Het vertrek!

Het vertrek!


Daar staan we dan: weer buiten, op de stoep van het notariskantoor… Beetje onwerkelijk. Beetje met ons “zieltje onder de arm”. We lopen zwijgend naar de auto, welke even verderop geparkeerd staat. Dan zien we plotseling mijn neef Sietse staan. Hij loopt naar ons toe en we begroeten hem met tranen in de ogen. Maar dan wenkt hij iemand: vanachter een winkelpand verschijnt een mevrouw achter een rollator: het is tante Heiltje! Sietse heeft een snipperdag genomen en heeft eerst zijn moeder uit Annen opgehaald, om vervolgens ons uit te zwaaien in Winschoten. Wat een super lieve verrassing! Zelf hadden we al weleens nagedacht over ons vertrek ná ons bezoek aan de notaris. Het was in onze gedachten een troosteloos afscheid: stilletjes met z’n tweetjes. Maar gelukkig gaat het anders. Nadat we tante en neef uitgebreid hebben begroet draaien we ons om en zien we Heiko’s ouders aankomen! Tjonge jonge! Op hun leeftijd (86 en 81) zijn ze tóch nog maar eventjes in de auto gestapt. Ge-wel-dig! Dan duurt het niet lang en zien we onze vrienden, Ben en Anja aan komen lopen. Anja met een Zweeds vlaggetje in de hand. We zijn dus niet alleen!

We gaan met z’n allen naar kiosk, om gezamenlijk een kopje koffie te drinken. Mét een groot stuk appelgebak met slagroom. De laatste verhalen gaan nog over tafel en de laatste presentjes en uiteraard worden de “laatste” foto’s nog snel gemaakt. Dan vertrekken we gezamenlijk vanuit de kiosk en laten we een willekeurige voorbijgangster nog een groepsfoto maken. Ter herinnering. Dan gaat het met lood in de schoenen naar de parkeerplaats en komt hét moment. Het moment van definitieve vertrek. Dan moeten we voorlopig voor de laatste keer de hand drukken van degene die ons lief zijn. En dat is zwaar. Heel zwaar. De emoties lopen hoog op. We omhelzen, zoenen en spreken troostende woorden. We beloven te bellen, mailen, WhatsApps, Skypen én beloven, dat we in augustus een weekje “terug” komen. We nemen de tijd, maar op een gegeven moment moeten we elkaar toch loslaten, de auto instappen, de motor starten en wegrijden. Zó moeilijk! We nemen geen afscheid, want we gaan “alleen maar verhuizen”. Zij het naar een huis, dat toevallig ruim negenhonderd kilometer verderop staat. Afscheid nemen doen we zeker niet, maar we zullen elkaar niet meer zo vaak zien als in het nabije verleden. Heel moeilijk en zeer emotioneel moment… de meest moeilijke en meest emotionele die we in jaren hebben meegemaakt… Bedankt, lieve mensen, dat jullie ons hebben uitgezwaaid!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta