Een lief gebaar!

Een lief gebaar!


Van vriendin Phaedra kreeg ik de afgelopen week het volgend gedicht toegestuurd. Ze had dit gelezen en moest toen meteen aan mij denken:

“Er zijn mensen die je nooit zal horen, over de zaken die hun leven verstoren.
Nimmer zal je ze een keer horen klagen, laat staan dat ze om aandacht vragen.
Mensen die doorgaan, dag en nacht, die al weten wat morgen op ze wacht.
Dagelijks lopen me gevoelige pijn, wetende dat het nooit anders zal zijn.
Maar ze gaan door, zonder te mokken, en zijn op anderen vaak enorm betrokken.
Omdat besef diep in hun binnenste leeft, dat je altijd terugkrijgt wat je geeft.
Een glimlach kun je altijd verwachten, het doet hun eigen pijn verzachten.
Dat zijn mensen met een ware geest, van die kracht geniet ik het meest.
Klachten komen zelden over hun lippen, daar kan menig mens niet aan tippen.
De voorgrond is vaak niet hun plek, maar dat vind ik ook niet zo gek.
Mensen met verscholen kwalen, zonder de zielige, zeurende verhalen.
Er zijn er meer dan je zult weten, maar ze zullen jou niet vergeten.”

Daar werd ik stil van…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta