Laatste zand gehaald?

Laatste zand gehaald?

  
Terwijl Heiko onderweg was met de aanhanger, was ik in de keuken begonnen met het bakken. Het was de bedoeling om een suikerbroodje te bakken, maar inmiddels is de parelsuiker van de bakker op. In plaats daarvan kun je ook suikerklontjes gebruiken, die een beetje kleiner gehakt worden. Maar… Ik meende dat ik die klontjes had gekocht en dat was duidelijk niet het geval! Op zoek naar die suikerklontjes viel het oog op kant en klaar mix voor een appel- speculaas cake. Met kaneel! Die wilde ik in ieder geval maken. Eens iets anders dan een rabarbertaart. Verandering van spijs… Behalve water en een appel zaten alle ingrediënten in de verpakking.
   
Het is met een dergelijke mix wel heel gemakkelijk om iets lekkers voor bij de koffie te maken. Voordat ik daar echter mee begon, had ik al deeg gemaakt voor een volkorenbroodje. Die was aan het rijzen, terwijl ik het deeg van de cake maakte. Die kwam uiteindelijk in de meegeleverde bakvorm, waarna de appelpartjes erop gelegd werden en voorzichtig een beetje in het deeg werden gedrukt. Toen de kaneelkorrels erover en de oven in. Gedurende het bakken maakte ik het deeg verder af voor het broodje en nadat de cake klaar was, kon die de oven in. Helaas was die net niet klaar, tegen de tijd dat we een broodje wilden eten. Dat wordt morgen dan maar!
 
Sinds we de oude trapnaaimachine hebben, op 18 april jongstleden, was ik het al van plan: uit te zoeken hoe oud de machine daadwerkelijk was. Want op de meegeleverde gebruiksaanwijzing stond linksboven in het hoekje wel “5.1928”, maar was dat de datum dat de machine was gemaakt? Of was het boekje op dat moment gedrukt? Ik typte vanochtend eindelijk maar toch de gegevens maar eens in Google. Na lang zoeken kwam ik uiteindelijk op een blogspot terecht met vele gegevens over Singer naaimachines. Daar heb ik even rondgeneusd en volgens mij is de naaimachine gemaakt in 1902. Er stond ook iets bij over de waarde. “Bij een specifiek verkoopmoment is een naaimachine de prijs waard, die een verkoper een geïnteresseerde klant in rekening kan brengen. Seizoen, geografische locatie, verkooppunt, concurrentie, persoonlijkheid, volledigheid, accessoires en de reden waarom de koper wil kopen, beïnvloeden de waarde.” Ja, dat begrijp ik. Wat ik niet begrijp, maar wel leuk vond om te lezen was, dat deze oude trapnaaimachine van Singer “waarschijnlijk” een verkoopwaarde heeft van rond de 1.000 sek, 100 euro. Heiko kocht hem voor 20.

Vanuit Kolham kreeg ik onlangs deze foto. Onze vrienden Geert en Froukje waren op een rommelmarkt geweest en hadden een elandkop aan de muur zien hangen. Nou weten zij, dat wij gek zijn op die dieren. Om ze in levenden lijve te zien is natuurlijk het mooiste, maar we houden ook van beeldjes enzovoort. Dat is waarschijnlijk voor Froukje aanleiding geweest om dit kiekje te sturen. Ze hadden even gekeken wat de vraagprijs van deze kop was. Ik mocht raden. “Nou, hier moet je denk ik toch al snel aan een paar honderd euro denken” was mijn antwoord. Froukje schreef mij, dat de verkoper er minstens tweeduizend euro voor wilde ontvangen! Hmmm… Nee, laat maar hangen! We zien ze alle vier überhaupt al liever in het echt!
 
Vanwege de aanwezigheid van de graafmachine, ging Heiko vandaag maar weer op pad om nog een paar aanhangertjes vol zand te halen. Veel zin had hij daar niet in, maar ja “je moet het ijzer smeden als het heet is” zeggen ze. De hulp in de vorm van de graafmachine was natuurlijk geweldig en scheelde een hoop bloed, zweet en tranen. In totaal reed hij drie keer heen en weer, waarbij ik de laatste keer ook even meereed. Ik wilde ook wel eens met eigen ogen zien waar “Abraham de mosterd vandaan haalde”, oftewel waar Heiko het zand vandaan haalde. Op zich had het een heel leuk ritje kunnen zijn, door een prachtige landschap met mooie vergezichten.

Ware het niet dat het toch begon te plenzen! Wát een regenbui, wát een water! Precies op de plek waar we moesten zijn was het droog. Hoe toevallig. De man in de graafmachine zag ons al aankomen en reed meteen naar de grote hoop zand toe. Heiko parkeerde de auto met aanhanger dwars op de weg, zodat de man er eenvoudig bij kon komen, om het zand met de grote schoep in de aanhanger te kunnen gooien. Ondertussen nam ik de omgeving in me op en bezocht ik uiteraard de hondjes even, die achter het hek van de kennel stonden. Mooi ras hoor, die Welsh Springer Spaniël. Mooi van kleur, niet te groot, wel waaks en volgens mij prima te trainen.
   
   
Naar huis! Op de heenreis had Heiko me al een aantal plekjes aangewezen, waar in de berm die mooie gele bloemetjes stonden. De familie van de primula´s: de gulden sleutelbloem. Zelf hebben we drie stekken in de tuin, maar ze zijn zo mooi geel van kleur en maken de tuin zo fleurig, dat we er wel graag wat meer van zouden willen hebben. Dat kon dus op een hele eenvoudige manier. Zomaar voor het grijpen. In de natuur. Met de schep achter in de aanhanger was het een fluitje van een cent, om een paar stekjes uit de grond te steken en mee te nemen voor in onze bloementuin. In de berm worden deze stekjes niet gemist, gezien het grote aantal dat er stond. Bij ons, onder de zwarte bessenstruik, zijn ze daarentegen een mooie aanwinst.
   
Meteen bij thuiskomst plantte Heiko de stekjes naast de primula´s en rond de zwarte bessenstruik. De grond was immers goed nat vanwege alle regenbuien en daarmee ideaal om iets in te poten of te verpoten. Wat maken die paar bloemetjes toch een verschil. Ik blijf erbij, dat geel niet mijn lievelingskleur is. Ik moet nu toch echter wel toegeven, dat het wel heel fleurig lijkt. En langs de oevers van ons beekje en nu ook in deze border. Wat een paar van die kleine bloemetjes een groot verschil kunnen maken.
   
Nadat de stekken waren gepoot maakte Heiko de aanhanger, voor vandaag in ieder geval, voor de laatste keer leeg. Hij denkt namelijk, dat we nu genoeg zand hebben gehaald. Hij houdt nog wel een kleine slag om de arm. Nadat de aanhanger voor waarschijnlijk de laatste keer vol gegooid was, bedankte Heiko de man met een hele grote doos chocolade. Hoewel het zand gratis was, wilden we hem er toch voor bedanken. En niet in de laatste plaats voor het helpen met de graafmachine. Dat was niet nodig geweest zei hij, maar toch, de grote glimlach op zijn gezicht sprak boekdelen. Hij is natuurlijk erg blij, dat we bijna de helft van zijn zandhoop hebben afgegraven en meegenomen, zodat hij het niet meer hoeft af te voeren. Tegelijkertijd zijn wij er erg blij mee, dat we op deze voordelige wijze aan dat zand zijn gekomen. Dit is dus duidelijk een win-win situatie. Het zand van de laatste aanhanger verspreidde Heiko langs de zijkant waar de rij poeren nog geplaatst moeten worden en op de plekken waar plassen water waren komen te staan na de buien van vanmiddag. Daarmee is de ondergrond voldoende op niveau!
 
Daarna was het eindelijk tijd voor koffie. Ik had al een paar keer gekeken, hoever Heiko met het werk was, want de geur van de appel-speculaas cake hing immers in het huis. Dat Heiko nagenoeg overal slagroom bij doet, weten we allemaal inmiddels. En dus kwam ook bij een stuk van deze cake een “beetje” op het schoteltje. Het was een hele lekkere cake. Vergelijkbaar met een kruidcake, waarbij de appel zorgde voor een frisse smaak. Dat smaakte naar meer, maar we wisten ons in te houden. Ook vandaag, op Eerste Pinksterdag, hadden we telefonisch contact met Heiko zijn ouders. We spraken weer ruim een uur, aten daarna een pizza en gingen niet al te laat naar bed. Morgen moet Heiko weer om zeven uur in Tranås zijn. En ondanks behoorlijke regenbuien vanmiddag, kregen we een prachtige zonsondergang te zien. Mooi man!
   

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image