Paardenbloemen geplukt

Paardenbloemen geplukt


Gistermiddag was ik bezig geweest in de schuur. Daar stonden nog een aantal dozen waarvan de inhoud nog geen definitieve plaats had gekregen. Of die misschien niet eens zou krijgen. Dat ze in de weg stonden? Nee eigenlijk niet. Stonden ze mij in de weg? Ja eigenlijk al een hele tijd. We wonen hier ongeveer acht maanden en dat was voor mij een limiet. Uiteraard was het tijdens de wintermaanden geen doen om in de koude garage aan het sorteren te gaan. Maar nu met temperaturen ver boven nul… En sorteren heb ik gedaan. Heerlijk werk. Bepaalde zaken konden in andere kasten en een paar dingen zijn op zolder gekomen. Ook zijn er spulletjes in de caravan beland én een paar in de container. Nee, niet de rode maar de grijze. Na een paar uurtjes lekker bezig zijn was mijn missie geslaagd.

Omdat Heiko ook nog buiten bezig was wou ik ook nog even iets doen. Met de nadruk op éven. En soms, héél soms weet ik niet wat ik moet doen. Niet omdat er geen aanbod is. Maar meer waar ik het beste verder mee kan gaan. Op dat moment vroeg ik Heiko en die zei dat ik de paardenbloemen wel éven uit de tuin kon plukken. Goed idee. Ik begon bij de container en ging zo via het gras voor het huis naar achteren. Alle paardenbloemen die ik tegenkwam wegplukkend. Bijna klaar. Dacht ik. Want bij de houtstapel stonden me toch een aantal. “Even” werd al snel “lang” en daarmee had ik een belangrijke les geleerd: Heiko nooit weer vragen wat ik “even” kan doen. Toch ben ik blij dat het gebeurd is, want de bloemen moesten eruit voordat ze uitgebloeid zijn en hun zaadjes weer kunnen verspreiden. “Wat zal ik nou even doen?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta