Dubbele herinneringen ophalen…

Dubbele herinneringen ophalen…


Dit is toch wel het beeld, wat typisch was voor mijn broertje Eddy. Hij leefde voor zijn “wichter”, de koeien. Al vrij vroeg in zijn leven kreeg hij kennis van het leven op een melkveebedrijf, doordat opa en oma naast een boer woonden. Waarschijnlijk is daar de liefde begonnen. Hij was vaak bij de boer en zijn koeien te vinden. Later koos hij qua studie dan ook voor de Lagere- en Middelbare Landbouwschool. Daarnaast deed hij vele cursussen. Als het maar met koeien te maken had. Zo had hij diploma´s voor onder andere diverse manieren van melken, voor klauwverzorging en voor veeverloskunde. Gisteren was het twintig jaar geleden, dat hij overleed. Zo onwerkelijk. Nog steeds. Had hem nog graag opgezocht in bijvoorbeeld Duitsland, waar hij vele jaren werkte. Om even weer bij te praten en hem weer met zijn wichter op de foto te zetten…
 
En of het toeval is of niet, maar vanochtend besloot ik twee van mijn oma´s pollepels weg te doen. Ik had ze jaren geleden meegenomen, na haar overlijden, omdat deze voorwerpen weer typisch voor háár waren. Mijn oma had, net als mijn moeder en ik, een voorliefde voor het koken en eten van maaltijden. Zit dus toch wel in de genen. De pollepels waren dan ook behoorlijk versleten en gebruiken deed ik ze al lang niet meer. Ze moesten ruimte maken voor nieuwere exemplaren, die wel met enige regelmaat gebruikt worden. De toeval zit hem in het feit, dat het vandaag haar verjaardag zou zijn. Joke Slagter-Puister, was mijn “echtgenoot”. Toen ik een jaar of vier, vijf was, had ik wel eens gehoord dat ik haar naamgenoot was. Alleen kon ik dat niet onthouden.
 
Vreemd toch eigenlijk, dat het niet eens zoveel heeft geregend en toch onze vijver weer bijna overstroomt. Waar komt dat water dan vandaan? Het schijnt, dat er meerdere beekjes in ons beekje uitkomen. Vanaf diverse plaatsen, achter Västorp bijvoorbeeld, lopen kleine watertjes naar beneden en die eindigen in een beekje. Die loopt een paar kilometer langs de weg, aan de oostkant ervan. Uiteindelijk komt dat beekje ons stukje grond binnen en eindigt dan in de vijver. Ik zeg eindigen, maar dat is uiteraard niet het geval. Na het sluisje loopt het beekje gewoon door. Naar het oosten en noorden, want hij vertakt zich.

Vanochtend moest Heiko het sluisje echter weer even open zetten. Het waterpeil in het vijvertje was te hoog. Een meetpunt voor ons is, de stam van een tweetal bomen. Die moeten eigenlijk niet in het water staan. Doen ze dat wel, dan is het tijd voor actie. Altijd grappig om te zien, met hoeveel kracht het water door het sluisje heen gaat. Als het maar de kans krijgt. Voordat de plaat, die het water tegenhoudt, wordt verwijderd ligt het water nagenoeg stil en sijpelt er slechts een beetje vanuit de vijver naar het beekje. Totdat die plaat omhoog gaat: dan gaan alle remmen los!

Het duurde relatief niet eens zo lang, dat het niveau van het water in de vijver weer redelijk te noemen was. De beide stammen van de twee eerdergenoemde bomen stonden na een paar uurtjes weer op het droge. Dat is weer stukken aangenamer voor de twee. Het lijkt me immers voor de twee geen pretje, om de hele tijd met de voeten in het koude water te staan. Willen wij toch ook niet? Het kan overigens totaal geen kwaad wanneer die twee bomen in het water zouden staan, want rotten gaan ze niet.

Toch zelf maar even een paar boodschappen doen in Tranås. Heiko was thuis bezig en die maakt immers kilometers genoeg. Voor mezelf is het ook prettig om af en toe even uit huis te gaan. Met de nodige maatregelen tegen de pandemie, mondkapje en handschoenen mee, ging ik naar de supermarkt. Het aantal besmettingen neemt hier in de omgeving nog steeds toe en dan moet je alle voorzorgsmaatregelen gewoon goed in acht nemen. Het was gelukkig ontzettend rustig in de winkels, omdat het donderdag is. De drukste dagen zijn toch wel vrij- en zaterdag. Op de rotonde, waar de vorige week nog de grote pompoen lag, stonden nu de familie “Tomte”. De familie Kerstman zeg maar. Zondag begint de eerste advent en daarmee wordt al overal de nodige versieringen aangebracht. Een gezellige tijd breekt aan.

Zoals gezegd bleef Heiko vandaag thuis. Niet aan het werk voor Örtengren, maar voor Leugs. Diverse kleine klusjes werden gedaan. Bijvoorbeeld het aanpakken van het deurkozijn van de deur tussen kelder en zijn werkruimte. Die was behoorlijk beschadigd en die willen we binnenkort ook wit verven. Dat kon echter niet zomaar, het kozijn moest eerst goed egaal gemaakt worden met een bijtel en daarna werd het flink geschuurd. Tegen drie uur, toen het al schemerig werd, ging Heiko de laatste stammen nog kloven. Een klusje die hij nu wel kan dromen. Alleen een probleempje: het houtstekje is te klein! Dat wat vandaag gekloofd werd kon er niet meer bij in. Binnenkort gaan we toch maar eens nadenken over een nieuwe en dan met name waar die moet komen.

Vandaag 75 jaar geleden kwam het eerste boek uit over Pippi Langkous. De schrijfster Astrid Lindgren heeft de boeken geschreven. Pippi Langkous is een van de bekendste kinderboeken ter wereld. Ze gaan over een meisje, dat de sterkste ter wereld is. Ze heeft geen moeder en haar vader is niet (altijd) in beeld omdat hij zeeman is. Weet je nog? Pippi woont alleen in het huis Villa Villerkulla met een paard, een aap en een tas vol goudgeld. Astrid Lindgren begon het verhaal van Pippi Langkous te vertellen aan haar dochter Karin, ‘s avonds voor het slapen gaan. Karin vertelt, dat zij en haar neven en nichten erg van die avonden en het verhaal van het sterke meisje genoten. De verhalen werden verschillende boeken. Astrid Lindgren schreef de boeken toen ze haar voet verwondde en lange tijd thuis lag. Het eerste boek over Pippi Langkous is het eerste boek van Astrid Lindgren. Ze schreef het als een cadeau voor haar dochter, toen die tien jaar oud werd. Aanvankelijk wilde geen enkele uitgever het boek uitgeven. Ze dachten niet, dat het meisje Pippi Langkous goed was voor kinderen. In 1945 werd het boek uiteindelijk uitgegeven door Rabén & Sjögren. Sindsdien zijn de boeken in vele landen films, theaterstukken en musicals geworden. De boeken zijn over de hele wereld verkrijgbaar. Ze zijn in maar liefst 77 verschillende talen vertaald. De auteur Astrid Lindgren stierf in 2002.

Prins Carl Philip, de zoon van de koning en koningin, en zijn vrouw prinses Sofia zijn positief getest op het coronavirus. De familieleden ontmoetten elkaar afgelopen vrijdag, toen de begrafenis was voor de broer van de koningin. Toen zaten ze in dezelfde kerkkamer. De prins en prinses hebben mildere griepsymptomen, maar voelen zich goed onder de omstandigheden. Nadat ze woensdag positief waren getest op covid-19, werden prins Carl Philip en prinses Sofia onmiddellijk thuis met hun kinderen in quarantaine geplaatst. Het opsporen van infecties werd gestart onder toezicht van de gezinsarts. Op zijn advies werden de koning, koningin en kroonprinses Victoria en prins Daniel donderdag eveneens getest op covid-19. Die testen waren allemaal negatief. De corona heeft zich in Zweden ook weer meer verspreid. Eveneens in ons landsdeel en provincie.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image