Heiko veilig thuis!

Heiko veilig thuis!

 
Om tien over middernacht stond de Volvo weer op zijn vertrouwde plek: onder het terras. Twee tellen later stond Heiko in de keuken! Gelukkig veilig weer thuisgekomen! Hij had een hele goeie reis door Zweden gehad: weinig verkeer en vanwege de tijd van het jaar én weinig bewolking was het tot laat in de avond nog helder geweest. Al met al prettig rijden. Er werden nog een paar dingetjes uit de auto naar boven gebracht en meteen in de koelkast of diepvries gelegd. De rest kwam later. Samen namen we nog een borreltje en werden nog een paar woorden gewisseld. Toen lokte een beetje nachtrust toch ook wel heel erg en rond half twee sliepen we waarschijnlijk binnen vijf minuten, nadat we ons hoofd op de kussens hadden gelegd.
 
Al om half negen zat Heiko weer in de auto. Hij had een afspraak staan met de huisarts. Meteen nadat hij was vertrokken begon ik met het bekijken van alles wat hij had meegenomen: diverse mixen voor ovenschotels, Opkikker tomaat, lever-, grill- en metworst en rookworsten. Die laatste hadden we van Heiko zijn ouders gekregen. Ze weten dat ze hier niet te koop zijn én dat we ze graag bij stamppot eten. Heel lief! Ook had Heiko lekkere volkorenbrood voor mij meegebracht. Al het eten werd opgeborgen en het brood kwam in de diepvries. Daar had ik al een plekje voor gereserveerd, althans voor een paar bruine bolletjes. Het volkorenbrood was even passen en meten. Uiteindelijk kreeg alles een plekje en was ik net klaar toen Heiko thuis kwam.
 
Anderhalf uur later. Een paar weken geleden had hij deze afspraak al gepland. Het ging om het laten verwijderen van een vlekje op zijn linker zij, tussen oksel en heup. Die werd groter en kwam eveneens als het ware als een plaque op de huid te liggen. Hier en daar met hoornachtige elementjes. Het was een uit de kluiten gewassen moedervlek. Moedervlekken zijn licht tot donkergekleurde vlekjes of verhevenheden van de huid. Bij moedervlekken is er sprake van een concentratie van cellen die pigment kunnen vormen. Waarom moedervlekken ontstaan is niet precies bekend.
 
Of was het een ouderdomsvlek? Die ontstaan als gevolg van huidveroudering en ligt in de genen. Beide soorten zijn onschuldig, maar in ieder geval vond de huisarts het nodig, om “het” te verwijderen en daarna voor onderzoek op te sturen. Vanwege het kunnen utsluiten dat het iets anders zou kunnen zijn. Heel belangrijk! Rond negen uur kreeg Heiko eerst een verdoving toegediend, waarna het verwijderen begon. Het vlekje werd ruim weggehaald en de huid werd dichtgemaakt met een vijftal hechtingen, over een centimeter of vier huid. Hij heeft er helemaal niets van vernomen en ook niet in de loop van de dag!
  
Eindelijk konden we daarna gezamenlijk de tas openmaken, die Heiko van Geert en Froukje had meegekregen. Die stond me de hele ochtend al “aan te kijken” en het was heel vervelend om die niet te mogen openen. Maar afspraak was afspraak. De tas was verzegeld met vele nietjes, zodat hij echt dicht zat en ik niets kon zien. De verbazing was groot, dat de tas enorm veel hartjes bevatte. Allerlei maten en van diverse materialen. Mooi! Die komen aan een rek te hangen, waar Froukje en ik al eens over hadden gesproken.
 
Dat was niet alles! Er zat nog een tas in de tas met twee metworsten en twee paardenworsten! Daar ging meteen het mes in en moest geproefd worden. Genieten met hoofdletter G. Daar had ik totaal niet op gerekend! Ze weten dat ik daar gek op ben en waren dit niet vergeten. Ze hebben er ook nog eens de moeite genomen om die voor mij kopen en aan Heiko mee te geven. Toppie! De laatste tas uit de tas bevatte nog eens twee mokjes, twee zakjes met chocolade én een vogelhuisje met verlichting voor de Kerst! Jongens, wat een verrassing! Heel erg bedankt!

En toen was er koffie! Met een stuk apfelstrudel, want die moest plaatsmaken voor brood! De diepvries werd te vol. Vervelend, dat juist de apfelstrudel moest wijken… Er werd weer veel gepraat over de avonturen van Heiko zijn bezoekjes aan familie en de B&G van G&F. Hij had genoten van het weerzien van iedereen. Begrijpelijk, want het was eind van het vorig jaar dat het laatste bezoekje had plaatsgevonden. Gelukkig had hij heel veel foto´s gemaakt, die we samen bekeken en daarbij kreeg ik de verhalen volledig te horen. Zo voelde het zelfs, alsof ik er ook een beetje bij was geweest. Hopelijk gaan we in augustus samen!

Hierna gingen we met frisse moed beide de tuin in. Even lekker in het zonnetje en een beetje wind door het haar. Heiko begon met het controleren van de zitmaaier. Vrijdagochtend had hij het laatste stukje willen maaien, toen de maaier helemaal niets deed. Hij startte niet eens. Alsof hij geen vonkje kreeg. Voordat hij naar de dokter ging, had hij de accu aan de oplader gedaan en daar zat dus het euvel: de machine startte meteen en Heiko ging direct aan de slag om alles te maaien. Was ook wel nodig. Het gras én de paardenbloemen stonden hoog. Al na een weekje. Het resultaat was daarmee heel goed zichtbaar en welkom!

Met een snoeischaar in de aanslag ging ik de Japanse Azalea te lijf! Het seizoen is nog maar amper begonnen en hij schiet de lucht in. Voornamelijk jonge takjes uiteraard, maar die gaan er meteen af. Het struikje is ons zo groot genoeg en daarbij komt, dat al dat jonge spul de bloemen het licht ontnemen. Het was een knipbeurtje van een kwartiertje. Alleen onder het struikje zat wel heel veel onkruid. Iets voor de komende dagen om aan te pakken. Omdat ik de snoeischaar toch in handen had, nam ik de heg ook maar even onder handen. Op meerdere plaatsen aan de zijkanten en bovenop schoten hier en daar takjes behoorlijk door. Dat lijkt toch niet? Nee, dat lijkt slordig, onverzorgd. Even langer dan bij het struikje (de heg is immers ook éven iets langer) kon ik tevreden zijn. De heg was weer netjes en verzorgd.

Terwijl ik met de heg aan het bijknippen ben zie ik plotseling een rode “vlek” tussen de takjes en blaadjes. Het is een lieveheersbeestje. Altijd goed voor een “Ohhh…-momentje”. Ze komen altijd zo lief over. Zijn ze ook altijd zo lief? “Lieveheersbeestjes zijn een groep van kevers. Sommige soorten zijn zeer bekend, omdat ze algemeen voorkomen, bijvoorbeeld het zevenstippelig lieveheersbeestje. Lieveheersbeestjes leven zowel van planten en schimmels als van kleine diertjes. De bladluisetende soorten worden vaak als nuttig gezien en zijn zeer populair. Soorten die schimmels of planten eten, verspreiden ziektes en worden beschouwd als plaaginsecten.” Dus… ” Ze zijn vaak rood, geel, wit, zwart of oranje van kleur en meestal gestippeld. De kevers en de larven zijn vaak roofdieren van onder andere bladluizen, die vaak worden beschermd door mieren vanwege hun zoete afscheiding. Er zijn er ook, die leven op een plantaardig dieet.” Wist je trouwens, dat de meeste lieveheersbeestjes maar ongeveer een jaar leven?
  
Wat ik ook niet wist: “als een lieveheersbeestje gepest wordt door zachtjes op hem te drukken, produceert hij een gele vloeistof. Dit gedrag heet reflexbloeden. De vloeistof die tevoorschijn komt bij het gewricht van de poten, heeft een kwalijk geurtje en smaakt erg bitter. Vogels die een lieveheersbeestje oppakken, proeven dit bloed en laten hem dan regelmatig snel vallen. Het rood met zwarte kleurpatroon is dan ook te beschouwen als een waarschuwing. Er is aangetoond, dat deze vloeistof van het zevenstippelig lieveheersbeestje giftig is voor koolmeeskuikens.” Jammer, het laat een heel ander beeld schijnen op het zo lieflijk uitziend kevertje. Toen ik even later onderstaand beestje tegenkwam, dacht ik dat het iets anders moest zijn dan een lieveheersbeestje. Want die heeft tenslotte toch altijd slechts zeven stippen? Mis! Er zijn er ongeveer zestig soorten in diverse kleuren en met een verschillend aantal stippen. Weer wat geleerd!
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta