde en kreeg een sjuksköterska aan de lijn via het telefoonnummer 1177. Die vroeg naar mij, want ze wilde het verhaal rechtstreeks van de patiënt horen. Na haar vragenvuur gaf ze ons akkoord om naar de akutmottagning (noodhulp) van het ziekenhuis te Eksjö te gaan. Jas aan, schoenen aan, katten vrij laten zodat die kunnen eten en drinken en wij in de auto richting Eksjö. Om 04:30 uur zaten we bij de eerste hulp/dokterspost in het ziekenhuis.
   
Daar moesten we eerst een half uurtje wachten totdat we werden opgehaald door verpleegkundigen. Die begonnen met het onderzoeken van het hart via een ECG, bloed afname, hartslagcontrole, zuurstofgehalte in het bloed meten, urineonderzoek en het stellen van vele vragen. Een half uurtje later kreeg ik een infuus én pijnstilling. Daarna was het wachten op een arts. Die kwam ongeveer een uur later. Hij deed een vluchtig onderzoek en stelde toen voor om een röntgenfoto te laten maken. Die afdeling was echter pas om 08:00 uur bemand, dus eventjes anderhalf uur wachten. Ondertussen werkte de pijnstilling heel goed en dacht ik zelfs al dat we wel weer naar huis konden. Vlak na de klok van 8 uur werden we inderdaad opgehaald, ik in een rolstoel en zo samen met Heiko en een verpleegster naar de röntgenafdeling. Dat duurde maximaal 10 minuten en toen terug naar de kamer waar ik tijdelijk een bed had gekregen.
   
Nu weer even wachten op de uitslag van de foto. Die kwam gelukkig een half uurtje later al. De arts melde dat er geen schokkende dingen geconstateerd waren. Wij hadden hem op het spoor van de maag en darmen gezet, omdat het leek alsof daar de pijn vandaan kwam. Op de röntgenbeelden konden ze echter geen “foute dingen” zien. Ook hadden ze gekeken naar nierstenen en galstenen, maar ook die hadden ze niet gezien. Nu wilde hij overleggen met een chirurg, hoe ze nu verder zouden moeten handelen. Een uur later kwam hij terug met een collega en deden ze uitvoeriger onderzoek op mijn buik. De pijnstilling was ondertussen uitgewerkt. Daardoor, én omdat ze redelijk hardhandig waren, kon ik ze duidelijk laten merken waar de pijn zat. Toen voelde de vrouwelijke arts ook even op een plek op mijn rug. Autsch! Daarna dacht zij meteen aan galstenen, omdat de pijn rechts in het lichaam zat, net onder de ribbenkast met uitstraling naar de rug. Daar hoef je niet constant last van te hebben zei ze en zodoende verklaarde dat ook waarom het vrijdag erg beroerd ging, zaterdag iets beter, zondag stabiel, maar zondagnacht weer een stuk minder. Op de röntgenfoto was het niet te zien, maar om het zeker te weten willen ze nu een echo maken van de galblaas. Dát, in combinatie met de reeds geagendeerde endoscopie van de maag moet duidelijkheid bieden. Oké, maximaal twee weekjes wachten op die echo. We mochten nu eerst weer naar huis, maar kregen wel een recept mee met pijnstillers die in combinatie met de reeds vertrouwde paracetamol met codeïne gebruikt mochten worden. Nog even wachten op de sjuksköterska die het infuus weer moest verwijderen en we konden echt naar huis. We keken op de klok en zagen dat het inmiddels 12:00 uur was. Vanaf 04:30 to 12:00 uur, oftewel 7,5 uur gebivakkeerd in het ziekenhuis dus. Veel gebeurd in die tijd, maar ook heel veel wachturen. Helaas is dat zo, maar hopelijk vinden ze wel de oorzaak van mijn klachten en is er snel iets an te doen. Zo kan het in ieder geval niet langer.

Om 12:30 uur waren we thuis en maakten we ons snel een kopje koffie. Ik had de hele ochtend nog niets gegeten of gedronken en was daar nu echt wel aan toe. ´s Middags reeds Heiko nog even naar de apotheek in Aneby om de voorgeschreven medicijnen te halen. Voor de rest was het een middagje van niks doen. Bijkomen van het nachtelijk avontuur en de belevenissen in het ziekenhuis. Het werd dan ook beslist niet laat ´s avonds.

8 gedachten over “Plotseling ziekenhuis bezoek

  1. Wat een nachtelijk onverwachts avontuur. Hoop dat je de pijn wat onder controle kunt houden met de medicatie totdat er meer duidelijk is. Heel veel sterkte en beterschap. Een dikke knuffel, lieve groetjes Gea

    1. Dag Gea, ik reageer even namens Joke. Het was inderdaad een onverwachte en onplezierige verrassing. Gelukkig is het redelijk goed vol te houden met de pijnstillers. Maar over het geheel voelt ze zich knap ellendig. Ik geef de groetjes en beterschapswensen aan haar door. Dankjewel en groetjes terug!

    1. Namens Joke: dankjewel Hans. En ja, we hopen dat de voorlopige diagnose snel met 100% zekerheid vastgesteld kan worden én dat er daarna een snelle actie ingepland kan worden.

  2. Hej Joke, dat is een schrik om zomaar midden in de nacht in het ziekenhuis te belanden!! Ik hoop zo voor je dat de oorzaak van je klachten snel gevonden wordt en behandeld kan worden. Je sukkelt nu al een poosje en dat is niet fijn lijkt me! Heel veel sterkte met de pijn en de wachttijd. Die twee weken zullen ook nog wel omgaan.
    Beterschap!!
    Groet van Gerrit en Johanna

    1. Namens Joke heel erg bedankt voor jullie reactie. Het gaat inderdaad nu al een jaar. Eerst de maag (nog steeds trouwens) en daarbij nu waarschijnlijk galstenen. Binnen 14 dagen hebben we waarschijnlijk duidelijkheid en als het inderdaad galstenen zijn….weg met dat ding. Misschien heeft dat daarna ook wel een positieve invloed om de maagklachten. Groetjes terug!

  3. Ach, arme ziel(en)! Dat was niet fijn zeg! Wel fijn dst het niet is gebeurd als Heiko werkte. Dat kan je er gewoon niet bij hebben.
    Hoop dat die 2 weken snel gaan en je van die keien afkomt…..
    Lastig dat je bijna niet meer mobiel bent.
    Hoop dat je niet weer zo’n aanval krijgt…….

    1. Namens Joke dank voor je reactie Wilma. Ik was inderdaad thuis en blijf deze week sowieso thuis. We hopen binnen twee weken te horen of het kiezeltjes of keien zijn Wilma. Én wat ze er daarna aan kunnen doen. We zien uit naar een spoedig onderzoek én het hopelijk spoedige vervolg. Gelukkig is het nu met pijnstilling en volledige rust redelijk te doen.

Laat een reactie achter op Wilma Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta