NL op 25 december weer verlaten

NL op 25 december weer verlaten


Het eerste uur (of twee) zitten we stilletjes naast elkaar in de auto. We zeggen alleen het “noodzakelijke”, want ieder heeft zo zijn eigen gedachten. Sjit! Wat is dat een ongelofelijk moment: weer bij Heiko’s ouders weg te gaan voor langere tijd. Vanzelfsprekend kun je nu zeggen, dat we dit op ons zelf hebben afgeroepen: “Moet je niet naar Zweden emigreren.” Alleen moet je dan een wens laten vervallen. Is dat egoïstisch van ons? Nee, want we weten ook heel goed, dat Heiko’s ouders ons de verhuizing en daarmee de vervulling van onze droom heel erg gunnen. Dát vinden ze prima. Maar de afstand… We hebben goed en leuk contact, via de telefoon, mail, Skype en nu binnenkort ook via een videogesprek via WhatsApp. Echter kan dat niet op tegen het bij elkaar in de kamer zitten… Het weer, donkere wolken en af en toe een buitje, lijkt een weerspiegeling van onze gevoelens… Toch, ondanks alles, kijken we ook weer uit naar het moment, dat we ons eigen huis in Ödarp kunnen binnenstappen. Uiteindelijk ligt daar wel ons “heden en toekomst”. Dus we gaan voor een goede reis van bijna duizend kilometer. Vanaf Hoogezand 935 kilometer om precies te zijn. Zouden we dit keer meer geluk hebben, dan de heenreis? Laten we het hopen.

De reis door Duitsland verloopt in ieder geval volledig naar wens: weinig vrachtauto’s op de weg, waardoor we (snelle) kilometers kunnen maken. Ook de wegwerkzaamheden vallen mee, waarschijnlijk omdat het Kerst is en dat dan (bijna) iedereen vrij is. Het pasje van de “tien-vaarten-kaart” werkt in Puttgarden nog steeds niet. De mevrouw achter het loket verwijst ons naar het kantoortje van Scanlines. Daar kunnen we deze inleveren. Er staan namelijk nu geld op (euro’s of kronen) en dat moeten “vaarten” zijn. Heiko heen en hij kreeg daar een papieren bewijs van betaling. Het wordt uiteraard van de kaart ingenomen. Ook krijgt hij hier een formulier mee. Deze moeten we invullen en in Helsingborg inleveren. Met de pas. Het geld wat er nog op staat wordt aan ons overgemaakt. Prima, gaan we doen. We sluiten aan in de rij en wachten ongeveer een minuut of tien. Dan mogen we bij de vrachtauto’s onderin mogen aanschuiven. De boot is nagenoeg leeg.

Denemarken is zelden of nooit een probleem geweest en zo ook nu niet. Nog net binnen de normaal te rijden twee uur zijn we er door en staan we voor één van de poortjes in Helsingør, voor de boot naar Helsingborg. Natuurlijk: ook hier werkt ons pasje niet. En wat krijgen we nu aan uitleg? Scandlines Duitsland heeft onlangs een ander scansysteem ingevoerd. Hiermee kunnen de kaarten gekocht vóór 14 november jongstleden niet gescand worden… Leuk, dat je hiervan op de hoogte gebracht bent. En nog leuker, dat binnen één en hetzelfde bedrijf met verschillende systemen gewerkt wordt. De man achter het loket geeft ons een fysiek kaartje voor deze overtocht en een uitdraai van de keren, dat de kaart gebruikt is. In Helsingborg, waar de kaart gekocht is, moeten we verhaal halen: een nieuwe kaart laten aanmaken met het restant bedrag. Prima, gaan we (ook) doen. En als we denken, dat de boot nét voor onze neus vertrekt, lijkt het wel alsof ze op ons gewacht hebben. We kunnen nog mee! Wederom weinig medepassagiers en daarmee ruimte genoeg om te parkeren…

Pantro vindt het nog steeds geen feest, om met de boot mee te gaan. Hij is op zijn hoede voor alle geluidjes en bewegingen. En die bewegingen zijn er dit keer genoeg. Er staat een flinke wind en dat merken we uiteraard op de boot. De golven zijn hoger dan normaal en daarmee gaan wij heen en weer. Gelukkig duurt deze overtocht slechts een kwartiertje. Dan hebben we weer Zweedse bodem onder de voeten. Onder de banden. Het is hier heerlijk rustig op de weg en we rijden zonder problemen over de E4 naar Jönköping. Een klein uurtje later zijn we thuis. Het is dan inmiddels half twee. Dit keer hebben we er nog geen elf uur over gedaan! Even anders dan de heenreis met z’n 14,5 uur… En zo wit als het was toen we weggingen, zo groen is het nu: geen sneeuw meer te bekennen. Geen witte tweede Kerstdag dus. We pakken snel de etenswaren uit en doen die in de koel- en diepvrieskast en nadat Heiko de kachel heeft opgestookt (stond op “vakantiestand”) zoeken we ons bed op. Wat ligt die lekker! We hebben genoten van de vakantie in Nederland, maar nu gaan we uitslapen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta