NL – vrijdag 6 april

NL – vrijdag 6 april


Het slapen gaat een beetje lastig de laatste nachten. Niet van de temperatuur, maar nu van het liggen zelf. Alles doet zeer. Speelt ook leeftijd hier een rol mee? We gaan na het ontbijt aan het opruimen en schoonmaken, want Heiko´s ouders komen dit keer bij óns op bezoek. Ze willen heel graag de caravan in het echt zien. Dat is toch heel anders dan wanneer je foto´s bekijkt. Niet dan? Die foto´s hadden we onlangs nog naar ze toe gestuurd, alleen nu we zo dichtbij zijn was een uitnodiging om bij ons koffie te drinken toch veel leuker. Terwijl de laatste drup koffie in de kan valt stopt de auto en stappen Heiko´s ouders uit. Maar voordat we allen aan de rondzit in de caravan gaan zitten hebben ze alles te zien gekregen. Het brengt veel herinneringen boven, want Heiko heeft het kamperen niet van een vreemde. We gaan aan de koffie en nemen er een Zweeds koekje bij. Vanzelfsprekend zou ik haast willen zeggen. We praten onder andere nog over hun kampeerervaringen en hoe dat vroeger ging. Toen namen ze bijvoorbeeld een zak mee, die ze bij de camping vol stopten met stro. Dat was hun matras. Hoe mooi! Ook ging er veel groente in blik mee, omdat er toen nog geen campingwinkels waren of winkels in de buurt. Fantastisch! Wat mooie verhalen.

Dan is het ongemerkt over twaalf wanneer zij weggaan en wij even daarna ook. We hebben nog een paar metworsten te kopen in Blijham. En we zijn uitgenodigd op de Bouwteweg 18 in Blijham. Inderdaad ons vorig huis. Wat bijzonder om daar de parkeerplaats op te rijden. Nu komen bij ons heel veel herinneringen boven. Negen jaar daar gewoond en heel veel meegemaakt. Wat meteen aan opvalt is, dat de zwarte schuur met twee carports weg is. Daarvoor in de plaats staat er nu een nieuw houten gebouw. De blokhut had een andere kleur gekregen en een nieuw dak, met op de veranda een uitbouw waar een toiletvoorziening in gemaakt is. De oudste zoon van de huidige eigenaar woont daar nu. Op het land “loopt” een robot grasmaaier rond, die het gras kort houdt. We lopen onder de boog door het bospaadje op en merken op, dat de kamperfoelie volledig verdwenen is. Net als een kersenboom midden in het bosje. Die is tijdens een storm in oktober van het vorig jaar omgewaaid. Net als een eik achter de blokhut. Even later worden we vriendelijk ontvangen door de nieuwe eigenaars, die ons meteen een rondleiding geven door de tuin. Wat bijzonder. Het voelt alsof je door “vreemden” door je eigen tuin wordt geleid… Ja, er zijn vele dingen veranderd. In huis trouwens niet. Daar is, naar wat ik kon zien, niets veranderd. Tuurlek, hun inboedel staat er nu in. We krijgen onder het afdakje bij de bunker, waar alle hedera afgehaald is, een lekker bakje cappuccino met een grote gevulde koek, die we delen. Ze vertellen over hun plannen met tuin en huis en zijn enorm gelukkig met ons vorig huis. Super om te horen. We bedanken ze voor hun gastvrijheid en gaan hierna we weg.

Als we de Bouwteweg weer oprijden is het niet vreemd. We hebben het huis inderdaad verkocht en het is niet meer van ons. Ik had verwacht, dat er andere gevoelens zouden meespelen. Gelukkig niet. Twee minuten later staan we bij onze oud-buurtjes op de stoep. Hun nieuwe stoep. Ze hebben het huis van buiten volledig vernieuwd. Een nieuw dak en een nieuwe muur er omheen. Zó mooi. We worden enthousiast ontvangen door Jan en Yvonne. Jan heeft onlangs een operatie ondergaan en is duidelijk een paar kilo afgevallen. Hij is gelukkigerwijze herstellende. Onze hondjes, hun Bonno en onze Pantro, kennen elkaar nog en lopen steeds achter elkaar aan. Spelen? Niet altijd. Soms wordt er even gegromd, maar dat is ook snel weer over. We halen ook hier herinneringen op over de tijd die we samen aan de Bouwteweg hebben gewoond. En ja hoor, hier ging de tijd ook weer (veel te) snel. Soms denk ik, dat naarmate je ouder wordt, dat de tijd óók sneller gaat. En dat is deze week ook zeker het geval. We moeten (voor ons gevoel) al weer te snel weg. Toch hebben we een paar amusante uurtjes bijgepraat. En het zou al heel raar moeten gaan, als we onze oud-buurtjes niet nog eens in Ödarp zouden begroeten. De foto is overigens van het vorig jaar…
 
We gaan na dit bezoekje weer eens naar Hoogezand. Nee dit keer niet naar Heiko´s ouders, maar eerst nog even naar de Action en daarna in dezelfde wijk naar een restaurant. Een Chinees restaurant. We gaan met z´n tweetjes daar naar binnen en bestellen een menu. Ook wel even leuk om met z´n tweetjes te eten. Hoewel we van alle bezoekjes, stuk voor stuk, genieten is het wel weer druk. De vorige keer wilden we niet zoveel plannen, maar ja… Het is ook zo genotvol om iedereen weer te zien. Na het eten gaan we naar Geert en Froukje. Nee, Geert is bij de vrijwillige brandweer en die kreeg even eerder een oproep. Met Froukje kunnen we alleen ook wel uren, dagen praten en daarmee is het weer als vanouds aangenaam vertoeven. Haar vriend, Pantro, krijgt zijn koekjes en wij koffie met een stuk rijstevlaai. We hebben hem nét op als Geert weer binnenkomt. Vanzelfsprekend wordt er over de brand gesproken. Geert is bij de vrijwillige brandweer chauffeur en in zijn werk is hij ook bij de brandweer. Hij werkt in Groningen, waar hij verantwoordelijk is voor het onderhoud van de zuurstofflessen. En Froukje werkt bij een cateraar, ook in Groningen. Die vertelt ook nog een paar leuke anekdotes. Dat alles, terwijl op de achtergrond het Nederlands dameselftal voetbal met 7-0 wint van Noord-Ierland. En als we hier na de inmiddels bekende uurtjes babbelen willen vertrekken, krijgen we eerst nog een paar heerlijke metworsten in handen gedrukt. “Voor thuis” zegt Froukje. Hoe lief! We denken, dat we ook deze mensen nog wel eens in Zweden zien komen. Hun foto is van vorig jaar kerst… Als we terug zijn bij de caravan praten we, traditiegetrouw inmiddels, nog even met Sietse. Daarna gaan we maar eens in de slaapzakken. Tot morgen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta