Kantstenen en vlierbesbloesemsap

Kantstenen en vlierbesbloesemsap

   
Onze visite had voor vanochtend een eigen programmaatje. Ze wilden enkele boodschapjes halen in Tranås en even rustig samen winkelen. Morgen gaan ze weer richting het zuiden, om uiteindelijk via allerlei toeristische weggetjes drie dagen later in Nederland, in de provincie Groningen aan te komen. Ze doen het rustig aan en mijden de snelwegen, want ze hebben immers nog steeds vakantie. In Tranås kochten ze onder andere kaartjes voor vrienden en familie, iets te eten voor onderweg en enkele tijdschriften over oldtimers.

Zelf had ik me voorgenomen, om het sap van de vlierbesbloesem uit de emmer te halen en in flessen te doen. Daarvoor moest eerst een fles jus d´orange worden leeggemaakt, omdat we (natuurlijk) alle lege flessen net een paar dagen geleden hadden ingeleverd. Het sap ging eerst door een vergiet, waardoor de bloesem en citroenschijfjes eruit gehaald werden. Daarna kwam het nog door een fijne zeef, die we ook gebruiken tijdens het maken van wijn. Het was op dat moment, dat ik de jerrycan zag en besloot om alle verkregen siroop daarin te doen. Twee kleinere flesjes kwamen in de koelkast en de jerrycan ging in de voorraadkast. Het is jammer, dat er (nog) geen geur-computer is, want het rook heerlijk. En zo smaakte het ook. Wel goed verdund overigens, want het is tamelijk zoet. Na het verdunnen in de koelkast goed koud laten worden en het is een lekker fris drankje tijdens warme zomerse dagen. Die krijgen we toch nog?

Daarna nam ik de tijd om even te rusten, terwijl Heiko juist behoorlijk lichamelijk werk verrichtte. Heiko was namelijk buiten aan de slag gegaan, met het uitgraven van het laatste stukje sleuf voor de kantstenen. Hij wilde in ieder geval graag het rechte stuk naast de oprit klaar hebben. In het weekend of volgende week kan hij dan verder met de bocht en het stukje achter het huis. Als dát klaar is, moet de andere kant nog. Kortom, hij is nog wel even bezig. Gelukkig vindt hij het leuk werk en daarmee hoef ik hem daarin niet te motiveren. De motivatie zit in het buiten zijn, in het werk op zich en in het resultaat. Mooi toch? Nadat de sleuf tot aan de bocht gegraven was maakte hij een begin met het plaatsen van de kantstenen. Toen hij de eerste stenen had geplaatst zette ik hem even op de gevoelige plaat en op dat moment hoorden wij de buurman aankomen.

Buurman Jörgen rijdt rally met oldtimers en daarvoor is hij regelmatig bezig om de motor af te stellen. Na iedere aanpassing moet de auto getest worden en vandaag was hij daar mee bezig. We hoorden hem vanaf hun huis aankomen en zagen hem voorbij rijden. Toen hij terugkwam van zijn testrondje reed hij bij ons de oprit op. Hij had ons buiten gezien en dacht: “Even bijpraten”. We hadden elkaar al een paar maanden niet gesproken. Dat is met name te wijten aan de corona pandemie. Daarbij komt, dat hun huis een behoorlijk eind van de weg afstaat en je elkaar niet ziet als je voorbijloopt of -rijdt. In ons geval is dat anders. Ons huis staat aan de weg en als wij op het moment dat er iemand voorbijkomt buiten staan, heb je snel een contactmoment. Jörgen bewonderde onze werklust en roemde de verbeteringen, die wij in de drie jaar dat we hier nu wonen hadden gedaan. We vertelden waar we mee bezig waren en wat we verder nog gingen doen. Hij vertelde op zijn beurt onder andere, dat hij vakantie had en morgen met zijn dochter naar Linköping zou gaan, voor een paar dagen vakantie bij zijn broer. Zijn vrouw Martina had helaas nog geen vakantie en die bleef daarom thuis met hun zoon. Een klein half uurtje later reed hij de oprit weer af. Leuk zo´n spontaan bezoekje!

Na deze intermezzo ging Heiko verder met het plaatsten van de kantstenen en het terug harken van de grijze steenslag. Het ziet er goed uit, al zeg ik het zelf. Dankzij deze kantstenen blijft het gras dáár waar het moet blijven. Net als het grind. Toen hij ongeveer halverwege was kwamen onze gasten vanuit Tranås aangereden. Ik had koffie en iets lekkers inmiddels al klaar staan, waarmee het een kwestie was van koffiezetmachine aan en binnen een minuut of tien op de veranda zitten koffie drinken. Gezien de stand van de wijzers van de klok was het daarna tijd voor een broodje, dus schoven we aan de keukentafel aan voor een goed belegde boterham.

Na de lunch ging de jongste van ons bezoek meteen weer op pad. Hij zou de penvriendin nog een keer treffen. Deze keer in Mjölby, op ongeveer een uurtje rijden vanaf ons huis. Onze oudere gast ging, zoals gebruikelijk, eerst even een uurtje rusten. Ik ging een beetje opruimen en het avondeten voorbereiden. Altijd leuk om te doen. Vanochtend vroeg wist ik al wat we vanavond zouden eten. Dat scheelt een hoop denkwerk. Er is immers altijd zoveel om uit te kiezen. En je wilt ook iets maken, waarvan je zeker weet, dat de gasten het lusten. Heiko was inmiddels alweer verdween. Die was buiten om verder te gaan met de kantstenen.
 
Wat had hij eer van zijn werk. Wat lijken die kantstenen mooi bij de oprit! Daarmee heeft Heiko van mij een tien hoor. Dit ziet er keurig uit en het heeft het gewenste effect: gras en grint blijven gescheiden. Toen Heiko daar “nog even” mee verder ging, gingen wij dames opnieuw aan de Rummikub. De eerste keer dat we dat spelletje de afgelopen dagen hadden gespeeld had ik gewonnen en nu wilde de oudere gast revanche. En dat kreeg ze! Beide spelletjes werden door haar gewonnen! Daarna hadden we het idee opgevat om nog naar een leuke winkel in Tranås te gaan, waar ze vanochtend niet geweest waren, maar we waren verstandig. Morgen zal de terugreis worden aanvaard en daarmee was het beter, dat we het vandaag rustig aan zouden doen. We gingen aan de thee en babbelden wat.

Daarna gingen we samen nog verder met het eten voor vanavond. Het werd een zuurkoolschotel voor vier personen. Op het moment dat ik me met het gehakt en zuurkool bezighield, werden de aardappelen door onze gast geschild en in schijfjes gesneden. Daarna ging alles in een braadslee en de oven in. In het half uurtje dat het eten gaar werd dekten wij de tafel en kon Heiko zich even opfrissen en omkleden. De jongere gast had ondertussen een seintje gegeven, dat hij niet zou mee-eten en dat betekende dat de zuurkoolschotel voor ons drieën zou zijn. Nou, dat bleek geen probleem hoor! Het eten ging namelijk helemaal op! Het was héérlijk!
 
Later op de avond voegde onze jongere gast zich weer bij ons en deed kort verslag van zijn middagje in en rond Mjölby. De penvrienden bleek docent geschiedenis te zijn en wist veel te vertellen over de historie van dit deel van dit grote land. Omdat eenieder toch wel redelijk vermoeid was, vertrokken ze op tijd en voor de laatste keer deze vakantie, naar hun bedjes in Solviken. Morgen wordt de terugreis immers weer aanvaard. Even nog alles bij elkaar zoeken en klaarzetten: dat scheelt morgen weer en is minder gestrest. Zoals we hadden afgesproken, gaven ze altijd even door dat ze veilig waren aangekomen en dit keer meldden ze, dat ze onderweg maar liefst vier reetjes, twee hazen en drie spelende jonge vosjes hadden gezien. Helaas, de grote wens van de oudere gast, wederom geen eland. Hebben ze morgenvroeg nog geluk?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta