J en S – woensdag 13 juni

J en S – woensdag 13 juni

 
Oei! Donkere wolken hingen vanochtend boven de caravan van Jan en Sia in Ödarp. En ook ver in de omgeving. Men had al voorspeld dat het vandaag koeler zou worden én bewolkt. En eigenlijk zouden we wel blij zijn met een beetje regen. Het is de laatste weken zo droog geweest dat de natuur er alleen maar vrolijk van zou worden. Echter was dat voor Heiko en Sia niet zo geweldig… Na de koffie wilden zij aan de wandel gaan. Sia´s enkel ging gelukkig weer iets beter waardoor ze er wel op aan durfde. Ze wou zo graag een mooie wandeling maken in onze omgeving. Niet eentje van een half uurtje maar langer. Beide wandelaars trokken hun stoute (wandel-)schoenen toch aan en gingen weg. Pantro keerde na een paar meter terug en dat bleek later een hele goeie zet van hem geweest te zijn.

Heiko en Sia mét Boike maakten namelijk een wandeling van ruim een uur en die ging over ruige ondergrond en over slootjes en dat had onze oude trouwe viervoeter niet kunnen doen. Hij was verstandig en bleef bij ons. Jan en ik namen rustig de tijd om over koetjes en kalfjes te praten en elkaar op die manier weer iets beter te leren kennen. Leuk! Zo hebben we alle vier het weer naar onze zin. Wat wil je nog meer? Nou, wat ook leuk was… Op een keer onderweg in de auto. Af en toe zeg ik wel eens even iets tegen Heiko. “Mag je hier zo hard rijden?” “Je mag wel iets verder van de berm af gaan rijden…” “Zie je die voetgangers?” Toen hoorden we op de achterbank Sia zachtjes giechelen. Na een volgende opmerking van mij aan Heiko begon ze te lachen! Ze herkende zichzelf in mij en Jan in Heiko. Hoe bijzonder is dit?
 
Ook zij was Jan zijn bijrijder net als ik die van Heiko ben. Of moeten wij dames vanaf dat moment “Hyacinth” genoemd worden? En zijn Jan en Heiko “Richard”? Je kent ze vast wel van de serie “Schone Schijn”. We hebben dus meer raakvlakken dan gedacht! Oh wat hebben we enorm gelachen… Helaas verging mij het lachen ´s middags. Zoveel energie gestoken in de laatste dagen en te weinig rustmomenten ingebouwd waardoor de pijn te erg werd. Even verkeerd bezig geweest want bij eerdere meerdaagse bezoeken was het een dag iets ondernemen en dan de dag daarna rustig aan doen. Omdat we niet wisten hoe lang Jan en Sia zouden blijven wilden we zoveel mogelijk laten zien. Verplicht naar bed helaas. Heiko ging met onze gasten nog een tour maken in de omgeving en daar hebben ze wederom van genoten, gelukkig.
 
Helaas kwamen ze thuis zonder dat er een eland gespot was. Wel was er ´s avonds een super mooie zonsondergang te zien en dat verzachte de pijn een enigszins. Net als de avond zelf overigens. Na de koffie werd er een hapje en een drankje op tafel gezet en kwam Heiko´s gitaar van boven. Die hadden we al een poosje niet gezien of gehoord. Met elkaar hebben we nog een paar uurtjes uit volle borst gezongen en herinneringen opgehaald met prachtige muziek. We hebben meteen afgesproken dat als we de volgende keer bij hen komen de gitaar ook meegaat en we daar verder gaan waar we hier waren gebleven. Jan en Sia hadden namelijk besloten om de volgende dag verder te gaan. Nee, gelukkig gingen ze niet om mij. Ze hebben nog een paar weekjes en in die tijd willen ze nog een beetje meer van Zweden zien. Heel begrijpelijk. En daarmee was dit voor nu de laatste avond hier samen en die was ontzettend gezellig. Tot morgen!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta