Niet storen!

Niet storen!


Soms is het begin maken moeilijk. Het aanpakken van een nieuwe klus of bezigheid. In dit geval was het niet zo eenvoudig. Ik voelde me eigenlijk een beetje “schuldig” wanneer ik hem zou pakken. Echter eenmaal bezig… Voor het eerst in Ödarp had ik een boek gepakt. De laatste thriller van Camilla Läckberg, die we van onze vrienden Jan en Sia hadden meegekregen. Zij zijn ook “verantwoordelijk” voor mijn passie voor het lezen. Sia had dit exemplaar al uit en gaf mij hem mee. Super. Al meerdere keren had ik eraan gedacht, alleen zou ik eraan beginnen als er rust was. Wanneer er geen klusjes meer lagen, waaraan ik zou moeten beginnen. Het liep toch anders. Elke keer als ik bij de boekenkast langs liep hoorde ik mijn naam fluisteren: “Joke…” Het boek wou gelezen worden en trok mijn aandacht. Eerst kon ik er langs lopen, zonder er verder aandacht aan te schenken. Langzamerhand werd dat toch moeilijker. Helemaal op het moment, dat Heiko met de kledingkast aan de gang ging en ik hem af en toe even hielp. Dan kwam ik dichterbij de boekenkast als dat ik eigenlijk wou. Het fluisteren hield niet op: “Joke…” Uiteindelijk ging ik overstag. Ik nam het boek mee naar beneden. Legde het eerst nog op de kamertafel, op de onderste plank. Even wachten met het beginnen, want er zijn nog klusjes te doen. Maar steeds weer het gefluister: “Joke…” Ik gaf op en pakte de vorige week toch het boek en ging ervoor zitten. In de schommelstoel. Daarna was er geen weg terug. Elke vrije seconde werd er gelezen, zij het in de avonden. Hoewel de drang groot was om ook op andere momenten van de dag het boek te pakken, kon ik de verleiding weerstaan. Helaas is het boek nu uit, weet ik hoe alles is gegaan en zit ik te bedenken, wat ik nu ga doen. Een nieuw boek pakken of toch maar een nieuw klusje aanpakken… Wordt mijn naam alweer gefluisterd?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta