Blokje voor blokje

Blokje voor blokje


Gisteren was het mooi weer. Te mooi om binnen te zitten, alhoewel er wel een beetje wind was. Met de juiste werkkleding en een muts op zou het best gaan. Ik wilde namelijk maar eens een aanhanger met blokken hout uit ons bosje ophalen. De in mootjes gezaagde bomen lagen immers op een grote stapel op mij te wachten. Daarvandaan moest ik die naar de weg dragen. Daar stond de auto met de aanhanger op de weg geparkeerd, op de plek waar ik uit het bos zou komen. De blokken hout, van ongeveer 40 cm lengte, wilde ik in de aanhanger gooien. Vervolgens zou ik ze, na een ritje van 500 meter, er weer uit halen en ze bij huis achter de houtcontainer te stapelen. Omdat het nog steeds erg nat is in ons bosje had ik laarzen aangetrokken. Dat loopt weliswaar niet zo fijn op een ongelijke ondergrond, omdat de zool zo dun is, alleen is het de enige manier om je voeten droog te houden. Toen ik naar de stapel hout liep zakte ik zeker tot aan de enkels in het water. Bij de berg hout aangekomen zou de moed me in de schoenen kunnen zakken. Er lagen moten hout van 9 omgezaagde lange bomen, een behoorlijke stapel dus.

Onderweg naar de aanhanger kon ik steeds één of maximaal twee moten hout meenemen. Dat zouden derhalve vele stappen in het water en de modder worden. Maar ja, als je geen begin maakt komt het hout nooit bij huis. Gewoon het verstand op nul en blokje voor blokje naar de aanhanger dragen. Nu vind ik wandelen fijn en nóg fijner als het in de gezonde buitenlucht is. Met dat in mijn hoofd heb ik gistermiddag een hele mooie wandeling gemaakt. Mijn plan was om de aanhanger helemaal vol te gooien met het hout, maar dat ging niet door. Toen de aanhanger half vol was zat er tussen de spatborden en de banden nog maar een kleine centimeter aan ruimte! Stoppen met laden en eerst naar huis rijden. Stapvoets reed ik de overbeladen aanhanger naar huis en ging ik achterwaarts de oprit op en over het gras naar de plek, waar ik het hout wilde hebben liggen. Na het leegmaken van de eerste vracht, tikte Joke aan het keukenraam en beduide me, dat we een broodje gingen eten. Ja, daar was ik wel aan toe. De broodjes smaakten me best, in combinatie met het kopje thee. Even uitrusten en weer opladen, want ik wilde nóg een aanhanger vol hout ophalen.

Die tweede aanhanger ging net zo snel (of net zo langzaam) als de eerste. De loop zat er wel in én de stapel in het bos werd langzamerhand tóch kleiner. Na de tweede dacht ik “Ik laat me niet kennen, ik doe nóg één aanhangertje vol”. De motivatie kwam uit het steeds kleiner wordende stapeltje gezaagde moten hout en de groeiende stapel bij huis. Na de derde vond ik het echter welletjes. Ondertussen was het ook al 17.00 uur. Ik reed de auto met lege aanhanger achter het huis, zodat ik de volgende dag verder kon gaan. Ik schat in, dat er nog twee aanhangers geladen moeten worden. Daarna moeten er eerst weer een paar bomen omgezaagd worden, want ik heb nog niet genoeg brandhout voor de volgende winter. In huis trok ik snel m´n kleren uit en nam ik een warme douche. Als je dan onder de douche staat verneem je eigenlijk pas hoe koud of je geworden bent. Het is heerlijk om de spieren met het warme douchewater weer te verwarmen. Klaar voor vandaag. Morgen zien we verder. Oh ja, volgens de app  “Stappenteller” op mijn mobiele telefoon had ik die dag 13.777 stappen gezet…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta