Gestuntel met geknutsel(de)

Gestuntel met geknutsel(de)


Met het huwelijk van Peter en Daniëlle in zicht moeten wij de spreekwoordelijke laatste puntjes op de i zetten. De trouwpaal is overigens al een paar weken klaar en staat in de kelder te wachten, om morgen achter in de auto gelegd te worden. De afgelopen week ging ik verder met een ringenplankje. De aanstaande bruid had gevraagd of wij die wilden maken. Natuurlijk! Niet alleen leuk om iets aan hun huwelijk bij te dragen, maar ook het knutselen past ons wel. Toch was het een behoorlijke uitdaging. In den beginne al, want hoe zat dat met de afmetingen? Heiko had een paar plakjes van een boomstam gezaagd, maar die waren zo groot en zo zwaar. Daarna kwam hij thuis met een paar die te klein waren. De derde maat was perfect! Drie keer… Meteen in de kelder, bij de kachel op mijn bureautje neergelegd, zodat ze konden drogen. Dat moet niet te snel gaan, want dan knapt de bast er meteen af of komen er scheuren in het plankje. De vorige week waren ze droog genoeg en echt ook móói opgedroogd. Ze hadden een egale kleur gekregen en vertoonden geen scheuren. Daarmee kon ik aan het hartje beginnen. Die moest eruit gehaald worden, omdat er mos in moet komen te liggen.

En daar lag nou juist de grootste uitdaging: hoe kreeg ik dat hout eruit, zonder ook nog eens de bodem mee te nemen? Anders had ik het klusje met een boormachine af kunnen maken. Om het allemaal met een beitel te doen kon niet. Eerst moest het model eruit gehaald worden. Al kijkend in mijn “knutsellades” viel het oog op een gutssetje. Nog van de tijd van de mavo. Dat gutsen van het hart ging perfect. Toen kon ik met de beitel de rest er wel uithalen. Dacht ik… Ik had met een lijmklem het plankje aan het bureaublad vast gemaakt, zodat het werken makkelijker zou gaan. Dat was het probleem ook niet. Waarschijnlijk heb ik de beitel precies op een naad gezet, want ineens knapte het plankje middendoor! Sejit! Tijd om zielig te doen was er niet, want binnen een week moest hij immers wel af zijn. Meteen plankje nummer twee gepakt en verder gegaan. Maar… Direct de eerste keer, dat ik de guts in het plankje zette, schoot dat mesje over het plankje en in mijn hand. Oh kee… Vanaf dat moment heb ik “de beitel en guts erbij neergelegd”, omdat verder gaan volgens mij te riskant was die dag. De volgende dag zou ik verder gaan. Ik kan je inmiddels vertellen, dat het allemaal gelukt is. De volgende week laat ik het resultaat zien…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Översätta