Kelderwanden witter

Kelderwanden witter

  
  
Op een van de bezochte rommelmarkten in de zomer van 2020 hadden we een planten-bij-op-klim-rekje gekocht. Die is bedoeld voor de klimop, die rechts naast de voordeur groeit en bloeit. Het plastic netje wat er nu zit is te klein geworden voor de enthousiaste clematis. Het houten schaarhekje moest echter wel eerst nog even schoongemaakt én geverfd worden. Een klusje waar je tegenaan kunt zien, omdat het een schaarhekje is met heel veel korte stukjes hout. Vandaag had ik voldoende moed verzameld om dat rekje te gaan verven.

Ik legde het opengetrokken in de garage op twee bokjes zodat ik er beter bij kon komen én redelijk rechtop bij kon staan. Eerst de ene kant en de zijkanten. Geen leuk werkje, maar wel een mooi resultaat. “Oeps, heb ik die druppen witte verf op de betonvloer laten vallen?” Nou ja, daarvoor is het een werkgarage hoor. Dat slijt langzamerhand wel weer weg en anders maar niet. Morgen, of later een keer, doe ik de andere kant wel. Als het in april maar klaar is, want dan moet die in ieder geval aan de muur. Voordat de clematis weer nieuwe scheuten zet.
 
Heiko vertrok vanochtend om half negen met de Volvo richting Tranås. Er was werk aan de winkel in Jönköping, bij het Ryhov ziekenhuis. Er zou tegen twaalf uur een vrachtauto komen om bomen af te leveren. Hij zou samen met Håkan tegen half tien rustig aan die kant oprijden en daar naar verwachting tegen half elf aankomen. Ter plekke konden ze dan alvast de gaten graven en zaken voorbereiden. Nét toen Heiko om tien voor negen op de zaak was en koffie aan het zetten was, belde de chauffeur van de vrachtauto met daarin de bomen. Hij zou om tien uur bij het Ryhov ziekenhuis zijn! Wat?! Twee uur eerder dan gisteren was doorgegeven. Stress bij Örtengren! De beide H´s stapten daarop meteen in de bestelbus en reden, nadat het benodigde gereedschap achterin was gelegd, in vliegende vaart naar Jönköping. Daar aangekomen zagen ze de grote vrachtauto al staan. Ze overlegden meteen even met de chauffeur over de exacte plaats waar de bomen neergelegd konden worden.

Dat ging overigens een beetje in het Zweeds, Engels en in het Duits. De chauffeur kwam uit een land, waarvan zij de taal in ieder geval niet spraken. Met de bekende handen en voeten begrepen ze elkaar gelukkig toch. Er waren in totaal elf berkenbomen en twee pallets met planten. Die planten moesten ze weer meenemen naar Tranås. Nadat alles gelost was konden ze beginnen met het planten. Meteen bij de eerste boom die Heiko wilde planten was het mis. Op de plek waar de boom moest komen, zat weinig tot geen zwarte grond. Bij de aanleg van de tuin houdt degene die de grond aan moet brengen op de rotsbodem, rekening met de plaats van de bomen. Gewone planten kunnen in twintig centimeter grond gepoot worden, maar bomen gaan zestig centimeter diep. Op de plek waar Heiko groef, zat slechts twintig centimeter zwarte grond en daaronder fijne steentje en daaronder hele grove stenen. Nu bleek, dat de boom op de oorspronkelijke tekening twee meter verderop was ingetekend. Dáár zat waarschijnlijk ook die zestig centimeter zwarte grond, alleen stond daar nu een hekwerk, waardoor de boom moest wijken. Met een breekijzer, kleine schepjes en veel geduld lukte het ze om een gat te graven waar de grote, zware kluit in paste. De andere bomen gingen een stuk voortvarender en tegen twee uur ´s middags stonden zes van de elf bomen in de grond.
 
Voor de afwisseling ging Heiko toen eerst een aantal plug-plantjes, die hij vorige week had geplant, uitwisselen. De architect had bedacht, dat het leuker was dat er meer variatie in de plantvolgorde zou komen. Nu stonden er vijf dubbele rijen en daarmee tien stuks van hetzelfde plantje naast elkaar. Hij vond het leuker als er steeds groepjes van vier kwamen. Vier van soort A, dan vier van soort B, C en D. Oké, dan gaan we dat gewoon uitwisselen. Nadat de H´s tegen half drie koffie hadden genuttigd begonnen ze aan de laatste vijf bomen. Die moesten op een heuveltje gepoot worden en dat was een enorme krachtsinspanning. De berkenbomen hadden namelijk een grote, zware kluit en die moest bij de heuvel omhoog gerold worden. Bij vier van de vijf lukte dat met veel moeite. Bij de laatste niet. De helling was daar té stijl en met z´n tweeën kregen ze die kluit niet op zijn plek gerold. Na telefonisch overleg met Örtengren besloten ze die boom op een andere plek te poten. Hij wilde het wel graag af hebben vandaag.
 
Het zou voorlopig de laatste keer zijn dat ze dit jaar naar Jönköping reden. “Volgend jaar in het voorjaar zien we wel weer”, had Kenth Örtengren gezegd. Op zijn Zweeds: “Jag vill slå en spik i brevlådan”. Oftewel “Ik wil een spijker in de brievenbus slaan”. Met andere woorden: het is klaar voor nu, ik maak de factuur op en ik timmer de brievenbus dicht. Ondertussen was het daglicht verdwenen en zaten de heide H´s in het donker te graven. Tegen zes uur reden ze uiteindelijk uit Jönköping weg, terug naar Tranås, waar ze om zeven uur aankwamen. De bestelbus zat tot aan het dak vol met spullen die ze mee terug moesten nemen. Volgend jaar in april krijgt dit pas weer een vervolg. Alle gereedschappen en materialen konden daarom nu eerst mee terug. De bus werd bij de zaak geparkeerd en Heiko kwam meteen daarna naar huis.
 
Toen we onze kelderruimte met daarin de tvättstuga, sauna en douche hebben opgeknapt, hadden we alle betonwanden wit gesausd. De ruimte kreeg toen een mooie invulling en inrichting, alleen na twee jaar vonden we het nodig om de wanden nog een keer extra te sauzen. Het was net alsof de verf in de betonwanden was getrokken en dat het minder wit was. Vorige week had Heiko twee emmers witte muurverf gekocht en daarvan trok ik er vandaag eentje open. Ik wilde een begin maken met het witten. Na het succes van het echt 100% wit verven van de trapopgang naar de eerste verdieping én de trapopgang naar de zolder, zijn we enthousiast geworden over het heldere wit. Nadat we het huis hadden gekocht hebben we heel veel in de kleur Ral9010 geschilderd en dat is een beetje gebroken wit. Alle plafonds op de begane grond zijn daarmee geschilderd, alsmede alle kozijnen en de lambrisering.
 
Langzaamaan gaan we dat nu overschilderen met echt 100% witte verf. Daarom nu eerst de kelderwanden en het plafond. Dat laatste mag Heiko doen trouwens, want die is een beetje groter dan mij. Hij kan het zonder trapje doen en dat is veel gemakkelijker en veiliger. Aan het einde van de dag had ik de helft van de kelderwanden klaar en alles wat er in dat gedeelte van de kelder stond schoon. Voordat ik begon te sauzen moest het uiteraard leeg gemaakt worden en als je de dingen dan in handen hebt, maak je het uiteraard ook meteen even goed schoon. Het gedeelte wat nu klaar is, is duidelijk witter (zie de linker foto hierboven waar ik de helft had gedaan van die wand) en alles heeft beter gedekt.
 
Dat geeft een goed gevoel. Deel twee probeer ik over een paar dagen te doen, nadat het lichaam weer even rust heeft gehad. Toen ik weer boven kwam uit de kelder, bleek dat het buiten al donker was. Daar heb je geen idee van als je in de kelder bezig bent, zonder uitzicht naar buiten. Nog even een kop koffie en een rustmomentje en daarna met het eten aan de gang. Toen Heiko om half acht thuis was konden we meteen aan het warm eten. Ik had hem gevolgd op de app Life360, waardoor ik wist om hoe laat ik de lasagne in de oven moest doen. Precies op het moment toen hij thuis kwam, was het eten klaar en konden we aan tafel. Wát een timing.

Toen ik deze week Jikke wilde optillen begon ze te blazen. Dat heeft ze tegen mij nog nooit eerder gedaan! Er moest daarom iets aan de hand zijn. Onderzoek was toen niet mogelijk, omdat ze dat simpelweg niet toestond. Vandaag was het blijkbaar gemakkelijker voor haar, want nu mocht ik wel onderzoeken wat er aan de hand was. Ik vond een klein wondje op haar heup. Dat is nu weer redelijk genezen en blijkbaar heeft ze er ook geen last meer van. Ongeveer een maand eerder had Ebba op nagenoeg dezelfde plaats een wondje. Bijzonder! Wat er gebeurd is blijft voor ons een groot vraagteken. Ze kunnen het ons helaas niet vertellen. Het belangrijkste is dat ze beiden weer goed gezond zijn.

4 gedachten over “Kelderwanden witter

  1. Jeetje, wat een verschil in kleur! Witter dan wit kan je het volgens mij niet krijgen. Wat heerlijk dat het bij jullie zo opfleuren. Het geeft ook een fris aanzicht. Mijn idee hoor, alles licht. Kan je alles ook beter zien. Heb zo’n hekel aan donkere interieurs en meubelen….. Gelukkig leef ik nu en niet in de middeleeuwen. Soms in kastelen is het ook zo donker en dan nog die donkere schilderijen…… Nee, voor mij liever wat lichter.

    Goede keus hoor Joke en Heiko!

    En Heiko, jij hebt weer veel werk verzet met die bomen planten. Wat een klus zeg. En dan die laatste boom, de heuvel op…… inderdaad onbegonnen werk. Heeft baas niet goed in de gaten gehad, lijkt mij.
    Goed gedaan Heiko en Håkan!

  2. En poesie met wonden…..
    Wat raar toch. Toch geen larve in d’r wond? Dan zal je iets moeten zien kronkelen (ik kijk misschien te veel naar dr. Pol uit Amerika. Is hier bijna iedere dag op tv. Leer ik ook veel van…..). Heb dieren gezien die hele dikke larven in de wond hadden zitten. Niet fijn om te zien, ook niet voor je huisdier. Meestal gebeurd dat in warme tijden, dan leggen vliegen eitjes in de wond. Hoop niet dat jullie nu gaan griezelen, ik vind het niet erg om te zien. Zou ze ook zo uit de wond willen halen met een pincet.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image