Laatste dag dit jaar met familie

Laatste dag dit jaar met familie

   
Uitslapen! Onze gasten sliepen in de jeugdherberg en zodoende stonden we vanmorgen niet op tijd. Later dan de afgelopen dagen werden we wakker en stonden we op. We dekten de tafel nu weer voor ons tweetjes. Het is stil in huis. We misten onze gasten al. Gelukkig kwamen ze vandaag nog wel weer langs en was er feitelijk sprake van langzaam afkicken. Tegen 11:30 uur draaide de VW met onze familie de oprit op en waren ze weer bij ons. Koffie met gebak en praten, praten, praten. Raakt een mens nooit uitgepraat? Nee! Want zo hadden wij vanochtend aan de lucht al kunnen zien, dat het koud was. De thermometer gaf rond half acht minus negen graden aan en Sietse kon ons vertellen, dat hij inderdaad de ramen van de auto had moeten krabben.
 
Rond het middaguur trokken Sietse en ik opnieuw onze wandelschoenen aan. We hadden de smaak te pakken gekregen de afgelopen dagen! Deze keer begon de tocht vanaf ons huis richting het noorden, richting het huisje waar volgens onze overburen de kern ligt van het dorpje Ödarp. Dat huisje is het oudste huisje van Ödarp en daar was hun vader geboren. We liepen erlangs en zagen, dat het huis ondertussen heel veel achterstallig onderhoud heeft. Erg jammer, want het ligt op een fantastische plek! Over het dak van de kleine schuur is een enorm groot wit kleed gespannen. Iedereen kan wel raden waarom. Het huis staat een eind verder van de doorgaande weg af aan een zandpad, maar je kunt de weg nog wel nét zien. Oftewel, vanaf die plek houd je wel contact met de buitenwereld. Om het perceel heen staan weinig bomen, zodat het huis veel licht krijgt. Vanaf alle windhoeken. Persoonlijk had ik wel belang bij het plekje, maar helaas zal het huis er afgeschoven moeten worden. Ik ben bang dat het niet meer te redden is.
 
Voorbij het huis én de enorme schuur, waarvan de dakplaten voor de helft er vanaf zijn gewaaid, liepen we langs het stukje bos, dat in april 2019 is afgebrand. Gelukkig had de brandweer het destijds snel onder controle. Ongeveer 100 meter verder liepen we ineens in een dicht bos en zagen we slechts de sporen van de wilde zwijnen. Die hadden het mos hier en daar behoorlijk omgewoeld op zoek naar eten. Ons pad was heuvelachtig, maar prima te bewandelen. Na een keer rechts te zijn afgeslagen kwamen we langs stukken gerooid bos en aan het eind bij een klein meertje. Daaraan staat een vakantiehuis met twee extra gastenverblijven. Erg mooi gegroepeerd en gesitueerd voor een vakantiehuis, maar niet voor permanente bewoning. Net iets te ver van de bewoonde wereld af. De weg boog naar rechts en ging weer richting de doorgaande weg met nummer 1047. De weg die voor ons huis langsloopt. Op dat stukje weg liepen we nog langs een hoge rotsenwand, om bij een traditioneel rood Zweeds huis uit te komen, dat net als het oude vervallen huis van Ödarp, op een hele mooie locatie ligt. En dít huis is wel goed onderhouden. Het ziet er keurig uit. Eenmaal op de 1047 liepen we terug naar huis en zag Sietse op zijn app Strava, dat we 4,8 kilometer hadden gelopen.
 
Bij Björkhaga 1 werden we door Joke en tante Heiltje ontvangen met… ja, echt waar… warme chocolademelk met slagroom! Oh, hoe welkom was dat warme drankje! Op dat moment realiseerden we ons, dat het toch wel frisser was buiten, dan we dachten. Ook stonden er lekkere koekjes op tafel die al vrij snel op waren. De tenen lagen te krioelen in de schoenen: het smaakte ons heerlijk. Tante Heiltje had eerst even een dutje gedaan en daarna had Joke het spel Rummikub op tafel gezet. Tante Heiltje speelt dat meestal ´s avonds even, net voordat ze slapen gaat. Dan trouwens op haar tablet. Ze hadden lol gehad en moesten soms even goed nadenken om de stenen zo goed mogelijk weg te leggen. Ze hadden een aantal spelletjes gespeeld en de stand was gelijk geworden. Geen verliezer, geen winnaar. Alleen vrolijke gezichten.
   
Daarna stappen we gezamenlijk in de auto. Voor onderweg wilde Sietse nog een paar boodschapjes doen en daarvoor gingen we naar de ICA in Tranås. Maar eerst moeten ook wij nu weer de ramen krabben. Het had redelijk gevroren en het vroor op dat moment nog. Met vereende krachten waren de ramen van beide auto´s zo schoon. We gingen inderdaad met twee auto´s, want Sietse en tante Heiltje zouden vanavond rechtstreeks vanaf Tranås naar hun slaapplaatsen in de jeugdherberg gaan. Ze wilden het vanavond niet te laat maken. Als ze na het eten eerst nog weer via Ödarp zouden rijden (en even praten…) werd het hen te laat. En daarbij zouden ze dan erg omrijden. Bij de ICA haalden we de benodigde boodschappen, maar niet alleen voor onderweg. Ook werden diverse etenswaren meegenomen: gewoon om Zweden nog weer even te proeven! Toen de boodschappen in de auto stonden liepen we gezamenlijk naar de overkant van de straat. Eerder hadden Sietse en zijn moeder daar bij de Bistro van Best Western een kop koffie genuttigd en gezien dat je daar ook kunt eten. Maar helaas… Geen tafeltje over, alles bezet of gereserveerd.
   
De vriendelijke dame gaf ons gelukkig nog wel een tip. Ze wees naar een restaurant aan de andere kant van de ICA, aan het water en tegenover het gemeentehuis. Daar was vast nog wel ruimte zei ze een beetje schimpend. En inderdaad, daar was ruimte. Op zich verbaasde ons dat en werden we een beetje argwanend. “Waarom is het hier leeg en zit het bij Best Western vol?” We werden echter zeer gastvrij ontvangen en het bestelde eten was voortreffelijk! Geen reden voor vraagtekens. Het is gewoon een goed adres! Het eten smaakte ons zoals gezegd uitstekend en opnieuw, het is al vaker genoemd, droeg het gezelschap daar ook aan bij. We namen ruimschoots de tijd voor het eten, waar w door Sietse op werden getrakteerd en kregen koffie na. En toen kwam het moment van gedag zeggen. Zou het verblijf in het restaurant daarom zo lang hebben geduurd? Werd dit moment voor ons uit geschoven? Niet in Ödarp dit keer, maar op de parkeerplaats namen we emotioneel afscheid van neef Sietse en tante Heiltje. Het is geen afscheid, maar soms voelt het wel zo. Zij gingen voor hun laatste nacht naar de jeugdherberg in Solviken en wij gingen huiswaarts. De volgende ochtend zouden ze het eerste deel van de terugreis rijden. Terug naar Nederland.

We hebben alle vier enorm genoten van het samenzijn en reeds eerder deze week ging het geluid over tafel om hier een traditie van te maken. Waarna tante Heiltje de wijze woorden sprak ” we zullen zien”. Daarmee doelde ze op haar hoge leeftijd en ons aller gezondheid. In ieder geval spraken we de wens uit om eind 2020 weer sámen kerst te kunnen vieren.
Sietse en tante Heiltje, bedankt voor de gezellige dagen, de fantastische gesprekken, de leuke wandelingen: kortom het samenzijn!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta