Dak veranda kraakte onheilspellend

Dak veranda kraakte onheilspellend

 
 
Vanochtend bij het ontbijt kwam Jikke ons gezelschap houden. Ze ging in de vensterbank zitten te kijken naar de vogeltjes, die aan de andere kant van het glas bij de vetbollen zaten te eten. Tegelijkertijd hield ze ons in de gaten. Ze was toen al buiten geweest. Traditiegetrouw kwam ze Heiko in de hal ontvangen, toen die van boven kwam. Even begroeten en daarna meteen door naar beneden. Heiko laat haar er dan uit en stookt meteen de houtkachel weer op. Als wij dan gaan ontbijten is Jikke al lang en breed terug, want het is immers erg koud buiten en daar houdt ze niet van. Op de vensterbank wilde ze duidelijk aangehouden worden en toen Heiko er aan toegaf wist ze niet hoe gek ze moest doen…
 
Ebba leeft veel meer haar eigen leventje en is veel onafhankelijker. In tegenstelling tot Jikke die het gezelschap opzoekt, trekt Ebba zich meestal terug. Toen ik na het ontbijt in de kamer kwam zat Ebba ook op de vensterbank en keek ze door het raam naar buiten. Die zit daar dan gewoon lekker rustig op haar gemakje te genieten. Overigens is ze al een stuk beter benaderbaar geworden hoor. En een paar keer op een dag wil ze ook graag geaaid worden, maar alleen op haar tijd. Niet als wij dat zouden willen. Zo heeft niet alleen ieder mens een eigen karakter, het geldt zeker ook voor de dametjes. Ze zeggen niet voor niets, dat katten personeel en honden een baasje hebben.
   
Gisteravond zaten we in de kamer. Ik achter de laptop en Heiko lag op de vloer te puzzelen. Jikke lag op de bank en Ebba naast mij op een stoel bij het raam. Plotseling hoorden we een angstaanjagend gekraak. Tot twee keer toe en vlak achter elkaar kraakte het behoorlijk in de hoek waar Ebba op een stoel lag. De zuidwesthoek van de kamer, aan de wegkant, waar de aansluiting is met het dak van de veranda. We keken elkaar aan en zagen dat Ebba in een flits van de stoel afgesprongen was en onder de bank was gekropen. Veilig naast Heiko. Toen Heiko onder de bank keek, zag hij een bang katje, die angstig keek in de richting van de stoel, waar ze zojuist vandaan was gevlucht. Wij vertrouwden het ook niet helemaal. We konden horen waar het gekraak ongeveer vandaan kwam, maar wat nu precies de oorzaak was wisten we niet. Heiko trok een warme jas aan en ging buiten op de veranda kijken en luisteren. Uiteraard bleef het op dat moment stil. Het was inmiddels acht uur ´s avonds en zodoende donker en erg koud. Lang kon Heiko daarom niet blijven staan. Precies toen hij weer naar binnen kwam, kraakte het opnieuw. Snel weer naar buiten… Geen gekraak…

Volgens Heiko kon de enige veroorzaker van het lawaai het nieuwe dak van de veranda zijn. Zou er te veel sneeuw op liggen, waardoor het gewicht de constructie deed kraken? Als voorbode van het mogelijk bezwijken van de constructie? Hij nam zich voor, om er de volgende dag meteen werk van te maken. Dat was daarmee zijn eerste grote klus voor vandaag: het verwijderen van de sneeuw op het plastic golfplaten dak van de veranda.

Via de ladder tegen de zijkant klom hij omhoog, om vervolgens met een lange kunststof hark de sneeuw naar zich toe te trekken. Om precies te weten hoeveel sneeuw erop lag pakte bij een duimstok en zette die tegen de sneeuw aan. Er lag een pakket van 35 centimeter sneeuw op het dak, waarbij de onderste laag, ongeveer 5 centimeter al in elkaar was geperst tot ijs. Het dak is 11 meter lang en 5 meter breed, waarmee er een behoorlijke grote lading sneeuw omlaag kwam. Naast de verandamuur, in de tuin. Het laatste stukje van het dak, tegen de gevel aan, kon niet worden bereikt. Zelfs niet met de lange steel van de hark en Heiko vond het niet verantwoord om op het dak te gaan staan.

De meeste druk is er nu wel vanaf en hopelijk is daarmee het gekraak eveneens over. ´s Avonds hebben we inderdaad niets meer gehoord. De grote, zware lading sneeuw zal toch wel de oorzaak geweest zijn. Na het dak van de veranda ging Heiko ook het dakje boven de voordeur, het balkon, eventjes schoonmaken. Daar lag ook voldoende sneeuw en ijs op. Er lag meer in elkaar gedrukte sneeuw en ijs op. Waarschijnlijk nog van de eerste sneeuwperiode. Tussentijds had het immers eventjes gedooid en was de sneeuw van het hoge dak afgegleden, op het balkon. De balkondeuren konden niet meer open. Daarom moest het klusje vanaf de buitenkant met een ladder benaderd worden. In zijn geheel veel minder werk dan bij het leeghalen van het dak van de veranda. Mooi, dat dit ook weer ontlast is van de sneeuwdruk.
 
 
Ondertussen stond de zon hoog aan de hemel en konden we niet langer in huis blijven zitten. We wilden een kort stukje wandelen. Waarheen? In de herfst hadden we met de auto een keer een afslag genomen, tegenover een huis dat “Hälla” heet. Een zandpad, dat redelijk steil omhoog gaat. Eenmaal boven kregen we een fantastisch uitzicht over de bergen en bossen. Toen scheen er een ondergaande zon op de bossen voor ons. Die route wilden we nu wel eens gaan wandelen. We parkeerden de auto op de kruising en begonnen te lopen. Gelukkig dacht Heiko net op tijd aan de app Strava, zodat we na afloop konden zien hoeveel kilometers we gelopen hadden. Onderweg was het werkelijk onmogelijk om de fotocamera niet te gebruiken. Ik had me voorgenomen, om niet te veel foto´s te maken. Helaas… De verleiding was zó groot. Al die prachtige winterse beelden, de zon en de blauwe luchten… Ik kon die verleiding niet weerstaan…

 
Het eerste deel van de route was redelijk te belopen. Daar was al een auto langsgereden, die de sneeuw had aangereden. Helaas voor ons ging die auto even verderop de verkeerde kant op en moesten wij ons een weg banen door een laag van zeker 40 centimeter sneeuw. Dat was erg vermoeiend en zwaar. Heiko liep weer voorop, nam iets kleinere stappen dan normaal, waardoor ik ook deze wandeling in zijn voetsporen kon treden. Letterlijk. Met voldoende rustmomenten en tijd voor een sneeuwengeltje, kwamen we op het hoogste punt. Daar, waar we hetzelfde uitzicht hadden als in de herfst, alleen nu met besneeuwde boomtoppen. Onderweg zagen we overigens vele sporen van reeën, die van links naar rechts en terug, het pad hadden gekruist en zagen we er zelfs nog twee in levenden lijve voorbij springen. Mooi, mooi, mooi.
   
Terug bij de auto zette Heiko de Strava app weer uit en vertelde hij me, dat we slechts drie kwartier hadden gelopen. Wát?!? Dat kan niet! Nee, dat klopte inderdaad niet. Strava gaf de tijd aan, dat we daadwerkelijk hadden gelopen. De totale tijd dat we onderweg waren geweest, bleek 1,5 uur te zijn. Drie kwartier gelopen en drie kwartier stilgestaan. Oeps! De afstand was ongeveer 2,5 kilometers en het overbrugde hoogteverschil bedroeg 64 meter. Dat hoogteverschil, in combinatie met de laag sneeuw, maakte het een zware tocht. Gelukkig waren het niet zoveel kilometers.

Thuis bleek het huis-aan-huis krantje in de bus te liggen. Onder het genot van een kopje koffie lazen we de kop: “Vele katten verdwenen – de gemeente is op vossenjacht!” Er werd in dit artikel gewaarschuwd voor een vos, die in een woonwijk rondliep. Er stond geschreven, dat er de laatste tijd veel katten verdwenen en dat er dus een vos gesignaleerd was. De vos blijkt de katten op te eten! Het genoemde voorval speelde zich af in het plaatsje Ödeshög. Even later lazen we een soortgelijk verhaal op de Facebookgroep van de plaats Aneby. Oh, dat is toch erg? De vos kan blijkbaar door de sneeuw momenteel onvoldoende eten in de bossen vinden en trekt daarom de dorpen in. Op zoek naar iets te eten. Hij kiest daarbij nota bene eveneens voor de huiskatten! “Nou Ebba en Jikke. Fijn dat jullie zoveel binnen zijn nu! En blijf dat ook nog maar een poosje: het is buiten écht levensgevaarlijk!”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image