Geduld is een plakkerige zaak

Geduld is een plakkerige zaak


Als ik denk aan het moment dat kleinzoon Daan zijn cadeautje voor opa Heiko laat vallen zie ik meteen ook zijn verdrietig gezichtje erbij. Wat was dat kereltje sneu dat zijn zelfgeschilderde mok kapot was. Hij had het pakje nog wel met beide handjes vastgehouden. Één verkeerd stapje maakte een eind aan het leven van de mok. Dacht iedereen. Want ik heb alle stukjes meegenomen naar huis om de mok hier in alle rust te gaan bekijken of er nog weer iets van te maken viel. Vanochtend was Heiko al vroeg weg en toen heb ik meteen het zakje met de mok gepakt.

Nou moet ik eerlijkheidshalve zeggen dat het er ongeveer de helft zoveel stukken waren als dat wij toen dachten. Lang niet zoveel. Maar wel zaten er hele vervelende bij. Met een grote portie geduld ben ik uiteindelijk begonnen. Er kwam veel lijm aan te pas en veel puzzelwerk. Na een half uurtje waren de stukjes weer een geheel en kwam ook de tekst naar voren “Voor opa”. Helaas kan er niet meer uit gedronken worden want daarvoor zitten er toch nog te veel scheuren in die niet dicht zijn te krijgen. Maar op de kast kan opa elke dag de mok en de andere spulletjes van Merle en Daan bewonderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta