“Ik snap er geen biet van!”

“Ik snap er geen biet van!”

   
Ehhh… want waar zijn de bietjes gebleven? Ergens zitten toch écht de bietjes. En de worteltjes. Door het vele onkruid zagen we ze helaas nagenoeg niet meer staan. Oei! Dit is wel heel erg. Doordat Heiko nu meer aan het werk is en het ook eigenlijk mijn groentetuin is, bleef het onkruid wieden er de laatste tijd bij. Alleen doordat ik er het afgelopen weekend langs liep en de ernst van de zaak zag, kon ik het niet langer uitstellen. Het was tijd. De hoogste tijd, om hier iets aan te doen. Willen we nog een beetje opbrengst van de groentetuin móest er iets gebeuren! Onkruid wieden!
   
Het meeste onkruid zat inderdaad tussen de bietjes en de worteltjes. Ook was al weer wat heermoes te zien. Het is de tijd van het jaar en de eerste scheuten van de alom gevreesd onkruid duiken dan op. Bestrijden van de paardestaart, zoals het onkruid ook genoemd wordt, is bijna onbegonnen werk. Ze zeggen niet voor niets, dat er aan het einde van de wortel een pot geld te vinden is! De wortels gaan heel diep en zodra je nog maar probeert om de opkomende scheuten uit te trekken, breekt de wortel juist onder de grond af. Enkele dagen later staat er al een nieuwe frisgroene scheut te pronken. Misschien moeten we eens denken om lavagruis in de tuin te strooien. De heermoes kun je namelijk ook zien als signaalplant. Hij wijst op een bodem, met een serieus tekort aan mineralen. Lavameel en -gruis is de perfecte oplossing hiervoor. We slaan dan meteen twee vliegen in één klap!
   
En uiteraard vogelmuur. Eerst dachten we dat het varkensgras was, maar dat is toch niet het geval. Jammer genoeg is vogelmuur ook niet mis. Het een lage, eenjarige plant uit de anjerfamilie nota bene. Anjers zijn toch mooie bloemen? Wat doet de vogelmuur er dan tussen? De plant is vaak wijdvertakt, maar heeft slechts één wortelstelsel. De drie tot veertig (!) centimeter lange stengels zijn bij ons in de tuin groen. Ze kunnen ook rood zijn. De bladeren zijn eveneens groen en eirond met een spitse top. Vogelmuur is een gevolg van veel stikstof in de grond. Men zegt altijd, dat je het zo snel mogelijk met de hand uit de grond moet trekken en zeker niet in bloei moet laten komen.
  
In tegenstelling tot de heermoes kon ik de vogelmuur er heel eenvoudig uittrekken. Wel ging ik er eerst even voorzichtig met een klein handharkje door de grond, om deze alvast iets losser te maken. Daardoor ging het ook stukken eenvoudiger. En wat ging het onkruid wieden daardoor leuk! Er was zo snel resultaat te zien, dat ik er alleen maar meer energie van kreeg! Toen het ergste gedeelte schoon was, de rechterkant van de groentetuin, was de rest eigenlijk een peulenschil. Tussen de aardappelen zat in verhouding ook lang niet zoveel onkruid. Niet zoveel vogelmuur, maar juist wel her en der de heermoes. Nadat alle onkruid uit de grond was maakte in een paar nieuwe paadjes en maakte ik ook de moestuinbakken nog schoon. Dat was helemaal eenvoudig. Toen ik vanmiddag weer even ging kijken kreeg ik een héél goed gevoel: dit klusje heb ik maar mooi even geklaard!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta