“Het hondje van de buren…”

“Het hondje van de buren…”


“Het hondje van de buren, heeft vies gedaan…” Volgens mij was dat een liedje, die we vroeger zongen. Onderweg met de wandelclub. Toen was ik ongeveer zeven, acht jaar. De “leidster” begon dan te zingen en wij moesten die zin herhalen. Leuke tijden. Maar in dit geval is het letterlijk, dat de hond van de buren vies deed. Bij ons in de tuin! Hij kwam onder het hek door in de voortuin. Meteen plassen tegen onze appelboom. Bah! Dat doe je toch niet? En al helemaal niet bij de buren. Je hebt zoveel bomen op eigen erf. Hij had nog niet geplast of Pantro merkte hem op. Dat was blaffen, rennen en snuffelen. Ze hebben elkaar al vaker gezien en zijn geen vijanden. Ook nog niet meteen vrienden te noemen, maar ze kunnen met elkaar door één deur. Of beter gezegd: ze kunnen samen op één erf lopen zonder ruzie. Het duurde niet lang, toen Pantro hem naar zijn eigen tuin leidde. “Goed zo, Pantro!” Zo hoort het. Hoe lang zal het duren voordat het hondje van de buren hier weer komt?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta