Lampen en blåbär!?!

Lampen en blåbär!?!


Vandaag begaf Heiko zich opnieuw in hogere sferen. Hij ging weer eens naar de zolder. Hij wilde een extra stopcontact maken, in de andere hoek van de nieuw behangen en geverfde ruimte. Tevens wilde hij een lamp maken aan de zuidzijde van de zolder, de bergruimte zeg maar. Toen ik even kwam kijken naar hetgeen hij aan het doen was, trof ik hem zittend in de opening tussen voor- en achterzolder aan. Het stopcontact zat er inmiddels en nu was hij bezig met de lamp. Wederom werd het vervaardigd van nog aanwezige spullen. De lamp (een spot) lag nog ergens, alsook het stukje snoer met een schakelaartje. Dat laatste kwam van een oud schemerlampje. Het kostte hem meer tijd dan hij had gedacht, maar uiteindelijk was het klaar. Meteen links van het luik, van de voorste naar de achterste zolder, zit nu een schakelaartje. Aan de stijl van het kozijn, waarmee we het licht aan en uit kunnen doen. Erg handig. Vooral nu, nu het maar amper licht wordt op de zolder. De enige opening in de gevel waar licht doorkomt is een klein raampje. Tijdens sombere dagen was dat niet voldoende om op de zolder iets terug te kunnen vinden.

Jaren geleden hadden we in Blijham met Kerst een “lampen-trapje” voor het raam. Volgens mij hadden we die thuis ook al. En daarmee was het toch volledig uit de mode? Nou, hier in Zweden helemáál niet! Ik keek mijn ogen uit, toen ik de reclamefolders even vlug doornam. Een dubbele pagina stond vól met deze kerstverlichting. Grote, kleine, moderne, traditionele: je kunt te kust en te keur gaan. Voor ieder wat wils. Niet alleen de modellen zijn trouwens erg verschillend. Wat te denken van de prijzen? Het varieert van vijf tot vijftig euro. Natuurlijk heeft dat ook te maken met de grootte. Om eerlijk te zijn, vind ik persoonlijk die van een tientje (linker pagina, onder in) nog wel zo mooi. Het heeft veel meer sfeer dan die op de rechter pagina van de folder. Niet dat we ze aanschaffen hoor. We hebben er twee voor de ramen van onze slaapkamer en dat is voldoende.

Het zolderraampje aan de zuidkant van de zolder, waar ik hierboven over schreef, was er door de vorige eigenaar ingezet. Helaas verder niet afgewerkt. Net zoals de rest van dat deel van de zolder trouwens. De schuine kanten zijn goed geïsoleerd, alleen verder niet afgewerkt met gips- of andere platen. Dat gaan wij te zijner tijd nog wel een keer doen. De dagkanten van het raampje nam Heiko vandaag echter wel even mee. In de garage vond hij namelijk een plaatje board, waar precies vier stroken van dertien centimeter breed in zaten. De cirkelzaag werd erbij gepakt en nadat de stroken op maat waren gezaagd, konden ze op lengte gezaagd worden. In de hoeken van de gevelopening moest nog even iets van een plank weggezaagd worden en daarna kon het afgetimmerd worden. Meteen daarna werden alle naden door Heiko met de kitspuit even afgekit en als dat droog is kan er geverfd worden. Tenslotte moet er nog een lijstje, met de hoeken onder verstek, aan de voorkant omheen getimmerd worden. Is dit een begin?

   
Even weer aan het bakken. En eigenlijk om twee redenen. Ten eerste, omdat het mooi werk is om te bakken en nog mooier is het om het te proeven. Ten tweede, omdat we ruimte nodig hebben. In de diepvries moet straks de “julskinka”, de kerst-ham worden bewaard en daar is nu geen ruimte meer voor. Er werden daarom drie bakjes met blåbär gepakt en een pakje bladerdeeg. Voor het eerst verwerkte ik bladerdeeg in een recept met de bosbesjes. En eigenlijk nog heel simpel ook. Gewoon een bakplaat bedekken met de bladeren (even een paar gaatjes erin prikken), een handje vol amandelschaafsel erover en daarop de besjes verspreiden. Van suiker, eieren, zure room, bakpoeder en vanillesuiker een papje maken en die weer over de besjes verdelen. In de oven en klaar!
 

Daarnaast gebruikte ik het derde bakje met blåbär voor het maken van muffins. De eerste twee zaten in het bladerdeeg gebak. In tegenstelling tot vers geplukte besjes zit er in besjes die uit de diepvries komen heel veel sap. Ik had de besjes zoveel mogelijk drooggedept, maar niet voldoende. Toen ze door het deeg gingen, werd dat al snel gekleurd. Daardoor werden ook de muffins niet helder, echter een beetje blauw-achtig-paars. Omdat we de muffins wel vaker hadden gehad, kregen we bij de koffie dit keer de blåbärkaka en die was lekker! Ik was eigenlijk vergeten hoe lekker bladerdeeg is. Misschien toch af en toe maar weer eens gebruiken?
 
Voor ons huis had Heiko eerder deze maand al een stukje wildgroei de nek opgedraaid. Vele jonge scheuten bomen belemmerden ons uitzicht en was feitelijk ook slechts onkruid. Normaliter voert een eigenaar van een stuk bos onderhoud uit, om juist dat soort jonge scheuten weg te snoeien. Dat moet wel eens, om de andere bomen meer ruimte te geven. De bomen die je wilt houden en waarvan je wilt dat die flink groeien. De eigenaar van het stuk grond tegenover ons hebben we daar nog nooit bezig gezien en daarom vonden we, dat we hem best wel een handje konden helpen. Het eerste gedeelte dat ons uitzicht belemmerde was al klaar en vandaag volgde een tweede deel. Op de foto´s is het verschil van voor en na niet eens zo duidelijk te zien, echter zijn er zeker meer dan vijftig jonge boompjes weggeknipt. Het was een wirwar van jonge scheuten en allemaal blijven ze dan erg dunne stammetjes houden. Nu staan er nog steeds voldoende scheuten, maar wel op minstens een meter uit elkaar. De rest ligt te verteren. Hopelijk kunnen we de reeën nu weer beter zien, als we vanuit het kamerraam naar de overkant kijken.
 
  
  
  
Nu het stopcontact is gemonteerd en de antislip strips zijn geplakt, zijn de zolder en zolderopgang eigenlijk zover klaar. Het is er behangen, de trapopgang is afgetimmerd en geverfd en er zijn lampen op zolder komen te hangen. Dat was ons doel en dat is nu bereikt. Waarschijnlijk werd de klus steeds uitgesteld, omdat het natuurlijk heel vervelend werken was. Niet zozeer de trapopgang, dan wel het werken op de zolder zelf. Niet rechtop kunnen staan is niet alleen lastig, echter op den duur eveneens behoorlijk pijnlijk. Die pijntjes zijn inmiddels verleden tijd en als we nu naar de zolder gaan komen we in een lichte ruimte. Te zijner tijd het raampje nog vervangen en het is af. Alleen zijn we daar wederom een skylift voor nodig. Wanneer we die voor iets anders nodig hebben, zullen we het raampje eveneens plaatsen. Voor nu zijn we dik tevreden met het resultaat.

De Zweden zijn weer in het nieuws: “De nieuwe autotransporter van Zweden is ‘s werelds grootste, door wind aangedreven, schip”. En dat is volgens ons wel een vermelding waard. Naarmate de klimaatcrisis toeneemt, wordt emissiearm of emissievrij vervoer van vitaal belang voor een duurzame toekomst. “Oceanbird”, zoals het schip is genoemd, vermindert de CO2-uitstoot met 90% (!) in vergelijking met een standaard autotransporter. Oceanbird ziet er misschien uit als een schip van de toekomst, maar het grijpt terug naar de oude maritieme geschiedenis. Omdat het wordt aangedreven door de wind. De trans-atlantische autotransporter werd ontworpen door Wallenius Marine, een Zweedse scheepsbouwer. Uiteraard met steun van de Zweedse overheid en verschillende onderzoeksinstellingen. Zelfs SSAB doet mee (die in onderhandeling is om hoogovens eventueel over te nemen).

Men wil meer en meer “schone mobiliteit”. Maar wat is dat en wat gaat het doen voor de toekomst van transport? Door de klimaatverandering zijn autofabrikanten opnieuw gaan nadenken, over hoe transport in de toekomst zal functioneren. Hoe gaat de personenauto eruitzien? Met een capaciteit van 7.000 voertuigen is het 650 voet lange schip even groot als conventionele autotransporters, maar het zal er radicaal anders uitzien. 1 Voet is trouwens 30,48 centimeter. De scheepsromp wordt bekroond door vijf telescopische “vleugelzeilen”, elk 60 voet lang. De zeilen kunnen 360 graden draaien, zonder elkaar te raken en kunnen tot 50 meter worden ingetrokken, om bruggen vrij te maken of ruw weer te weerstaan. De zeilen, die gemaakt zullen worden van staal en composietmaterialen, moeten zo groot zijn, om voldoende voortstuwingsvermogen te genereren voor het 35.000 ton wegende schip. Hoewel de algemene principes van solide vleugelzeilen niet nieuw zijn, was het ontwerpen van de zeilen van de Oceanbird een uitdaging.

Dat komt omdat dit de hoogste scheepszeilen zijn die ooit zijn gebouwd. Dit schip zal bovenaan de mast meer dan 100 meter (328 voet) boven het wateroppervlak zijn. En dat is een ongebruikelijke afmeting. Volgens de Internationale Maritieme Organisatie (IMO), het VN-orgaan dat de wereldwijde scheepvaart reguleert, was de scheepvaart in 2018 goed voor 2,89% van de wereldwijde, door de mens veroorzaakte, uitstoot van broeikasgassen. In hetzelfde jaar introduceerde de IMO een verplichte vermindering van 50% van de totale jaarlijkse uitstoot van broeikasgassen tegen het jaar 2050. Een professor aan het Royal Institute of Technology in Stockholm is optimistisch: “Mensen zijn voldoende milieuvriendelijk geïnformeerd. We denken daarom, dat er klanten genoeg zullen zijn die hun auto op een schip willen zetten, dat ongeveer half zo snel gaat als het huidige schip. En dat ook nog eens klimaatneutraal is.” Een team werkt aan prestatie- en aerodynamische berekeningen, waarbij ze weersgegevens gebruiken, om realistische zeilomstandigheden te simuleren. Ze hebben een 7 meter lang model van Oceanbird gebouwd, dat later dit jaar in de archipel van Stockholm zal varen om gegevens te verzamelen. Die moeten kunnen helpen bij het afronden van het ontwerp van het schip. Men denkt, dat het daarna ongeveer drie jaar zal duren om de volledige versie te lanceren. Hun ambitie is om Oceanbird in 2024 te zien zeilen. Bijzonder of niet?

3 gedachten over “Lampen en blåbär!?!

  1. Wat is die zolder mooi geworden! En ook de trap. Scheelt echt met licht. Heerlijk….
    En wat een lekkers heb je weer klaargemaakt. Niets voor mij, maar wel om te eten. Hahahahahahahaha ;+)
    En wat een immens grote boot. Snap alleen niet hoe die “zeilen” werken. Dat is op de foto ook slecht te zien, die hoge kolossen, zijn wij dwergen bij.
    Aan de hand van het kleine zeilscheepje kan je goed het verschil zien.

    1. Met het resultaat op zolder zijn we erg tevreden. Nu is het een woonruimte geworden, bijvoorbeeld een extra slaapkamer. Altijd goed bij een eventuele verkoop in de toekomst. En dat er nu overal voldoende licht is, is ook erg prettig. Gigantisch hé die boot. Een zeilboot met ijzeren zeilen…tja ze vinden wat uit! Het is nog niet klaar, maar te zijner tijd zullen we er vast meer over horen. Ik vind het wel kunstig!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image