Doet ie het of doet ie het niet?!?

Doet ie het of doet ie het niet?!?


Gisteren: het is winter. Er ligt verse sneeuw. Het vriest overdag 6 graden. De zon schijnt en er is geen wind. Kortom een té mooie dag om binnen te blijven zitten. Rond de middag stappen we daarom in de Volvo, met Pantro achterin en een gevulde picknickmand op de achterbank. Route: onbekend. Gewoon de omgeving verkennen. Weggetjes opzoeken die we nog niet kennen. We rijden richting Tranås en nemen gewoon op goed geluk ergens een afslag. Meestal levert dat een mooie route op en zo ook nu. We rijden door een mooi heuvelachtig landschap, waar overal de sneeuwkristallen schitteren in de zon. Joke schiet het ene plaatje na het andere. Het is werkelijk een sprookje, waarin we zelf de hoofdpersonen zijn. Aan het einde van de weg gaan we rechts, weg 131 op richting Österbymo. Zo snel mogelijk verlaten we die weg weer voor de rustiger binnen weggetjes door kleine dorpjes. Als we parallel aan een langgerekt meer rijden zegt Joke: “Zullen we aan de oever van dat meer even koffie drinken?” Ja, prima idee. Via Google Maps zien we een weggetje naar rechts, dat doodloopt tegen het meer aan. Die afslag nemen we als we zien, dat er eerder ook al een auto over die weg is gegaan. Getuige de bandensporen in de sneeuw. Eerst nog een leegstaand zomerhuisje voorbij, dan een klein stukje bos, een bocht naar rechts en dan… de heuvel af richting het lager gelegen meer.

Toen we daar naar beneden reden kwamen mijn twijfels. Deze helling is wellicht in de winter niet zo verstandig om te rijden. Maar goed, we komen veilig en zonder problemen beneden. De weg loopt inderdaad dood, maar wel erg abrupt. “Hoe kan ik hier draaien?” Een uitdaging. Met kleine stukjes vooruit en kleine stukjes achteruit lukt het, om veilig te draaien zonder vast te komen zitten in de losse sneeuw. Twee koppen koffie en vele foto’s later stappen we weer in de auto en willen we terug naar de doorgaande weg. Na ongeveer 5 meter beginnen de banden te slippen en komen we niet verder omhoog. Oké… Even terug, beetje meer snelheid maken en dan door omhoog. Wij hebben immers winterbanden met spijkers onder Volvo! Poging twee: nee. Poging drie: nee. Poging vier tot en met 28: nee. Naar boven rijden was onmogelijk! Het grootste probleem was de droge sneeuw. Het was als mul zand en daarop kregen de banden geen grip. Pas nadat ik, zonder overdrijven, zo’n 40 keer over hetzelfde spoor was gereden en de losse sneeuw zodoende een beetje had geplet én met de, voor de wielen uitgespreide, deken (idee van Joke), lukte het om boven te komen. En toen was het een uur later! Dat konden we vaststellen aan de hand van de door Joke gemaakte foto’s. Een héél uur hebben we op en neer gereden over een heel klein stukje helling. Telkens een metertje verder, dan slippende banden, terugrijden of -glijden en weer opnieuw proberen. Hulp halen bij een van de huizen was onze eer te na uiteraard. Wát een overwinning toen we uiteindelijk op eigen kracht boven waren gekomen. En toen we boven waren: een prachtig uitzicht over het meer waar we een uur eerder koffie hadden gedronken en naast ons elandsporen in de sneeuw. Wát een avontuur. Ja, als wij samen op pad gaan beleven we altijd wel iets. Never a dull moment…

2 gedachten over “Doet ie het of doet ie het niet?!?

  1. Hoi Heiko,
    Misschien had je het ook al geprobeerd, maar in zo’n situatie kan het helpen om de bandenspanning te verlagen. Wordt het contactvlak dus iets breder en dat kan net helpen.
    Maar ach, het is nu ook gelukt .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta