Éven gepraat!

Éven gepraat!


De telefoon gaat en Pantro begint meteen te blaffen. Die stuur ik in de hal en dan kan ik de telefoon aannemen. Nee! Pantro terughalen, want Heiko werkt nog. Die had gisteren veel afspraken en was aan zijn mail niet toegekomen. Om morgen met een gerust gevoel weer de nodige besprekingen aan te gaan heeft hij zich bewust nog even afgezonderd. Dan Pantro maar in de bijkeuken. Gelukkig gaat de telefoon nog steeds over en kan ik eindelijk maar toch de telefoon dan opnemen. Een lieve vriendin van mijn moeder en mij belt. We kennen elkaar al vanaf mijn vijfde, toen mijn moeder met Eddy en mij bij mijn opa en oma kwam te wonen. Het waren zij hun buren. Met een boerderij. Waarschijnlijk heeft Eddy daar zijn liefde voor de agrarische sector aan over gehouden, want hij groeide er nagenoeg mee op. Vanaf kleins af aan was hij iedere dag wel even op de stal te kijken naar zijn “wichter”, de koeien van de boer. Uiteraard komt dan nog even tijdens ons gesprekje naar voren. Net als de gezondheid van haar, haar man, kinderen en kleinkinderen. Het is een drukke praatster en soms moet ik even snel schakelen, want dan gaat het weer over heel iets anders als waar we de zin mee begonnen. Ze zijn inmiddels een aantal jaren van de boerderij af, maar ze heeft nog steeds tijd tekort. Toch duurde ons gesprekje niet kort: achtenvijftig minuten! Toen we hadden afgesproken, dat we eind maart, begin april (in verband met verjaardagen en vakantie) een afspraak te maken, beëindigden we het gesprek en heb ik me eerst een kop koffie ingeschonken…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta