Jikke en Ebba doen mee!

Jikke en Ebba doen mee!


Vanochtend maar weer eens de oefeningen gedaan, want dat geeft, zowel lichamelijk, als geestelijk een beter gevoel. Lichamelijk, omdat de spieren sterker worden en dan met name rond het zwakke gedeelte in mijn rug. Maar ook de spieren die ik niet zoveel gebruik. Geestelijk, omdat het gewoon een betere start is van de dag. Alsof je meer energie overhoudt na dat half uurtje tot drie kwartier. Net als gisteren waren Jikke en Ebba ook deze keer weer bij me in de kelder. Mocht ik beginnen zonder hen, dan geven ze al vrij snel aan, dat ze mee willen doen. Ze staan dan voor de deur in de kelderhal veel te miauwen, wat betekent “Laat ons er in!” Dat doe ik dan ook met veel plezier. Alleen is het bij de dametjes een kwestie van toekijken en niet zelf oefenen. En spelen natuurlijk, want ik heb inmiddels een paar speeltjes voor ze klaargelegd. Altijd gezellig, met z´n drietjes! Na de oefeningen van vanochtend kon ik me gelukkig wel even douchen. De kachel, en daarmee het water, had weer een goede temperatuur.

Gisteren, 19 februari, was het “Knäckebrödsdagen”. Dat was ik vergeten te vermelden. Knäckebröd komt volledig uit Zweden. Al in de 5e eeuw begon men hier met het bakken van dit bekende roggebrood. Het is “brood”, dat lang bewaard kan worden en het was perfect voor de koude en lange winters. Knäckebröd wordt ook wel kachelbrood of hard brood genoemd. Het wordt traditioneel gebakken van rogge en was oorspronkelijk een “bewaarbrood”. Er zaten in het midden gaten in, om aan droogstaven te hangen. Zo konden er bijvoorbeeld geen ratten bij komen. Het meeste knäckebröd wordt met slechts vier ingrediënten gebakken: rogge (meestal volle granen), gist, zout, water. Andere granen kunnen worden opgenomen, maar in mindere mate (tarwe, gerst, haver of maïs). Wist je, dat in Zweden de meeste knäckebröd ter wereld wordt gegeten? Maar liefst 4 kilogram per persoon per jaar. Minimaal. Als je bedenkt, hoe licht knäckebröd is, worden er heel veel van gegeten, voor je aan die 4 kilo komt.

Knäckebröd is trouwens vezelrijker en calorie-efficiënter dan de zachte alternatieven en ze bevatten langzame koolhydraten. Een knäckebröd is dan ook perfect als tussendoortje. Vraag de Zweden na een emigratie welk voedsel ze het meeste missen en het antwoord is: knäckebröd. Er bestaat zoiets als “de knäckebröd-band”. Er is sprake van drie broodbanden in Zweden, volgens een voedselhistorica. Ze heeft onderzoek gedaan naar knäckebröd en is een autoriteit op het gebied van knapperigheid! Teken een ellips (voor het gemak een ovale cirkel) met in het midden de provincie Dalarna. Laat deze ellips het zuiden en het midden van Zweden bedekken. Dan zie je al snel, dat Noorwegen en Finland zich in de knäckebröd-gordel bevinden. Die eten dit brood dus graag mee. De zuidelijke grens loopt ergens in Småland. In het noorden van Scandinavië wordt het traditionele knäckebröd vervangen door flatbread. Dat is een ongerezen brood. In het zuiden eet men het liefst iets zachter en vaak geroosterd brood.

“Tenminste houdbaar tot” is een label, dat de fabrikant aanbrengt en is een garantie, dat het product op die datum exact dezelfde kwaliteit heeft als op de dag waarop het werd vervaardigd. Dat kun je loslaten bij knäckebröd, er zit echt niets in zo’n product dat onbruikbaar kan worden. Zelfs als je het heel lang bewaart. Door het lage vloeistofgehalte van een gebakken knäckebröd is het resultaat daardoor een brood met een zeer goede houdbaarheid. Ooit schreef iemand hierover, dat het brood, dat bij de geboorte van een kind wordt gebakken, bij de verlovingsdag van het kind nog kan worden gegeten. De eigenschappen van knäckebröd als duurzaam brood waren heel belangrijk in de oude boerenmaatschappij. Net zoals het tegenwoordig zo belangrijk is met de discussie over voedselverspilling. Goed nieuws: omdat een knäckebröd in principe nooit weggegooid hoeft te worden, mits je ze droog bewaard, levert het een marginale voedselverspilling op. Is het al tijd voor een knäckebröd met kaas of jam?
 
Nee, die zouden we tussen de middag niet eten. Het werd namelijk weer eens tijd voor een soepje. Dit keer een gebonden aspergesoep. Vandaag even gemakkelijk en daarmee kwam de soep uit een pakje. Alleen vind ik die nogal magertjes. Dan heb ik het over de inhoud van asperges en vlees. Daarom doe ik er meestal, zo niet altijd, een potje asperges bij in. In kleinere stukjes gesneden zijn ze dan het meest lekker. Daarnaast worden er hamreepjes aan toegevoegd. Je wilt toch een vervanger van soepballetjes in je soep. Daarmee werd het voor onze begrippen een lekkere soep. Er kwam nog een broodje bij met vleesbeleg (iets wat veel leek op kassler) en onze magen konden weer goed gevuld worden!


Ebba had het vandaag op de heupen! Zodra ik de keuken was kwam zij achter mij aan en stond ze achter mij. Eerst even langs de benen strijken, om zich daarna op het kleedje te laten vallen. Ze wil dan graag geaaid worden en dat doe ik dan met veel liefde. Meestal is na zo´n aai-sessie aan haar verzoek voldaan, echter vanmiddag bleef ze maar doorgaan. Ook zonder mijn aandacht. Ze bleef maar draaien op het kleedje. Met knuffelen, zich draaien en rollen. Net zo lang, dat het kleed volledig in elkaar gefrommeld lag en Ebba er midden in. Gekke tantie! Omdat er zoveel aandacht naar haar ging, wilde ik Jikke in deze niet vergeten. Geen stiefkinderen maken! Maar Jikke had van dit alles helemaal niets meegekregen: die sliep op de bank!
 
In en mensenleven verslijten we vele gebruiksartikelen. Auto´s, fietsen, keukengereedschap, kleding, meubels, maar ook computers. Inmiddels hebben wij samen daarvan zeker een stuk of tien versleten. Meestal ging de “oude” laptop naar Heiko zijn ouders, wanneer wij een nieuwe, een snellere kochten. De snelheid, of beter gezegd de traagheid, alsmede het tekort aan opslagruimte en intern geheugen, was nagenoeg altijd de aanleiding voor het aanschaffen van een nieuwe. Ooit, in een grijs verleden, hadden we een desktop. Een grote kast, een los toetsenbord en een losstaand, groot beeldscherm. Daar zijn we al lang van afgestapt. De laptop gaat namelijk ook altijd mee, wanneer we op reis gaan naar bijvoorbeeld Nederland. Met als doel, het wegschrijven van de gemaakte foto´s naar de harde schijf van de laptop. Ook om de website bij te houden als we niet thuis zijn. Wij kunnen ons inmiddels niet meer voorstellen, hoe het leven er zónder een computer uit zou zien.
Het is onder andere een belangrijk instrument voor onze digitale administratie. Tevens voor het onderhouden van contacten (Facebook, WhatsApp, mail, blogs). Verder geeft het ons toegang tot veel informatie (Google en vele websites) en uiteraard kunnen we zelfs onze boodschappen online doen via webwinkels. Na onze emigratie kochten Heiko zijn ouders zelf een nieuwe laptop. Ze waren inmiddels zo bedreven met een computer, dat ze geen genoegen meer namen met het afdankertje van ons. En begrijpelijk! Zodoende ging mijn oude, afgedankte laptop begin 2020 eerst maar naar een kast op de bovenverdieping. Later kwam daar nog een laptop bij te liggen, namelijk die van Heiko. Nadat hij klaar was met zijn derde boek, heeft hij die laptop niet meer aangeraakt.

We redden ons nu prima met één en verder met de mobiele telefoon en de tablet. De twee oude laptops lagen zodoende gewoon stof te vangen en zouden waarschijnlijk nooit meer gebruikt gaan worden. Vandaag had Heiko er wel zin in, om in ieder geval zijn eigen oude laptop af te stoffen (buitenkant) en op te schonen (binnenkant). Met enig kunst en vliegwerk, in verband met de kapotte stroomaansluiting, lukte het hem deze laptop weer aan de praat te krijgen. Echter deed het toetsenbord het niet meer. Dat werd weer opgelost door een digitaal toetsenbord op het scherm naar voren te toveren. Al met al wel erg behelpen. Het lukte om de bestanden die er nog op stonden, te kopiëren naar een losse harde schijf en daarna was het voor deze oude laptop echt over en uit. Ik denk dat die zeker acht tot tien jaar oud is en dat is voor een laptop “hoog bejaard”. Inmiddels is deze met brute kracht vernietigd en in de container beland.
 
Even kwam de stofzuiger nog uit de kast, om beneden de boel netjes te maken. De sneeuw is nagenoeg van het dak van de veranda afgegleden, waardoor het weer lichter in de kamer is geworden. Dát en waarschijnlijk doordat het licht er op een bepaalde manier opviel, was de reden, dat ik het op dat moment zag: het kleed onder de kamertafel was een beetje vies geworden. Juist op de randen, daar waar we de voeten altijd neerzetten. Stofzuiger ging ín de kast en een emmertje met een fles natuurazijn ging er weer uit. Om de vloer niet nat te krijgen, met het risico, dat het laminaat het water kon opzuigen, legde ik een plastic zak onder het kleed. Daar waar ik met een borsteltje en een beetje natuurazijn vermengd met water, ging boenen. Niet te hard, om het kleed niet te vernielen. Vervolgens maakte ik het meteen weer droog met een theedoek. Een uurtje later, toen het kleed volledig droog was, kon het resultaat bekeken worden: het was schoon. Kleedje weer lekker fris!

Weer een themadag: “Världsdagen för Social Rättvisa”: de Internationale dag voor Sociale Rechtvaardigheid. In november 2007 werd 20 februari gekozen als vaste datum voor deze dag, welke voor het eerst in 2009 werd gehouden. Het idee is, dat de lidstaten van de Europese Unie deze dag gebruiken, om sociale rechtvaardigheid te bevorderen: solidariteit, harmonie en gelijkheid. Om een ​​”samenleving voor iedereen” te creëren, kwamen de deelnemers overeen, om een ​​structuur te creëren, om sociale rechtvaardigheid op nationaal, regionaal en internationaal niveau te bevorderen. Ze kwamen ook overeen om een ​​eerlijkere inkomensverdeling en een eerlijkere toegang tot middelen te bevorderen. En dat een samenleving voor iedereen gebaseerd zou moeten zijn op sociale rechtvaardigheid en respect voor mensenrechten en fundamentele vrijheden. Zodoende stelde deze internationale dag voor sociale rechtvaardigheid zich tot doel, de inspanningen van de internationale gemeenschap te ondersteunen en te verenigen, om armoede te verminderen, de toegang tot werk te vergroten, gendergelijkheid en welvaart en gerechtigheid voor iedereen te vergroten. Vraag me niet hoe ze dat vandaag hebben aangepakt…

“En wat aten zij vandaag?” We namen vanavond een pizza. Zoals gewoonlijk elk een halve, want de toevoegingen maken het machtig. Een pizza met salami werd door ons beide weer “bekleed” met diverse ingrediënten, die we zelf graag eten. Heiko koos dit keer voor meer salami, pepers en een oude kaas. Zelf gaf ik de voorkeur aan het toevoegen van hamreepjes en mozzarella. “Smaklig måltid!”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta