“Lui, luier, luist”

“Lui, luier, luist”

20151116_144413_resized     DSCN2696
Hoe kan ik me nog meer aanstellen? Hoe kan ik nog beter laten zien hoe lui ik ben? Eigenlijk is dat een overbodige vraag, want dat die twee lui zijn is heel duidelijk. Doezel en Otta liggen zelfs overdag lekker bij ons in de kamer. Het liefst zo dicht mogelijk bij de kachel. Doezel loopt ook nog vaak even met ons mee. Hij blijft ons dan volgen. Naar de keuken, naar de hal en weer terug. Als je hem dan even op de arm neemt begint hij zo duidelijk te spinnen. Verwennerij! En voor Otta hebben we een “nieuw verblijf” gemaakt. We hoorden van de buren, dat hij vaak bij hen onder het afdakje ligt, in een stoel, op een kussen. Niet dat ze dat vervelend vinden, maar hij kan toch ook bij ons onder het afdakje liggen? Daarom een paar oude kussens voor hem op een stoel gelegd en warempel: hij ligt erop. En juist op het moment dat ik een foto maak begint hij te gapen. Het leverde een mooi plaatje op: het lijkt alsof hij lacht. Is dit zijn bedoeling geweest? Wou hij ons op deze manier bedanken? Ik denk het wel!

DSC02809     DSCN2723

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta