NL – maandag 9 april

NL – maandag 9 april


Vanochtend is het ook weer rond half zeven dat we opstaan. Gelukkig maar, want nu zien en spreken we Daniëlle nog net even voordat ze naar school gaat (ze is juf). Het “tot ziens-en” is dit keer minder moeilijk, omdat ze over een paar weekjes samen met Peter weer in Ödarp komen. Nadat zij weggegaan is eten wij een broodje en pakken we onze spulletjes weer in de auto. Heiko loopt nog even met Pantro een blokje om en daarna stappen we in en rijden weg. De stekjes gaan mee uiteraard, alsook de cadeautjes van Heiko. We hebben te maken met langzaam rijdend verkeer voor Gouda en voor Utrecht en voor de rest is het prettig doorrijden. Nu geen 80 kilometer per uur, maar daar waar het mag 130. Mooi gangetje!

Net voor twaalf uur komen we bij Heiko´s ouders aan waar we meteen kunnen aanschuiven. Ze hebben soep gemaakt. Speciaal voor ons. Voor Heiko zijn geliefde groentesoep en voor mij kippensoep, omdat ik die groente in de soep niet lust. Daardoor is het dan ineens geen groentesoep meer en blijft er niet veel van de soep over. Ook worden er een paar grote schalen met lekkere broodjes en beleg op tafel gezet. Genieten van al dat lekkers. Met volle teugen. ´s Middags gaan de laatste verhalen over tafel als we de koffie opdrinken. Rond vier uur moeten we opstappen. Bij de auto krijgen we beide flinke knuffels en omhelzingen. Het is niet meer zoals de eerste keer, maar het “groeten voor langere tijd” ook al is het voor “slechts” vier maanden is en blijft weer moeilijk. We gaan vanzelfsprekend weer veel WhatsApp berichten sturen en mailtjes en gaan weer gesprekken houden met WhatsApp video en gewone telefoon. Toch is dat even weer anders als dat je elkaar in de ogen kunt kijken… Als we wegrijden is het weer een paar tranen wegpinken en alvast uitkijken naar het eerste telefoontje of berichtje…

We gaan in de caravan de spullen van het weekend opbergen en frissen ons even op na het vertrek vanuit Hoogezand. Dan staat het laatste afspraakje van deze week in Nederland op ons te wachten. Sietse heeft ons uitgenodigd voor een etentje. Hij heeft pech, dat het op de maandag is, want lang niet alle restaurants zijn open. Eigenlijk kan ik beter zeggen, dat we mazzel hebben dat er een enkele open is. Sietse zou Sietse niet zijn als hij niets zou hebben gevonden. We stappen in de auto en gaan naar Winschoten. Naar de Chinees. En nou zie ik je kijken en denken “alweer”? Ja, maar het is beslist geen straf. We genieten van elke hap die we nemen. En van elke minuut met onze gastheer. Wat hebben we van zijn gastvrijheid genoten. Sietse heeft eigenlijk zijn volledige huis ter beschikking gesteld. En dat hebben we enorm op prijs gesteld. Ook de gezellige gesprekken waren top. We zullen hem vast nog eens mogen begroeten in Ödarp. Het etentje was een mooie afsluiter van onze dagen in Nederland. Tot morgen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta