Doezel is niet meer…

Doezel is niet meer…


Doezel kwam in juni 2000 als een hoopje ellende van amper vier weken oud bij mij. Hij is groot gebracht met Brinta! En groot is hij geworden. Een stevige rode kater werd het, die zijn mannetje stond. Negen jaar geleden verhuisd van Winschoten naar Blijham en aan de Bouwteweg genoten van de ruimte en de rust. Genoten, samen met zijn “broertjes” poes Mieka en hond Pepper en later met poes Wieske, poes Otta en hond Pantro. Een vertrouwd beeld. Telkens als wij terugkwamen van vakanties was Doedel de eerste die ons begroette. Hij was heerlijk aanhankelijk, wou graag op schoot en spinde erop voortdurend op los. Maar het laatste jaar werd het minder met zijn gezondheid en vooral de laatste maanden. Zienderogen werd hij minder en ondertussen was hij doof en blind geworden. De ouderdomsklachten gingen niet aan hem voorbij. Ook zijn eetlust werd minder en hij werd mager. Ook nu kreeg hij elke dag weer Brinta, maar na een paar hapjes hield hij het voor gezien. Ook zijn kracht nam af. En als de andere poes Otta wilde spelen, kreeg Doezel zo ongeveer een hartaanval en moest hij een kwartier naar adem happen om bij te komen van de schrik. Toen zich vorige week een “zakje” onder aan de buik begon te vormen die snel groeide werd het tijd voor een bezoekje aan de dierenarts. Onderweg in de auto, in zijn reiswieg, ging hij er na tien minuten bij liggen, omdat hij geen kracht meer had. Zijn hartje ging als een gek te keer ging en hij snakte naar adem. De diagnose van de dierenarts was duidelijk, zeker na het beluisteren van het hartje: zware hartruis en hij houdt veel vocht vast. Geen kracht meer, oftewel hij is óp. Een kwestie van dagen, hooguit een week, maar dan zou het “vervelender” voor Doezel worden. Dan rest ons menselijkerwijs maar één mogelijkheid meer. De dierenarts geeft hem een slaapmiddel en in mijn armen slaapt Doezel binnen een minuut in. Zó snel, dat de dierenarts het als een bevestiging zag, dat hij op z’n laatste krachten liep. Moeilijke beslissing om te nemen, maar het is beter voor hem. Hij was nooit weer beter geworden, alleen maar slechter. Bedankt lieve Doezel, voor je gezelschap van de afgelopen zeventien jaar! Ik ga je enorm missen, want je was altijd bij mij in de buurt: in de kamer, in de keuken, in de tuin. Je lag zelfs onder de strijkplank wanneer ik aan het strijken was. Rust zacht, Doezel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta