Oh… kijk nou…

Oh… kijk nou…

   
Dat we een paar witte kwikstaartjes in de buurt hadden was ons bekend. Alleen dat het er inmiddels een stuk of ácht zijn wisten we nog niet. Tot vrijdag! Heiko was in de tuin bezig en had een paar keer gezien, dat een witte kwikstaart af en aan vloog. Niet zozeer omdat Heiko er was, want over het algemeen zijn ze niet eens bang voor ons. Ze blijven vrolijk rondhuppelen, soms op slechts een meter afstand. Toen Heiko hem (of haar) volgde, bleek dat ze steeds in de grote berg gekloofd hout vloog. En ja hoor: daar hebben ze een nestje! Die is ook al gevuld met vier kleintjes. Voor het eerst, dat wij een nestje met deze vogeltjes hebben! Heiko liet ze mij zien. Hij haalde eerst een behoorlijk stuk hout weg en daarachter lag het nestje met de jongen. Die hadden hun oogjes nog dicht. Vanmiddag nog even weer gekeken en toen hadden ze de oogjes al open. En wat denk je? Dachten we eerst dat er “slechts” vier jonge witte kwikstaartjes waren, zijn het er maar liefst zes! Allemaal behoorlijk hongerig, want op het moment dat we het hout weghaalden gingen de bekjes stuk voor stuk open. We hebben alles weer precies zó achtergelaten als vader en moeder het ook hadden gedaan en laten ze verder met rust. Welkom op deze wereld en ook nog in onze tuin, kleine witte kwikstaartjes!
   

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image