Heb ik weer…

Heb ik weer…

 
In tegenstelling tot gisteren was het de dagen daarvoor prachtig weer. Koud, althans in de schaduw en in de wind. In het zonnetje en in de schaduw: lente! Omdat Heiko aan het werk was voor een ander ging ik met Pantro aan de wandel. En onze ouwe doet dat liever niet zonder zijn bal. Dat willen we liever niet, want als hij zijn behoefte doet, laat hij de bal vallen en weet hij later beslist niet meer waar hij hem heeft neergelegd. Vanochtend wist hij wel waar hij lag en met enige tegenzin liet hij hem net voor de oprit vallen. Braaf! Het was, vond ik, een mooi moment om onze lieve viervoeter weer eens op de gevoelige plaat vast te leggen. De omstandigheden waren immers prima. Daar was Pantro het heel even mee eens. Toen hij nog op het gras lag: bij zijn bal. Op het moment dat we naar boven liepen wou hij dan ook beslist niet meer luisteren, laat staan even voor mij zitten. Het tegenovergestelde! Meneer stak zijn tong naar mij uit toen ik de foto nam! En onderstaande foto is nog de beste van de vier, vijf die ik van hem had genomen. Kun je nagaan hoe “mooi” die anderen zijn…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Översätta