Keien, keien en nog eens keien…

Keien, keien en nog eens keien…


“Hallo baas! Wat heb je vandaag voor mij in petto?” Hij lachte wat en zei: “Rij maar achter mij aan”. Oké, met de oude Volvo 940 Station, plus aanhanger, reden we richting de golfbaan van Tranås. Op de aanhanger een kruiwagen, een schep en een hark. Op de plaats des onheils, bij een mooie villa in een prachtige nieuwbouwwijk, moesten twee gaten gegraven worden, om daar vervolgens twee appelbomen in te poten. Er stonden al twee fruitbomen in de grasstrook naast het huis en daar moesten in het verlengde twee appelbomen bij komen. Met de duimstok maten we de afstand tussen de eerste twee bomen uit en zetten we een marklering op het gras waar de derde en de vierde boom moesten komen. Geen vierkante gaten dit keer, maar ronde gaten. Ook de twee bestaande fruitbomen moesten in een cirkel van 80 cm diameter onkruidvrij gemaakt worden. Tevens moesten de twee reeds aanwezige fruitboompjes gesnoeid worden.

“Geen probleem baas! Gaan we doen!” Het graven van de twee gaten wisselde ik af met het onkruidvrij maken en het snoeien van de bestaande twee fruitbomen. Het graven was namelijk best inspannend. Je komt immers zoveel stenen en erger nog, zoveel dikke keien tegen tijdens het graven. Als ik de schep in de grond steek, vliegen de vonken er soms vanaf. Weer een kei… Maar, drie uur later had ik de klus geklaard. Precies op dat moment kwam mijn baas er met de auto aan, waarin hij twee fruitbomen had. De oude grond, de keien en het afgestoken gras brachten we naar de vuilstort, om daarna schoon grond op te halen van een depot bij het bedrijf Kanonaden. Helaas ligt dat precies aan de andere kant van Tranås, dus verloren we veel tijd. Aangezien ik nog slechts 4 uur per dag werk, was het einde werktijd voor mij. Maandag kan ik de beide bomen gaan poten met de schone grond en turfmolm erbij. Daarna ongetwijfeld verder met een volgend klusje.

De mooie dikke keien die opgegraven waren had ik graag mee naar huis genomen om het muurtje verder af te kunnen maken. Helaas kon ik ze niet meenemen, omdat we de aanhanger leeg moesten maken bij de vuilstort om er even later schone zwarte grond op te kunnen vervoeren. Jammer. Volgende keer meer geluk. Toch ben ik vanmiddag nog wel met het muurtje op de scheiding van onze grond en dat van de buurman bezig geweest. Vorig jaar heb ik een keer drie vrachtjes met stenen uit Tranås gehaald. Particulieren, die een aanbouw bij de woning kregen, hadden ze opgegraven en boden ze aan via Marketplace. Het idee was om die stenen te gaan gebruiken voor het maken van een solide dam bij onze vijver.

De huidige waterkering is zo lek als een vergiet. Waarschijnlijk zijn de mooie kleine rivierkreeftjes daarvan de veroorzakers. Die grotere en heel veel kleinere keitjes lagen op een hoop bij de vijver. Klaar om gebruikt te gaan worden. Maar vandaag vond ik dat ze beter eerst gebruikt konden worden voor het muurtje. Zodoende was het vandaag een beetje een kei-dag geworden. Met het verplaatsen van de keien vanaf de hoop bij de vijver naar het muurtje op de scheiding werden twee vliegen in één klap geslagen. Het ruimde op, de hoop werd kleiner en het muurtje werd langer, hoger en gelijkmatiger. Een productief dagje.

Weet jij van het bestaan van “Sami”? Wij wisten er een beetje van en omdat het gisteren “De nationale dag van het Samische volk” was, hebben we maar eens meer informatie opgezocht. Het blijkt, dat Sami bewoners zijn van het land Sápmi, wat ligt in het noordelijk deel van Zweden, Noorwegen, Finland en zelfs nog een stukje in Rusland. De Sami kennen hun eigen taal, cultuur en gebruiken, die behoorlijk afwijken van de samenlevingen om hen heen. Sápmi is overigens een land met sneeuw bedekte bergen, woeste rivieren, ongerepte meren en stroompjes, toendra’s en bossen. Het is een gebied met een bijzondere natuurlijke schoonheid, rust en stilte. De Sami wonen er al sinds mensenheugenis en hun voorvaderen waren jagers en vissers. Ze leefden van het land zónder het te exploiteren.

De Sami leefden grotendeels van de rendieren. Ze hebben hun eigen taal en er zijn zelfs verschillende dialecten. Men heeft eveneens een Sami-vlag en een volkslied. Door de jaren heen zijn veel Sami-mensen in Zweden mishandeld en aan racisme onderworpen. Lange tijd mochten Sami-kinderen bijvoorbeeld niet op school Sami spreken. Er zijn ook veel conflicten geweest tussen de Sami en de staat, over wie het recht heeft om het land in Noord-Zweden te gebruiken. Tegenwoordig zijn de Sami een minderheidsbevolking en hun cultuur en taal worden beschermd door de wet. Dit betekent onder andere, dat de kinderen het recht hebben om les te krijgen in Sami. Op 6 februari 1917 vond een zeer belangrijke vergadering in Trondheim, Noorwegen plaats: het was de eerste keer dat Sami uit verschillende landen elkaar ontmoetten en begonnen samen te werken om meer rechten te krijgen. De Sami Nationale Dag wordt daarom gevierd op 6 februari.

Overigens hebben enkele duizenden mensen hier in Zweden deze week vogels geteld. Gedurende drie dagen. Is dat gelijk aan de telling in Nederland? Ik weet het niet eens meer. Dit jaar was het hier echter moeilijker om te tellen en de reden was, dat het weer ongewoon warm is. Er zijn meer zaden en bessen in het wild dan er gewoonlijk zijn. De vogels hoeven daardoor niet naar onze tuinen te vliegen, om voedsel te halen. Birdlife Sverige, de nationale vogelvereniging, is verantwoordelijk voor het tellen van de vogels. Dit jaar was het vijftiende jaar, dat de Zweden vogels telden. Iedereen kan meedoen en tellen welke vogels je in je tuin ziet. Je rapporteert wat voor soort vogels je ziet en hoeveel. Bijna 20.000 mensen deden mee en gaven hun aantallen dit jaar door. De meest voorkomende vogel was ook dit jaar de koolmees. De tweede en derde meest voorkomende vogels waren de pimpelmezen en mussen. Het weer heeft er ook voor gezorgd, dat men dit jaar sommige vogels vaker konden zien. Zoals de groenlingen en pestvogels. Het is namelijk gemakkelijker voor hen om voedsel te vinden als het warmer is. Het weer heeft er bijvoorbeeld ook voor gezorgd, dat de hazelaars eerder dan gebruikelijk hun zaadjes hebben geopend. Of het met deze weersomstandigheden en afwijkende meting een “eerlijke” vogeltelling is geworden? In ieder geval wijkt de winnaar niet af van voorgaande jaren: de koolmees spant wederom de kroon!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta