Eerste keer in Zweden op zitmaaier

Eerste keer in Zweden op zitmaaier


Gisteren, 28 juni 2021, trad Stefan Löfven af als premier! Nu zullen er onderhandelingen plaatsvinden tussen de partijen, om te zien welke politieke partijen samen een nieuwe regering kunnen gaan vormen. Vorige week stemde de Riksdag Stefan Löfven en de regering weg, in een motie van wantrouwen. Het waren de Linkse Partij, de Gematigden, de Zweedse Democraten en de Christen Democraten die tegen Löfven stemden. Echter de vier partijen denken niet hetzelfde over hoe een nieuwe regering eruit moet komen te zien. Daarom was het niet duidelijk wat er na de stemming zou gebeuren. De afgelopen week hebben de partijen met elkaar gesproken en geprobeerd overeenstemming te bereiken. Ofwel opnieuw met partijleider Stefan Löfven van de sociaaldemocraten als premier, of met partijleider Ulf Kristersson van de Gematigden als premier. Dat is nog niet gelukt. Gisteren was de laatste dag voor Stefan Löfven, om te zeggen of er tussentijdse verkiezingen komen of dat hij aftreedt. Hij besloot af te treden.

Gezien de buitengewone situatie waarin het land zich nu bevindt, met een aanhoudende pandemie en de speciale uitdagingen die dit met zich mee zou brengen, is een tussentijdse verkiezing niet het beste voor Zweden. Met dat in gedachten had hij de voorzitter gevraagd te worden ontslagen als premier. Nu zal de voorzitter van de Riksdag, de regering, gesprekken voeren met alle partijleiders, om te zien of een van hen een nieuwe regering kan vormen. De voorzitter zal dan een nieuwe premier voorstellen. Als de Riksdag tegen stemt, komt de voorzitter mogelijk met een nieuw voorstel. De Riksdag kan maximaal vier keer stemmen. Als er tegen geen van de voorstellen “ja” wordt gezegd, komt er sowieso een tussentijdse verkiezing. Die verkiezing moet dan binnen drie maanden plaatsvinden. En dan zijn er ook nog eens reguliere verkiezingen, in september volgend jaar. Stefan Löfven en de regering zullen Zweden blijven leiden, totdat er een nieuwe regering is.
   
Ondanks de aanhoudende warmte en droogte (of misschien wel dankzij die twee factoren) groeit het gras op dit moment in de turbo versnelling. Het grasmaaien had Heiko voor zichzelf ingepland voor het afgelopen weekend, maar vanaf zaterdagavond was hij ziek. Hij kon daarom de zitmaaier niet bedienen. Daar trok het gras zich niets van aan. Zo jammer en zo onsportief! Al een dag of twee zou ik willen maaien, alleen dat werd me afgeraden. Gezien de conditie van mijn rug, het schokken van de zitmaaier bij het wegrijden en de ongelijkheid van de grasmat, vond Heiko dat nooit een goed idee. Vandaag kon ik het echter niet langer aanzien. Die lange groene sprieten moesten gekortwiekt worden en ook al die witte bloemetjes van de klaver en die kleine gele boterbloempjes die de kop opstaken: ze moesten eraf!
  
Zodoende trok ik vanochtend luchtige kleding aan en begon ik met de voorbereidingen om te gaan grasmaaien. Gelukkig kon Heiko wel even naar beneden komen, om me op weg te helpen. Er moest bijvoorbeeld benzine in de grasmaaier, maar waar? Daarna nog even weer een instructie over het hoe te starten: vier keer op de rode rubberen knop drukken om benzine op te pompen en de choke open zetten, daarna aan het koordje trekken en starten. Dan even later de choke weer dichtzetten en “gáán met die banaan”. Met de benzine grasmaaier liep ik de kantjes eraf. Letterlijk hoor, niet figuurlijk! Alle kantjes van het gazon knipte ik kort, omdat je met deze grasmaaier nu eenmaal gemakkelijker overal bij kunt komen. Ook de strookjes langs de oprit, rond alle bomen, langs het muurtje van de carport, voor de houtstek en nog een paar plekjes. Daarmee was ik ongeveer anderhalf uur bezig. Lekker in beweging in de buitenlucht, onder het genot van de aanwezigheid van de zon en een fris briesje. Toen ik een strookje achter de groentetuin had gemaaid werd het verschil erg duidelijk. Eveneens werd het strookje gras tussen heg en weg meegenomen. Mooi werk, dit maaien, maar na anderhalf uur was het wel tijd voor een pauze: een kopje koffie en een broodje.

Eergisteren, op 27 juni, schreven we over de nieuwe bankpas van Heiko. Die Maestro kaart kregen we via de post thuisgestuurd. Maar we hadden volgens ons toch een MasterCard aangevraagd? Onze conclusie was, dat ik de verkeerde besteld had. Vandaag kregen we echter opnieuw een bankpas in de brievenbus en deze keer een MasterCard. Nou ja zeg! Hoe zit dat nu weer? We vermoeden nu, dat we die andere kaart bij toeval kregen, omdat de oude Maestro kaart van Heiko over een paar maanden afloopt en vervangen moest worden. Wát een toeval! Mooi is het wel, dat de MasterCard er nu toch is. Binnenkort de kaart activeren en daarna kan Heiko er gebruik van gaan maken.

 
Na de pauze ging ik verder met grasmaaien, alleen nu met het “serieuzere werk”. Met de zitgrasmaaier! In Blijham had ik al met regelmaat met zo´n machine gereden, echter hier in Zweden nog nooit. Ondanks dat ik het graag wilde doen, om Heiko te ontlasten. Natuurlijk begrijp ik zijn bedenkingen ook heel goed. Maar met een beetje uitleg over de werking van deze zitmaaier en een stevige niergordel om, ging ik het vandaag toch proberen. Nou, ik hoef je niet te vertellen, dat ik er erg veel schik in had. Na een paar rondjes stopte ik bij onze “houtwal”, om het gras uit de twee grijze opvangbakken te gooien. Wat ik niet wist, was dat er een losse “ring” om de opvangbakken zit, die de bakken daadwerkelijk dragen. Toen ik die wilde leeggooien vloog de bak over de houtwal heen en ging richting het beekje. Een boom hield hem gelukkig tegen. Oh, oh! Nee, over de houtwal kruipen was geen optie, want die zou inzakken. Die bestaat alleen uit takjes, gras en mos. Gelukkig bood een hark uitkomst. Die vormde een mooi verlengstuk van mijn arm en daarmee kreeg ik de bak weer te pakken. Het rijden van de rondjes kon worden hervat!
 
Totdat… Op enig moment viel het me op, dat de maaier niet veel meer van het gras afsneed: het gras bleef staan, op de plaatsen waar ik toch echt had gemaaid. Vreemd! Er nog maar een keer overheen. Nee, geen resultaat. Wat was dat? “Heiko, staan alle hendeltjes goed? Zie jij iets verkeerds aan de maaier?” Heiko lag op de bank en was net even met zijn jongste dochter in Rotterdam aan het bellen en kon daarom niet naar buiten komen. In arren moede reed ik de zitmaaier maar weer achter het huis en nadat ik die had geparkeerd zag ik een band onder het maaidek vandaan komen. Oei, dat is toch de aandrijfriem voor de messen? Correctie: dat is een kapótte aandrijfriem! Daarom maaide hij niet meer. Later vertelde Heiko, dat dit “kan gebeuren”. Dat was in Blijham bij de maaiers eveneens voorgekomen en nu voor de eerste keer bij deze. Niets aan te doen. Daar moet gewoon een nieuwe op. Helaas kan Heiko dat zelf niet doen. Er zit zoveel spanning op het veermechanisme, dat het met de hand niet lukt, om een nieuwe riem om de poelies te krijgen. Die gaan we later naar een reparateur brengen.

En toen de boel maar laten liggen? Zonder dat het af was? Net voor het huis was het gras nog hoog. Dat kon toch niet? Dan maar teruggrijpen op de vertrouwde benzine grasmaaier. Dat de laatste loodjes daardoor het zwaarst wogen zul je wel begrijpen. Dat ging niet meer zo snel. Toch zette ik door, want het was uiteindelijk al voor 95 procent klaar en die laatste 5% gingen er ook aan! Het was op dat moment al rond twee uur in de middag en de zon stond flink te branden. Ik had dan ook geen droge draad meer aan mijn lijf en de zweetdruppels stroomden uit alle poriën. Jig! En laten we het maar niet hebben over de rug…
 

Maar dan de beloning! Een super vlak en groen gazonnetje. Zonder witte klaver en gele boterbloemen. Daar was het immers om te doen geweest. Wil je wel geloven, dat ik even trots op mezelf was? Helaas hadden we het zwembadje een paar dagen geleden leeg laten lopen en vanochtend had ik hem aan de kant gezet voor het grasmaaien. Anders was ik daar meteen ingedoken. Nu dook ik direct onder de douche uiteraard. Die was heerlijk! Maar het gevoel, over hetgeen ik had gedaan, nog veel fijner. Wát een lekker gevoel. “Yes! I did it!”
  
Ons dametje Ebba was de hele tijd bij me in de buurt. Ondanks het lawaai van de benzine grasmaaier en de zitmaaier. Ze is er natuurlijk al wel een beetje aan gewend. De laatste weken hoort ze dit immers nagenoeg elke week. En als het leuk gaat ook nog eens het lawaai van de trimmer, een boormachine, een zaag, een hamer… Hoezo rust? Ze trok zich er niet veel van aan. Nee, te dichtbij vond ze niet leuk en dan ging ze wel weg. Begrijpelijk. Als ik even stopte om “op adem te komen”, kwam ze bij mij. Even een knuffelmomentje. Daarna gingen we elk weer ons eigen weg: zij op zoek naar avontuur en ik naar hoog gras.
 
Na het douchen en een welverdiende versnapering (vond ik zelf), stapte ik nog even de tuin weer in. Het is niet eens iets groots, maar voor mij wel een bijzonder moment: voor het eerst met de zitmaaier het gras in Ödarp gemaaid. Het resultaat wilde ik daarom nog even goed bekijken. Tijdens het maaien had ik al gezien, dat de roos in bloei staat. Het gaat niet om de eerder vermelde “Bonica”, maar om de zogenaamde hondsroos. Een bekende inheemse rozensoort. We moeten de struik goed in de gaten houden, want hij kan uitgroeien tot een forse struik. Ze bloeit meestal in juni en de bloei kan zeer uitbundig zijn. De bloemkleur varieert van witroze tot dieproze en de geur is subtiel zacht. De prachtige open bloemen bevatten veel nectar en stuifmeel en worden door allerlei insecten bezocht. De betrekkelijk grote bottels die zich na de bloei ontwikkelen zijn oranjerood tot prachtig helrood van kleur. Het was goed om hem een ultimatum te stellen: kijk hoe de roos weer van het leven geniet!

Vanavond keken we naar de voetbalwedstrijd Zweden tegen Oekraïne. De wedstrijd was eentje van de achtste finales in het Europees kampioenschap voetbal. Nederland ligt er sinds zondag uit en daarmee waren we erg geïnteresseerd in Zweden. Helaas verloor het nationaal team de wedstrijd met 1 tegen 2. Het was wel een zeer spannende wedstrijd! Zweden had meerdere kansen gehad om te scoren, maar toen de speeltijd van 90 minuten voorbij was, stond het nog steeds 1 – 1. Om toch een winnaar te krijgen, werd er een verlenging gepeeld, van twee keer 15 minuten. En tijdens de verlenging werd een van de spelers van Zweden, Marcus Danielson, van het veld gestuurd! Hij trapte de bal weg en raakte een Oekraïense speler hard op de knie: met de noppen op de schoen. Rode kaart! Nadat men met tien spelers overbleven, werd het moeilijker voor Zweden. In de bijgetelde tijd van de tweede verlenging scoorde Oekraïne in een van de laatste minuten en zodoende ligt Zweden nu eveneens uit het EK voetbal…

Daar slapen we niet minder goed om. We zijn van die “voetbalsupporters”, die alleen naar een voetbalwedstrijd kijken als het Nederlands of Zweeds nationaal elftal speelt. En dan ook nog alleen tijdens de Europese of Wereld Kampioenschappen. Als ze er, zoals nu beide uitliggen, is het kampioenschap voor ons eigenlijk zo goed als over. Zo goed als, want wellicht kijken we nog naar de finale op 11 juli in London. Wie zal kampioen worden? België, Zwitserland, Italië of toch Spanje? Toch vreemd, dat een aantal favorieten al niet meer mee doen: Duitsland, Frankrijk en natuurlijk Nederland. De natuur heeft te kampen met grote klimaatveranderingen. Heeft het voetbal te maken met “doelpunten-veranderingen”? De ondergaande zon gaf duidelijk aan, waar zij favoriet van was. De horizon kleurde namelijk oranje…

4 gedachten over “Eerste keer in Zweden op zitmaaier

  1. Jeetje, wat sneu dat Heiko nu zo xiek is. En ja, het gras blijft ook tijdens ziekten groeien.
    Maar dit laat zien, dat ook jij de handen uit de mouwen kan steken, wat betreft grasmaaien en ook de boormachine hebt leren ontdekken! Ieder nadeel heeft nu zijn voordeel!
    Maar toch hoop ik dat Heiko heel snel opknapt. Het is niet niks die koorts. Hoop niet dat hij jou ook nog eens aansteekt….
    Heiko sterkte! Beterschap! Ook jij Joke! Blijf op de been!
    Ik ga verder lezen wat jullie nog hebben beleefd.

    1. Het leek erop, dat het de goede kant op ging. De koorts is inmiddels nagenoeg verdwenen!
      Grasmaaien was leuk, maar wel erg vervelend voor de rug. Het werken met een boormachine had ik al jaren geleden gedaan hoor. Ik was jaren alleen en om niet steeds anderen te moeten vragen, leerde ik mezelf een boormachine te hanteren. En een decoupeerzaag en slijp- en schuurmachine, stofzuiger… 😉

      1. Goed zo Joke! Als je alleen bent, moet je wel eens iets ter hand nemen. Dat is ook prima. Self supporten?
        Onze buurvrouw is alleen en ook haar nu overleden man deed al deze klussen.
        Nu wilde ze een drukknop bevestigen in het houten deel van de deur.
        Wat schetst mijn verbazing? Heeft ze zo staan boren en heen en weer bewegen, en een veel te groot gat gemaakt…… want ze had er een plug in geduwd……. ik heb haar kunnen redden met een lucifer en heb haar zelf maar geholpen met het andere gat.
        Wilde ze een dikke schoef er in draaien. Heb gezegd, dat doen we niet, want dan splijt het kunststof plaatje. Zo gezegd, zo gedaan.
        Drukbel zat daarna prima.

        Maar zo ondoordacht….

        Ik ben altijd blij geweest dat ik op de vingers van mij vader lette.
        Als ik iets zag, deed ik het een volgende keer zelf. Veel profijt van.

        1. Dank je, dank je! Altijd leuk te lezen! Niet alleen stoor je een ander er niet mee (hoewel men dat graag zou willen doen), het is ook nog eens ontzettend motiverend!
          Wat een mooi verhaal van jou, Wilma! Noaberschap is onbetaalbaar!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image