Nog meer vrienden bezocht!

Nog meer vrienden bezocht!


Vandaag was een rustig dagje en die begon met een schitterende zonsopkomst. Wat ook hier mooie kleuren! We hadden weinig gepland voor vandaag en konden zodoende in alle rust wakker worden en ontbijten. Na de koffie reden we het vakantiepark af om richting Blijham te gaan. Daar had Joke een afspraak bij de tandarts. Alhoewel ze ook in Zweden gewoon naar de tandarts gaat, had ze nu een bijzonder verzoek aan tandarts Cees Hartog. Er is namelijk één voortand in het ondergebit die erg verkleurd. Hij wordt bruin. Eerder had Cees bij een andere tand een keer iets gedaan, wat een mooi resultaat op had geleverd. Proberen of het hem ook met deze tand ook lukt. Vandaar een bezoekje aan onze oude tandarts in Blijham. Cees en zijn vrouw vonden het erg fijn, dat we weer eens langskwamen en wilden van alles weten over ons verblijf in zweden. Nadat we hadden bijgepraat begon hij met de behandeling.

Nee, een soortgelijke behandeling kon niet, maar de tand werd wel (gratis) gepolijst. Dat duurde nog geen 5 minuten. Het resultaat was prima. Als tip en als hulpmiddel gaf hij ons nog een speciaal soort tandpasta mee, welke heel goed werkt bij tandverkleuringen. Bedank! Trots vertelde hij nog, dat ze een nieuwe stoel in de behandelruimte hadden geplaatst. Daarop merkte ik op, dat ze dus blijkbaar nog niet aan stoppen dachten. Nee, zeker niet! Ze vertelden, dat het heel erg druk was in hun praktijk. De ene na de andere tandarts stopte vanwege het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd, maar ze konden hun praktijk niet verkopen aan een nieuwe, jonge(re) tandarts. Er zijn namelijk geen of in ieder geval onvoldoende opvolgers in Nederland. Tandarts Cees Hartog kreeg bijna dagelijks telefoontjes of ze nog nieuwe patiënten aannamen. “Nee, helaas” is dan steevast het antwoord. “We zitten vol.” Ik dacht dat er alleen in Zweden een tekort aan tandartsen was, maar het is in Nederland dus niet anders. Trieste zaak!

Vanaf Blijham reden we via de Spar, voor een paar lekkere, niet al te droge metworsten, richting Oude Pekela. De gekozen route ging vanzelfsprekend via de Bouwteweg. De weg waaraan wij 8 jaar met heel veel plezier hebben gewoond. Het beeld van “onze tuin” was echter dermate veranderd, dat we er geen warme gevoelens meer bij kregen. De nieuwe eigenaren hebben een ander idee over tuinieren en over de uitstraling van de tuin en de gebouwen dan wij. Dat is uiteraard hun eigen keus en die moeten we nu respecteren. Het is in ieder geval niet langer “ons stekkie”. We reden door naar Oude Pekela voor een paar boodschapjes bij de Aldi, Hema, Action en Kruidvat. Die winkels zitten mooi bij elkaar in het winkelcentrum De Helling.

Onderweg kregen we een berichtje van onze vriendin Phaedra. Zij was weer bij ons huis geweest en had de katten verzorgd, pellets in de kachel bijgevuld, de post binnen gelegd en de planten water gegeven. Ze stuurde niet alleen tekst, maar gelukkig ook een paar foto´s van onze Jikke (rood bandje) en Ebba (groen bandje). De vorige keer toen Phaedra de katten verzorgde lieten ze zich niet zien. Dat is nu al anders. Gelukkig. Ook voor Phaedra, want die was soms een van de dametjes kwijt. Die had zich destijds zo weten te verstoppen, dat ze niet gevonden kon worden. We weten, dat we met een gerust hart de verzorging aan Phaedra over kunnen laten en vervolgen zodoende onze rit naar Oude Pekela. Trouwens… We dachten dat we centimeters sneeuw zouden krijgen deze week, maar de foto die we toegestuurd kregen…

In Oude Pekela halen we alle boodschappen, die we op ons lijstje hadden staan om vervolgens terug te gaan naar ons vakantiehuisje. Ondertussen was het al 13:30 uur dus de hoogste tijd voor een broodje met een kopje koffie. Hierna deden we beiden een beetje ons eigen ding. Joke ging lekker douchen en daarna achter de pc. Ikzelf ging puzzelen en deed een paar spelletjes Wordfeud met Jan Koops. De tijd vloog om. Het leek, alsof we “even” iets hadden gedaan en toen we daarna beiden weer opkeken van onze activiteiten was het buiten inmiddels donker geworden. In het huisje kon het licht derhalve al aan en zo langzamerhand moesten we ons opmaken voor onze afspraak in Ter Apel. Daar bezochten we mijn oude fysiotherapeut Rob Slot, die zijn praktijk destijds in Onstwedde had. Na het overlijden van zijn vrouw is hij verhuisd van Stadskanaal naar Ter Apel. Daar is hij echter niet zo heel erg vaak aanwezig, want naast het beoefenen van zijn geliefde sport golf vliegt hij er ook graag even tussenuit. Letterlijk. Zo was hij nu namelijk nét weer terug van een mooie vakantie in Mexico! Uiteraard kregen we de verhalen te horen. Ook dit was een super bezoekje!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta